I do writing

&

Het is maar geld – Marina

MARINA

 

Ik kon niet slapen. Starend naar het donkere plafond probeerde ik mezelf in slaap te praten maar er gebeurde niets. In plaats daarvan zag ik beelden die ik liever wilde vergeten. Haar mond om mijn tepel, mijn hand tussen haar dijbenen, de rode krullen als een krans op het witte kussen. Even keek ik naar het lege kussen naast me en wenste dat Richard hier was. Hij had me kunnen afleiden door me overal te zoenen en door met me te vrijen totdat we allebei bezweet en uitgeput waren. Maar hij was er niet. Richard was op zakenreis zoals zo vaak de laatste tijd. Dus lag ik alleen in bed, luisterend naar de stilte van het huis en in de ban van mijn eigen hersenspinsels. 

Morgen was het jaarlijkse straatfeest in onze straat, de Kompasstraat. Het zou meteen ons afscheidsfeest zijn. Volgende week zouden we gaan verhuizen van ons knusse gezinshuis naar een droomvilla aan de andere kant van de stad. Ik kon nog steeds nauwelijks geloven dat dit ons overkwam. Het zou betekenen dat ik haar minder zou zien. Ze zou niet meer mijn buurvrouw zijn en alles wat ze de afgelopen maanden voor me was geweest, dat waar ik geen woorden aan wilde geven. Misschien was het juist goed om achter me te laten, was het een kans om overnieuw met Richard te beginnen. Ik miste hem en ik miste wie we samen waren. Een paar keer had ik geprobeerd erover te praten maar dan antwoordde Richard geïrriteerd dat ik dit allemaal zelf had gewild. ´De kinderen, de auto, een toekomst samen. Dat kost tijd Marina. We kunnen niet voor eeuwig in het studentenleven blijven hangen. Waar jij terug naar verlangt is een illusie.´ Op dat moment wilde ik eerlijk zijn tegen hem maar ik durfde niet. Ik wilde hem vertellen dat ik bang was dat we bezig waren om elkaar uit het oog te verliezen. Natuurlijk had hij gelijk. We hadden voor een druk leven gekozen, maar betekende dat ook dat ik me zo eenzaam moest voelen? Ik zei niets en knikte en zei dat hij gelijk had. ´Ik moet ook niet zo zeuren. We hebben inderdaad een prachtig leven met twee geweldige zonen, fijne vrienden en succesvolle banen.´ ´Precies,´ zei hij en kuste me op mijn neus.  Ik draaide me op mijn zij en sloot mijn ogen weer. Zei tegen mezelf dat ik moest gaan slapen, aan niets denken en vooral niet aan haar. Ik moest een manier vinden om haar uit mijn hoofd te krijgen. Maar hoe? Het was verslavend om met het vuur van een geheim te spelen. Het had iets aangewakkerd in me dat al heel lang ingedut was. Ook al sprak ik mezelf nog zo streng toe, eigenlijk wist ik wel dat er geen weg meer terug was.

 

De volgende dag was het een stralende zomerdag met een drukkende warmte. De straat was prachtig versierd. De lantaarnpalen waren omwikkeld met stroken crêpepapier in felle kleuren en de vlaggetjes die over de breedte van de straten waren gespannen wapperden in de warme zomerbries. Over de lengte van de straat stonden lange picknicktafels achter elkaar opgesteld en één van de buren had het voor elkaar gekregen om de straat vol te hangen met kerstverlichting. De buren liepen hun huizen in en uit met schalen vol stokbrood met kruidenboter, pastasalades en gebraden kippenpootjes. Er klonk gerinkel van glazen en bestek tussen de opgewonden stemmen en het lachen van een paar spelende kinderen. Aan het einde van de straat was een groot podium gebouwd voor de band. Sinds wanneer en waarom we elk jaar een feest organiseerden in de Kompasstraat wist eigenlijk niemand precies. Toch leefde iedereen er jaarlijks naartoe om samen het eerste weekend van de zomervakantie te vieren. 

Mijn hart sloeg een slag over bij het aanzicht van de gezellige straat. In een poging dit moment vast te houden sloot ik mijn ogen. Dit was ons afscheidsfeest. Eigenlijk hadden we helemaal geen groter huis nodig omdat de jongens bijna de deur uit zouden gaan. De witte jaren 30-woning lag al jaren op onze dagelijkse route en toen het bord met ´Te Koop´ in de tuin verscheen hadden Richard en ik elkaar aangekeken. ´Als we ooit de loterij winnen,´ zeiden we grappend tegen elkaar. Wisten wij veel dat de villa met zes kamers, een ruime serre en een tuin van bijna een hectare een paar weken later ineens binnen ons financiële bereik zou liggen. 

Mijn oma zei altijd dat degene die bedacht had dat geld niet gelukkig maakt, waarschijnlijk nooit de loterij heeft gewonnen. En terwijl ik naar de uitbundigheid om me heen keek wist ik het zeker: geld maakt inderdaad niet gelukkig. Geld is maar geld, je hebt er niets aan. Vrienden wél en liefde ook. Zonder vrienden en liefde was het leven maar een eenzame bedoening.  

Aan de andere kant van de straat zag ik haar staan. Ze dekte de tafels met bestek en papieren servetjes. Ze lachte naar onze buurjongen Robin die iets tegen haar zei en ik verlangde ernaar om de spierwitte huid onder haar t-shirt aan te raken. Even kon ik zelfs de shampoo ruiken die ze altijd gebruikte, de frisse volle geur van Fructis. 

´Heb je er zin in vanavond lieverd?´ hoorde ik Richard naast me vragen.

Ik glimlachte naar hem en knikte. Vanochtend was hij teruggekomen en had me op mijn wang gekust. Het was lang geleden dat Richard me hartstochtelijk had gezoend. De laatste keer was waarschijnlijk toen we de loterij wonnen. Met wie bracht hij al zijn vrije tijd door op die zakenreizen? Waren er collega´s tot wie hij zich aangetrokken voelde? Hij had genoeg vrouwelijke collega´s. Misschien droeg hij net zo´n groot geheim met zich mee als ik. ´Ik ga even een biertje pakken, ben zo terug.´ De stem van Richard klonk ver weg terwijl ik alweer weg droomde over de bizarre tijd die achter ons lag. 

Zolang ik me kon herinneren kocht Richard loten om mee te doen aan de ´Grote Straatprijs´. ´Voor de zekerheid,´ zei hij er altijd bij en dan zuchtte ik lachend. De loten waren niet duur dus ik besteedde er weinig aandacht aan. Dat we ooit écht iets zouden winnen was nooit bij ons opgekomen. De ‘Grote Straatprijs´ maakte in fases bekend waar in het land de prijs precies ging vallen. Tijdens een grote show op televisie werd eerst de stad aangekondigd, dan een andere dag de postcodenummers en als laatste de straat. Toen we hoorden dat de prijs in onze stad zou vallen kreeg Richard opeens hoop. Het leek mij zinloos want de kans dat we zouden winnen was minimaal in een grote stad met duizenden straten. Richard had vastberaden zijn hoofd geschud. ´Deze gaan we winnen´. 

Een paar weken geleden zou de winnende straat aangekondigd worden en Richard zat klaar voor de televisie. Het lot lag op de salontafel. Met grote slokken dronk hij zijn bier, mopperend op de reclame die veel te lang duurde. Robin was voor de gelegenheid ook langsgekomen. Hij woonde een paar huizen verderop en bezat ook een lot. Samen proostten ze meerdere keren en overtuigden ze elkaar ervan dat ze de prijs zouden winnen. Ze hadden het zo druk met elkaar dat ze nauwelijks op mij letten. Ik zag met mijn gedachten vooral bij de behendige tong die me de afgelopen maanden exploderende orgasmes had bezorgd. Het leek wel alsof mijn hersens een eigen leven leidden, dat ik niet onder controle kreeg. Ik probeerde te doen alsof er niets aan de hand was en zorgde vooral voor schone glazen en lekkere hapjes. Richard, Robin en onze zoons staarden gespannen naar het TV scherm alsof hun leven ervan afhing. Ik vond er niets aan, wat voor verschil zou het maken in ons leven, dat beetje extra geld?  

Robin was rond de dertig, maar door zijn omvang en onverzorgde uiterlijk leek hij jaren ouder. Zijn enorme buik rustte op zijn bovenbenen en op zijn borstkas prijkte een gat in het verschoten shirt dat hij droeg. Nerveus plukte hij aan de haren van zijn ongelijke baard. Ik kon me niet voorstellen dat iemand als Robin goed zou kunnen omgaan met een grote som geld. Hij zou het ongetwijfeld volledig opdrinken of hij zou bizarre auto´s aanschaffen zoals uit die film ´the Fast and the Furious.´ Het was misschien maar beter als hij niks zou winnen. Ik was net in de bijkeuken de laatste schone shirts en onderbroeken aan het opvouwen toen de woonkamer zich vulde met het uitgelaten geschreeuw van Richard. ´Ik wist het! Ik wist het!´ Hij danste door de kamer met onze zonen Ravi en Adria. Robin staarde vol ongeloof naar de televisie. Buiten hoorden we luide stemmen. Verbaasd zag ik een camerateam door de straat lopen en de buren die hun huizen uitkwamen. Met een geroutineerd gebaar verzamelde ik de glazen van de tafel en begon op te ruimen. Ik snapte er niets van, blijkbaar hadden we geld gewonnen zonder dat we er ook maar iets voor hadden gedaan. Toen ik weer naar de televisie keek zag ik Richard op het scherm verschijnen. Hij was samen met Ravi en Adria naar buiten gerend en ik moest lachen om hun opgetogen gezichten. De wangen van Adria waren rood van opwinding en Richard grijnsde jongensachtig. Even zag ik weer de jongen van twintig die ik ooit had leren kennen. Wat miste ik die opgetogen en hoopvolle ogen van weleer. 

Hoeveel geld hadden we eigenlijk gewonnen? In de chaos van het moment wisten we niet eens het precieze bedrag. Eigenlijk maakte het niet uit, al ging het maar om een paar duizend euro. De adrenaline en de euforie waren genoeg om ons een leuke avond te bezorgen. Richard kwam uitzinnig binnen met het camerateam achter hem aan. In zijn handen hield hij een groot kartonnen bord waarop het bedrag stond. Ik telde de nullen en in mijn keel voelde ik een prop terwijl de tranen achter mijn ogen brandden van de schrik. ´Eén miljoen euro?´ Richard drukte me tegen zich aan en ik nam zijn vertrouwde geur in me op. Hij drukte me van zich af en keek me aan. ´Lieve schat, we hebben het verdiend! Wat je maar wilt, het is voor jou.´ 

Nadat het camerateam de straat had verlaten en Robin naar huis was gegaan om het nieuws te delen met zijn moeder ploften we vol ongeloof op de bank. Adria en Ravia keken elkaar aan en ik zag de hebberigheid in de ogen van Ravi. Met zijn achttien jaar wist hij heel goed wat er te koop was in de wereld met een miljoen euro. Die nacht bleven Richard en ik lang op. We droomden over wat we wilden doen met zoveel geld. Richard stelde voor om een fles champagne open te trekken, die we samen op dronken. We zoenden elkaar gulzig en ik genoot van het sterke mannenlichaam dat zich over me ontfermde. Ik hoefde niets te doen, alleen maar te volgen. Het was de beste seks die we in jaren hadden gehad en toen we tegen zonsopkomst in slaap vielen wist ik niet of ik me daar gelukkig of juist heel verdrietig over moest voelen.  

´Wil je een wijntje lieverd?´ Mijn gedachten werden onderbroken door Jolien die twee grote glazen en een fles rosé in haar handen had. Zonder op mijn antwoord te wachten reikte ze me een vol glas rosé aan. De ijsklontjes tikten vrolijk in het glas. Jolien woonde hier net zolang als ik. Zij en haar man Stefan waren al sinds onze studietijd goede vrienden en sinds kort vormden onze kinderen zelfs een stelletje. Wende en Adria leken erg serieus over hun relatie, hoewel ik er het fijne niet van wist. Als wij er naar zouden vragen dan zouden ze niks vertellen. Zo waren pubers nou eenmaal. 

´Ga je het hier missen?´ vroeg Jolien. Ik keek hoe ze een grote slok nam van de koude rosé en de fles op de grond zette. Jolien was mijn beste vriendin maar de laatste tijd vond ik het moeilijk om met haar te praten. Ik voelde haar jaloezie over het geld dat we hadden gewonnen. Zelf hadden ze geen lot. Jolien was ooit getrouwd met Stefan vanwege zijn veelbelovende toekomst. Ze was één van zes kinderen in een eenvoudig gezin. Op haar achttiende kon ze niet wachten om uit huis te gaan en al snel woonde ze samen met Stefan.  

´Ik ga het zeker missen.´ Ik liet de ijsklontjes ronddraaien in mijn glas. ´Natuurlijk kom ik zo vaak mogelijk bij jullie op bezoek. Mijn echte vrienden wonen hier, dat zal nooit veranderen,´ antwoordde ik glimlachend. 

We proosten samen. Toch voelde het niet oprecht, het leek alsof Jolien iets achterhield. Richard moest erom lachen toen ik het een paar dagen geleden tegen hem zei. ´Ach joh, geef het een beetje de tijd. Als ze al jaloers is dan komt ze daar wel overheen.´ Wat het ook is, ik kon het haar niet kwalijk nemen. We hadden allemaal wel iets te verbergen.  

Jolien en ik glimlachten naar Gonnelieke die bij ons kwam staan. ´Heb jullie nog een wijntje voor deze oude vrouw?´ Ze had haar eigen glas meegenomen en ik schonk het vol. Gonnelieke woonde samen met haar zoon Robin nog langer in de Kompasbuurt dan wij. Zij was waarschijnlijk één van de weinige buurtbewoners die zich het eerste jaarlijkse buurtfeest nog kon herinneren. Gonnelieke veegde met de achterkant van haar hand het zweet van haar voorhoofd. Het was duidelijk van wie Robin zijn figuur had. De toelopende spijkerbroek was weinig flatteus voor haar ronde heupen en het t-shirt met rode bloemen spande vervaarlijk om haar zware borsten. 

Gonnelieke was het beste te omschrijven als een echte oermoeder, zo één die alles voor haar kinderen deed. Ze had de pech dat haar zoon het weinig op prijs stelde wat ze allemaal voor hem deed. Nu Robin zoveel geld had gewonnen zou hij misschien iets voor zijn moeder terug kunnen doen. Waarschijnlijk kwam dat niet eens in hem op en maakte het Gonnelieke ook weinig uit. Ze was een vrouw die altijd glimlachte en wijze raad voor iedereen had. Ze was ook de enige die mijn geheim kende. Eigenlijk had ik het niemand willen vertellen, maar Gonnelieke was zo makkelijk om mee te praten en wist je altijd het idee te geven dat ze het snapte. Ook nu glimlachte ze naar ons en even legde ze een hand op mijn rug. ´Dit is mijn favoriete avond van het jaar,´ zei Gonnelieke. ´De hele buurt samen, dat is zo fijn.´ Ze kneep in mijn hand. ´We gaan je hier missen.´ Onhandig sloeg ik een arm om haar schouder. ´Ik jullie ook.´

Richard kwam met een biertje uit onze keuken en zag ons buiten staan. ´Wat een gezelligheid. Toch raar dat we hier weggaan, het voelt nog allemaal heel surreëel.´

´O ja?,´ vroeg Jolien. Ze hield haar vrije hand schuin voor haar ogen tegen de zon. ´Wij hebben geen idee hoe dat voelt, een dikke bankrekening.´ Het klonk vinnig maar ze glimlachte erbij en Richard deed of haar toon hem niet opviel. ´Het is zo tijd voor mijn speech,´ zei Jolien toen en zette haar glas neer. Ze was voorzitter van de feestorganisatie in de buurt. Het was haar taak om het feest te openen met een speech, daarna zou de band beginnen met spelen. Even later galmde haar stem hard door de microfoon. ´Welkom lieve Kompasbewoners bij het beste feest van het jaar! Wat hebben we een geluk met het weer deze keer. Graag zou ik een paar mensen willen bedanken voor al hun harde werk dit jaar.´

Daarna hoorde ik weinig meer omdat ze opeens achter me stond. ´Marina, kun je me even helpen met het eten?´ vroeg Miranda, mijn buurvrouw. Miranda, wiens lichaam al maandenlang mijn gedachten domineerde. Haar wilde rode haar en witte lichaam vol sproeten betoverden me al veel geheime nachten en gestolen momenten op middagen wanneer niemand doorhad dat ik niet thuis was. In plaats daarvan lag ik op de bank in haar rommelige woonkamer waar alle muren een andere kleur hadden en geen enkel voorwerp een vaste plek had. Ze was nieuw in onze straat en vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag kon ik niet meer helder nadenken. Gonnelieke had me gewaarschuwd dat ik veel op het spel zette maar haar woorden waren niet tot me doorgedrongen. Als Miranda me vasthield voelde ik hoe ik haar opwond, hoe ze naar mij verlangde zoals ik naar haar. Miranda zag me. Ze zag me echt zoals ik was, zoals ik hoopte dat iemand naar me keek. Op die manier had Richard me al heel lang niet meer gezien. 

Met mijn wijnglas in de hand liep ik nonchalant het tuinpad af en het huis van Miranda binnen. Op de tafel in de huiskamer stonden verschillende schalen met eten. Het rook naar bitterballen en satésaus. Snel pikte ik een bitterbal en brandde bijna mijn tong, met mijn hand wapperde ik voor mijn mond. ´Heet!´ Miranda kwam achter me staan en kuste me in mijn nek. Ik draaide me om, zoende haar zachte dikke lippen en voelde hoe haar tong mij streelde. Toen herinnerde ik me weer waar we waren en geschrokken duwde ik haar zachtjes van me af. De deur van het huis stond nog steeds open en iedereen kon ons zien. ´Niet hier! De kinderen kunnen gewoon binnen komen lopen.´ 

´Sorry hoor,´ zei ze quasi beledigd, ´ik kon het niet laten. Je bent ook zo onweerstaanbaar.´ 

Ik glimlachte naar haar. ´Je weet dat ik dit liever niet doe als er andere mensen in de buurt zijn. Ik wil niet het risico nemen dat iemand er achter komt, dit is ons geheim.´ Toch kuste ik haar even snel op haar zachte roze lippen. De zachtheid ervan verbaasde me elke keer weer.  

Miranda liet me los. Ze schoof een stoel naar achteren en ging aan tafel zitten. Ze vouwde haar handen ineen boven het tafelblad en keek me even nadenkend aan voordat ze haar plan uit rolde. ´Ik heb nagedacht over hoe het verder moet nu we geen buren van elkaar meer zullen zijn.´

Ik knikte, opeens behoedzaam. Ik dacht weer aan mijn voornemen van de avond ervoor. De verhuizing zou een nieuwe start moeten worden voor mij en Richard. ´Wat nou als we een eigen appartementje ergens in het centrum kopen? Dat is dan onze eigen geheime ontmoetingsplek en dan kunnen we elkaar zien wanneer we willen. Nu dat jullie zoveel geld hebben gewonnen zal Richard dat geld toch niet missen.´ 

Verbijsterd keek ik haar aan. Maar de tong van Miranda die even over haar roze lippen streek en haar hand op mijn knie onder de tafel leidden me af. ´Ik moet erover nadenken Miran, dat is een grote uitgave en nog een groter geheim dat ik verborgen zal moeten houden.´

Miranda plukte aan de schaal met saté stokjes en leek teleurgesteld. ´Tuurlijk, dat snap ik.´ 

´Ik moet weer terug,´ zei ik toen er een ongemakkelijke stilte tussen ons viel. 

Miranda knikte maar toen ik opstond en bijna bij de deur was zei ze: ´denk er niet te lang over na. Ik ben meer waard dan dat.´ 

Ik draaide me om en zocht in haar ogen naar begrip. Snapte ze wel wat ze van me vroeg? Maar het waren de lichtblauwe ogen die me zoals altijd verleidelijk aankeken en ik vroeg me af hoe ik me ooit van haar zou kunnen los scheuren. Toen ik de kamer uitliep zag ik dat de voordeur op een kier stond op en ik zag nog net de schaduw van een voet die naar buiten glipte. Met twee grote stappen was ik bij de voordeur en keek rond in de tuin en de straat verderop. Het feest was inmiddels in volle gang en de straat was vol met etende en drinkende buren. Had er iemand staan luisteren? Had diegene mij en Miranda samen gezien?  Of had ik me de schaduw  ingebeeld? Afwezig groette ik een buurvrouw die voorbij kwam en bleef staan om na te denken. Ik moest erachter komen of iemand ons had gehoord en of ik het gevaar liep dat iemand achter mijn geheim zou komen. Het was maar beter om zo normaal mogelijk te doen. Dan zou ik iedereen in de ogen kunnen kijken en uitvinden wie er tegen me loog. Het was te hopen dat wie er ook achter de deur stond niet alles gehoord had.  Ik haalde diep adem en sprak mezelf moed in. 

Met een geforceerde glimlach liep ik terug naar het feest. De speech van Jolien was voorbij en ik voelde me schuldig dat ik die gemist had, ze had zoveel werk gehad met alle voorbereiding. De band was inmiddels begonnen met spelen. De diepe toon van de bassist van de band klonk als een onheilspellende toon. Ik zag Adria en Wende op een bankje zitten en liep op ze af.  ´Jongens willen jullie wat eten?´ vroeg ik zo opgewekt mogelijk. 

´Wil je ons alsjeblieft met rust laten mam?´ antwoordde Adria geïrriteerd en keek me met een boze blik aan. 

´Sorry hoor. Pubers,´ zuchtte ik verbaasd en liep weg. Wat was het toch met pubers en hun privacy?  

Toen het tijd was om te eten viel iedereen uitgehongerd aan op al het eten dat uitgestald stond op de picknicktafel. Er waren verschillende salades, kippenpootjes, gehaktballetjes en grote schalen met friet. Stefan en Jolien voerden elkaar en leken wel verliefde pubers. Terwijl onze pubers, Wende en Adria, in stilte en met lange tanden aan het eten waren. Ravi dronk bier met Richard en Robin die nauwelijks iets van het eten aanraakten. Miranda zat tegenover me en deed haar best om me zoveel mogelijk te negeren. Geanimeerd praatte ze met Jolien en Gonnelieke en even leek de tijd voor hun drie niet te bestaan. Ik liet het gebeuren en speurde alle bekende en onbekende gezichten af. Was er iemand met een andere blik dan anders en zichzelf daarmee verraadde? Wie had ons staan afluisteren?

Na het eten was Richard in een veel betere bui dan onze zoon. Hij pakte mijn hand vast en trok me mee naar menigte voor het podium. Samen dansten we en hij zoende me in mijn nek. ´Ik ben zo gelukkig met jou,´ zei hij en ik legde mijn wang op zijn schouder om niet te hoeven antwoorden. Richard was een beetje dronken maar ik vond hem juist gezellig: aanhalig en lief. Het leek dan alsof er even niemand anders voor hem bestond dan ik en even kon ik me weer het centrum van zijn wereld voelen, net als vroeger. 

Het gesprek met Miranda probeerde ik van me af te schudden door te doen alsof het nooit gebeurd was. Toch bekeek ik iedereen om me heen met argwaan. Ik wist zeker dat er iemand was die ons had gehoord of gezien. Diegene moest nu ook op het feest zijn en wist van het plan dat Miranda had bedacht. Misschien kon ik het maar beter uitmaken met Miranda. De afgelopen maanden had ik genoten van haar prachtige lichaam. Maar waarom verraadde ik iemand als Richard die ik al de helft van mijn leven kende? Iemand die iedere ochtend mijn koffie maakte met twee suikerklontjes en een drupje melk, zoals ik het graag dronk. Die snoepjes meesmokkelde in zijn werktas na de conferenties die hij bezocht, omdat hij wist dat ik een snoeper was. De persoon waarbij ik me thuis voelde en die precies wist waar hij me moest aanraken om me op te winden. 

Al dat risico voor iemand die ik nog maar een paar maanden geleden had ontmoet? Het was te belachelijk voor woorden. Ik omhelsde Richard en fluisterde in zijn oor dat ik ook van hem hield. Vanaf nu zou alles beter worden. We gingen deze straat en haar bewoners achter ons laten om een nieuwe toekomst op te bouwen. Het enige dat ik nu kon doen was hopen dat diegene die ons gehoord had het niet aan Richard zou vertellen. Dat zou hem alleen maar onnodig pijn doen. Het was de enige juiste beslissing. We dansten en zongen mee met de liedjes die we kenden. Het was een heerlijke warme avond zonder regen. Af en toe liepen we bezweet terug naar de tafels met onze vrienden en schonken onze wijnglazen bij om daarna door te dansen. Het was zo´n avond waarvan je wenste dat die nooit ten einde zou komen. 

Opeens weken de mensen verderop uit elkaar en hoorden we gegil. ´Help, help! Ambulance!´ 

Richard keek naar de kluwen mensen die zich om één van de picknicktafels had verzameld. Het was de tafel waar wij hadden gezeten. Geschrokken renden we er naar toe en duwden de mensen aan de kant. Laat het alsjeblieft niet Adria of Ravi zijn, herhaalde ik als een mantra in mijn hoofd. Mijn hart klopte in mijn keel en verwilderd keken we om ons heen op zoek naar de bron van de paniek. Er lag iemand op straat. 

´O mijn god,´ fluisterde Richard. Ik pakte hem vast en kneep zijn hand vast. ´Ambulance!!!´