I do writing

&

Het is maar geld – Stefan

De één had nou eenmaal geluk in het leven en de ander niet. Richard en Robin stonden naast me te dromen over hun onbezorgde rijke toekomst. Ik kon me wel voor mijn kop slaan. Was het pech of was het gewoon dom geweest om geen lot te hebben? Het was nooit in me opgekomen een lot te kopen voor de Grote Straatprijs, ik kon mijn geld wel beter gebruiken dan het uit te geven aan loten. Iedere dag stond ik op met een schaduw die me overal volgde en die ik onmogelijk van me kon afschudden. 

Het had me altijd een goed idee geleken om een eigen loodgietersbedrijf op te zetten. Ook al zou er een crisis zijn, een loodgieter was altijd overal nodig. Niemand wilde met een lekkende douche of een kapotte kraan blijven zitten. Waar ik niet op had gerekend, was de concurrentie. Blijkbaar was ik niet de enige en er bleken bedrijven te zijn die dezelfde klussen voor lagere prijzen konden doen. De eerste jaren kon ik nog wel concurreren door veel werk zelf te doen en mijn prijzen laag te houden, maar nadat ik Jolien leerde kennen werd het lastiger. Ik wilde graag meer tijd met haar doorbrengen en moest daardoor mensen aannemen om me te helpen. Vooral na de komst van de kinderen kon ik het niet meer maken om nachten door te halen en last-minute klussen aan te pakken. Toen de zaken een aantal jaar geleden minder goed gingen begon ik me zorgen te maken. Jolien en ik hadden een hypotheek, de bedrijfsbus moest afbetaald worden en ik had twee werknemers. Binnen een paar maanden bleek dat ik te weinig had gespaard om voorbereid te zijn op slechte economische tijden. Voor ik het wist stond het bedrijf op het randje van faillissement. 

Het liefst wilde ik er met niemand over praten maar met een nulsaldo op bijna alle rekeningen kon ik de problemen niet meer negeren. Toen ik op een dinsdagavond een biertje aan het drinken was na de voetbaltraining vertelde een van mijn teamgenoten enthousiast over cryptomunten. Hoe het precies zat snapte ik niet echt, maar hij overtuigde me ervan dat het makkelijk geld verdienen was. Een paar duizend euro aan cryptomunten kon binnen een paar maanden wel vier keer zoveel waard zijn. ´Of misschien wel tien keer zoveel,´ voegde hij eraan toe en nam een slok van zijn volle glas bier. 

In feite had ik geen keuze. Met een laatste investering zou ik het gat kunnen vullen waar ik nu mee zat.  Zo kon ik mijn bedrijf en mijn huis redden zonder dat iemand iets in de gaten zou hebben. Het risico leek minimaal dus besloot ik het er op te wagen. Joost, mijn teamgenoot hielp me met de aankoop van de cryptomunten en legde globaal uit hoe het werkte en wat ik kon verwachten. Het was een kwestie van wachten totdat de munt zoveel waard was dat ik er mijn schulden mee kon afbetalen en dan zou ik het geld van de virtuele bank kunnen halen. Eerst keek ik elke avond op mijn rekening of het er nog stond en hoeveel het gegroeid was. Snel opende ik dan mijn computer en keek met spanning naar het laden van de pagina. De eerste weken gebeurde er eigenlijk niets en pas na een maand begon het bedrag te groeien. Eerst gestaag en daarna heel snel. Toen ik er op een vrijdagavond naar keek kon ik mijn gejuich nauwelijks onderdrukken. Jolien keek me verbaasd aan maar ik zei niets. Ik wilde het geheim houden zodat ze nooit hoefde te weten hoe dicht we bij de afgrond waren gekomen. 

En toen ging het mis. Joost belde me zondagochtend. ´Hey man, sorry van je investering maar het lijkt erop dat het niet gaat lukken.´ Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik de computer opstartte om mijn munten te checken. Hun waarde was gedaald naar een dieptepunt en het leek er ook niet op dat het in toekomst nog zou stijgen. Risico van het vak, zo simpel was het volgens hem.  

´Die dingen gebeuren vriend, dat had ik er toch bij gezegd´ zei Joost toen ik hem de dinsdag daarna zag en hij haalde zijn schouders op. Even schoot er een flits van schaamte door me heen. Joost was weinig onder de indruk van de gebeurtenissen. Hij wees me bijna terecht als een klein onwetend schooljongetje die niet goed had opgelet tijdens de les. Maar de wanhoop won. ´Wat moet ik nu?´ vroeg ik hem paniekerig. 

´Ik ken wel iemand die je tegen lage rente geld kan lenen,´ opperde hij toen. 

´Eén of andere maffiabaas zeker?´ vroeg ik sarcastisch.  

Joost keek me geïrriteerd aan en schoof zijn bierviltje heen en weer over de bar. ´Ik probeer ook alleen maar mee te denken. Hoe je het precies noemt moet je zelf weten, het zijn heus geen slechte mensen. Maar een bank gaat je echt geen geld lenen met de schulden die je nu hebt. Lenen is nog altijd beter dan het aanvragen van een faillissement toch?´ Joost gaf me een telefoonnummer van iemand met de naam ´Sugah´. Ik moest lachen toen ik de naam in typte en weer keek Joost me aan alsof ik niets van deze wereld had begrepen en daarom zo diep in de problemen zat. Dus bedankte ik hem met het voornemen om hem nooit meer om advies te vragen.  

´He man waar zit je met je gedachten?!´ Richard sloeg me op mijn schouder en keek me lachend aan. ´Sorry, iets van het werk, dat is alles.´

´Laat dat werk toch een keer zitten, het is feest vandaag. Ik heb altijd tegen je gezegd dat een eigen bedrijf geen goed plan is. Je moet veel harder werken dan voor een baas,´ zei Richard grijnzend. 

We proostten en weer moest ik Richard en Robin aanhoren terwijl ze praatten over alles wat je kon doen met een miljoen. Volgens Robin zou hij nu makkelijk een eiland op de Bahama´s kunnen kopen. Ze lachten uitbundig en Richard bekende dat hij sowieso een diamanten ring wilde kopen voor Marina, dit keer een echte met meerdere stenen. Ik kon het niet aanhoren maar dwong mezelf te blijven staan terwijl hun woorden langs me heen dreven. 

Nadat ik een nacht lang wakker had gelegen terwijl de cijfers van mijn schuld door mijn hoofd spookten besefte ik dat ik nog steeds geen keuze had. Ik moest verder in mijn zoektocht naar geld, er was geen weg meer terug. Dus belde ik de mysterieuze Sugah de volgende ochtend. De man aan de andere kant van de lijn gaf nauwelijks antwoord. Hij zei alleen ´ja,´ ´nee´, en noemde uiteindelijk een plaats en tijd waar we konden afspreken. Tegen Jolien zei ik die donderdagavond dat ik een spoedklus had en dus stond ik om elf uur op de Pieperbrug in het centrum te wachten, zoals afgesproken. Net toen ik me begon af te vragen of ik wel op de juiste plek stond, kwam er iemand op me afgelopen. Met de handen in de zakken van zijn grote, zwarte broek en een capuchon op zijn hoofd, knikte hij bijna onopgemerkt naar me. Sugah stopte niet eens maar wenkte me mee te komen. Ik had zijn gezicht niet kunnen zien in het donker maar op een drafje holde ik achter hem aan en eenmaal naast de man moest ik mijn best doen om hem bij te houden. Na een minuut of tien zigzaggen door de straatjes in het centrum stopten we voor een groot winkelpand. De verlichte vitrines toonden paspoppen met toegankelijke mode in flitsende kleuren combinaties. Iedereen in de stad kende dit warenhuis, het stond bekend om de goede prijzen voor kleding, schoenen en schoolspullen. Wat veel mensen waarschijnlijk niet wisten, was dat er rechts naast het pand een smalle grijze deur was, waarachter zich een steile trap schuilhield. Net toen ik buiten adem dreigde te raken en me begon af te vragen of ik beter rechtsomkeert kon maken, stopte Sugah en haalde zijn sleutelbos te voorschijn. Zijn stevige vingers vol met ringen kozen zorgvuldig één van de sleutels die hij een aantal keer omdraaide in het slot. Tegen mijn verwachtingen in gleed de deur makkelijk open en bevonden we ons ineens op een stijlvol ingerichte etage. 

Sugah dropte zijn sleutelbos op een elegante houten tafel en gebaarde me te gaan zitten op één van de moderne eikenhouten stoelen. Voorzichtig liep ik over het enkelhoge tapijt, ging zitten en liet mijn handen over het gladde glanzende hout van de tafel glijden. De oneffenheden onder de laklaag verraadden dat het hier om een kwaliteitsstuk ging, een unieke tafel waarvan er geen enkele andere op de wereld te vinden is. Het hout was waarschijnlijk ingevlogen uit een tropisch regenbos waar een hele familie vogels of apen nu zonder onderkomen zat. Alles in het appartement leek met zorg uitgekozen en er was een perfecte balans tussen klassiek en modern. 

´Zo´, hoorde ik een zware stem van rechts komen. Ik keek op en zag een man in een huispak aan de andere kant van de tafel plaatsnemen. 

Sugah had zijn capuchon afgedaan maar ging niet zitten. Eindelijk kon ik zijn gezicht zien maar het was een onopvallend hoofd. Donkerblond haar en een neutrale uitdrukking met grijze ogen. Ik zou zijn gezicht niet kunnen herkennen in een menigte. Waarschijnlijk was hij daarom ook een bodyguard. De man die tegenover me aan tafel zat was het tegenovergestelde van Sugah. Het blauwe velours van het huispak spande strak om de buik van de man en de bovenkant van de rits was net genoeg open gelaten om zijn dikke gouden ketting te laten zien. Een wijkende haarlijn en prominente neus kenmerkten de man die ik leerde kennen als Mr. Italiano. ´Waar kan ik je mee helpen?´ 

En zo groeide de schaduw van mijn schulden uit tot een nachtmerrie waar ik de controle over verloor. Het bedrag dat ik leende van Mr. Italiano was groter dan ik eigenlijk had gewild en was natuurlijk veel te snel op gegaan. Zes maanden later zat ik alleen maar meer in de problemen dan ervoor. Mijn schulden waren nu niet alleen nog hoger, ik was ook geld schuldig aan mensen die weinig geduld hadden. Toen ik Mr. Italiano voor het eerst ontmoette was hij nog heel vriendelijk en spraken we af dat ik het in termijnen terug zou betalen. Ik vond zijn naam wel grappig en beangstigend tegelijkertijd. Maar toen ik dat tegen hem zei lachte hij alleen maar en zei dat het meer grappig dan serieus bedoeld was. Die avond verliet ik het pand achter de winkel met goede hoop voor de toekomst. De cryptomunten waren een tegenvaller geweest maar nu zou alles eindelijk goedkomen. 

De eerste twee maanden had ik weinig problemen om hem terug te betalen, maar daarna kwam ik weer tekort aan het einde van de maand. De hypotheek van ons huis en de salarissen van mijn werknemers bleken gewoon te hoog. De eerste maand was Mr. Italiano nog aardig maar toen ik een paar weken later nog steeds niet had betaald begon het me op te vallen dat ik gevolgd werd. Overal waar ik kwam zag ik dezelfde auto achter me rijden. Diezelfde auto stond hele nachten voor mijn huis geparkeerd. Door de geblindeerde ramen kon ik niet zien of er echt iemand in zat maar het was genoeg om me angst aan te jagen. Nu volgde de schuld me letterlijk overal naartoe. 

Jolien had ik nooit iets verteld over mijn geldproblemen, maar uiteindelijk moest ik wel. Zo was ik tenminste niet meer alleen in mijn nachtmerrie. Het bleek dat zij beter kon omgaan met het idee een flinke schuld te hebben. Toch durfde ik haar niet het hele verhaal te vertellen. Ze wist over de tienduizend euro aan bitcoins die verdwenen was, maar over de rest zweeg ik. Misschien had ik haar onderschat want over die tienduizend euro deed ze net alsof het niet de grootste fout was die ik ooit gemaakt had. Ze probeerde er een positieve draai aan te geven en hield me voor dat we dit samen echt konden oplossen. Ze begon te bezuinigen op alles wat maar mogelijk was, begon al onze abonnementen op te zeggen en spitte de reclamefolders door alsof haar leven er vanaf hing. Het duurde niet lang voordat we beiden inzagen dat we het geld niet meer terug konden toveren en dat we écht ons best zouden moeten doen om uit de schulden te komen. 

En toen leek het alsof het geluk ons toch toelachte, volgens Jolien dan.  Toen we hoorden dat Richard en Marina het geld hadden gewonnen bij de ´Grote Straatprijs´ was ze enorm opgelucht. ´Nu kunnen we hen gewoon om het geld vragen,´ zei ze. ´Zij hebben genoeg.´  Maar ik schudde mijn hoofd. ´Ze zijn onze vrienden, daar kunnen we geen misbruik van maken.´ Jolien vond dat ik niet zo moralistisch moet doen. ´We betalen het toch terug, het is een lening.´ 

Ik zei dat ik er over moest nadenken en dat had ik ook echt gedaan. De afgelopen weken had ik al vaak op het punt gestaan erover te beginnen tegen Richard. Maar ik wist dat wanneer ik de vraag zou stellen, alles zou veranderen. Richard en ik waren al bevriend voordat we in de Kompasstraat kwamen wonen en ik wilde de vriendschap met hem niet verpesten. 

´Dus vrienden zijn belangrijker dan je eigen gezin?´ vroeg Jolien me geïrriteerd toen ik er tijdens de afwas over begon. ´Nee, natuurlijk niet. Je snapt toch wel wat ik probeer te zeggen. Praat jij dan met Marina!´ Dat had Jolien nog steeds niet gedaan. Wel was ze naar Robin geweest. ´Die dommerik is vast makkelijk over te halen,´ beet ze me toe en droogde haar natte handen af.  Maar toen ze later met Robin praatte kon ze het niet over haar hart verkrijgen. Ook al sprak Jolien vaak spottend over Robin, ze had altijd een zwak voor hem gehad. 

Tijdens het buurtfeest had ik geen zin om me zorgen te gaan maken. Er hing een gezellige sfeer en ik probeerde de negatieve gedachten naar de achtergrond te bannen. Maar er waren nog geen vijf minuten verstreken voordat Jolien er weer over begon. Ze stond naast me en fluisterde in mijn oor. ´Richard is al een beetje dronken. Hij gaat nu echt geen nee zeggen.´ 

Ik duwde Jolien een beetje van me weg en keek haar boos aan. ´Kunnen we het er voor één avond even niet over hebben?´ 

Ze streek een zweterige lok haar achter haar oor. ´Nee zeg, dit is juist de perfecte avond ervoor! Als je het nu oplost hoeven we er nooit meer ruzie over te maken.´ 

Ik negeerde Jolien en liep weg. Het liefst wilde ik gewoon verdwijnen, weg van dit feest, dit leven, Jolien en de zorgen. Alles achter me laten en doen alsof die ellende nooit gebeurd was. Ik baande me een weg door de drukte en liep snel naar huis om de auto te pakken. Net toen ik de sleutel in het autoslot wilde steken, zag ik hem. De man leunde tegen de auto die er al dagen stond en waarvan ik twijfelde of er iemand in zat of niet. Hij rookte een sigaret en keek me strak aan. Hij deed geen enkele poging om contact te maken maar ik snapte precies waarom hij daar stond. En hij zou daar blijven staan tot ik hem het verschuldigde bedrag overhandigde. Het was niet Sugah, maar ik wist natuurlijk precies wie zijn baas was. Eén telefoontje en Mr. Italiano zou weten waar ik was en dat ik probeerde weg te vluchten voor mijn problemen. Ik had geen andere keuze dan proberen het geld op één of andere manier ergens vandaan te halen. Jolien had gelijk, ik moest dit vanavond oplossen. Ik draaide me om en ging op zoek naar Richard. Die stond inmiddels zijn zoveelste biertje te drinken met Robin. Ik sloeg hem op zijn schouder. 

´Richard, gefeliciteerd jongen met jullie prijs. En jij natuurlijk ook Robin,´ zeg ik tegen hen terwijl ik met hen proostte. 

´Je hebt me al gefeliciteerd, twee keer eerder zelfs,´ antwoordde Robin verbaasd maar ik negeerde hem. 

´Weet je al wat je met het geld gaat doen Rich?´ 

Hij vouwde zijn armen over elkaar en deed een stap naar achteren. ´Nou, sowieso gaan we verhuizen. Misschien dat ik een paar maanden onbetaald verlof opneem ofzo. En ik wil dus graag een mooie ring voor Marina kopen. Na haar trouwring heb ik haar nooit meer iets van sieraden gegeven.´ 

Ik deed een paar stappen dichterbij zodat ik tegenover Richard kwam te staan. ´Ben je niet geïnteresseerd om een deel van het geld te investeren? Op die manier blijft je vermogen groeien en hoef je misschien nooit meer aan het werk.´ 

Richard richtte zijn blik omhoog en dacht er even over na. ´Ik ben niet zo van het investeren, ik denk dat ik liever ga sparen. Voor de studie van Adria en Ravi natuurlijk.´  

´Maar als je het investeert kun je uiteindelijk veel meer hebben. Veel meer dan dat je met sparen kunt bereiken,´ deed ik nog een poging, maar Richard was niet overtuigd. 

´Waar zou ik in godsnaam in moeten investeren?´ 

´Mijn bedrijf bijvoorbeeld! De laatste tijd gaat het niet zo lekker en op die manier heb ik de kans om mijn bedrijf uit te breiden en zo kun je vervolgens delen in de winst,´ legde ik geduldig uit. 

Hopelijk hoorde hij niet de wanhoop in mijn pleidooi. Ik balde mijn vuisten in mijn broekzakken en probeerde niet te denken aan de schaduw die me opwachtte aan het einde van de straat. Richard was mijn enige kans op ontsnapping. Hij lachte en schudde zijn hoofd. ´Stefan, we zijn al jaren vrienden, laten we dat zo houden. Goede vrienden zijn betekent niet dat we ook goede zakenpartners zouden zijn.´ 

Op dat moment haatte ik hem. Richard vertrouwde me blijkbaar niet genoeg om door te vragen, hij wilde niet eens horen wat ik hem te vertellen had. Ik wilde hem vastgrijpen en door elkaar schudden. In zijn gezicht schreeuwen dat hij niet eens doorhad wat voor moeilijke tijden zijn beste vriend doormaakte. In plaats daarvan stond ik daar maar en staarde met verborgen afgrijzen naar zijn tevreden uitdrukking.

Net toen ik me omdraaide om weg te lopen van Richard en Robin liep ik Jolien tegen het lijf. Ze keek me bezorgd aan. ´Heb jij Wende ergens gezien? Ik kan haar nergens vinden.´ Ze kwam naast me staan en kneep even in mijn hand. Zij zag waarschijnlijk wel de onrust in mijn ogen en probeerde me af te leiden. 

Ik zocht met mijn ogen de menigte af en schudde mijn hoofd. ´Ik zie haar niet, ik ga haar wel zoeken.´

Al gauw vond ik Wende met Adria op een bankje. Ze waren stil en staarden triest naar de grond. ´Wat is er hier aan de hand? Het is feest vanavond weet je nog?´ probeerde ik hen op te vrolijken, ook al sloot mijn eigen stemming er ook weinig bij aan. Adria staarde naar de telefoon in zijn handen en leek niet in staat om antwoord te geven. 

Zonder omwegen trok Wende de telefoon uit Adria´s hand en gaf het aan me. ´Adria´s moeder gaat vreemd,´ zei ze. 

Onwennig pakte ik de telefoon aan en zag twee zoenende vrouwen op het schermpje. Het duurde even voordat ik het rode haar van Miranda herkende. Het lukte me nauwelijks om een glimlach te onderdrukken. Het voelde verkeerd maar toch was ik voor even blij dat ook het leven van Richard niet perfect was. Ook al hadden we niet veel te besteden, ik wist wel hoeveel Jolien van me hield. Richard zou een miljonair worden maar hij zou voor de verkeerde vrouw een ring gaan kopen. 

´Van het geld dat ze hebben gewonnen wil Marina wil een geheim appartement voor haar en Miranda kopen. Zodat Richard er nooit achter komt dat ze een relatie hebben met elkaar.´

Pas op dat moment drong het tot me door. Dit was mijn kans om aan het geld te komen, zonder dat ik met Richard hoefde te praten. Met de foto´s kon ik Marina dwingen me het geld te geven. Zo niet, dan zou ik ze aan Richard laten zien. Het was een simpel plan waar weinig aan mis kon gaan. Het won niet de schoonheidsprijs en ik zou Richard hoe dan ook moeten verraden. Maar dat kon me niet meer schelen, hij bleek toch al niet de vriend die ik gedacht had dat hij was. En ik had er alles voor over om van de schaduw die over ons gezin hing af te komen. Mijn telefoonnummer stond in de favorieten van Wende en ik stuurde de foto´s gauw naar mezelf. Ik gaf de telefoon aan haar terug en stak mijn handen in mijn zakken. ´Praat er maar met niemand over,´ zei ik tegen Wende. ´Ik los dit op, maak je geen zorgen´.

´Pap? Wat ga je doen?´ vroeg Wende nog maar ik negeerde haar. 

Eigenlijk wilde ik het met Jolien bespreken, maar zij zat nog aan de picknicktafel. Marina zat naast haar en Richard en Robin waren inmiddels bij ze aangeschoven. Ik kon de pot goud die nu binnen handbereik was niet verpesten door ongeduldigheid, dus moest ik mijn kans afwachten om alleen met Jolien te praten. Ik schoof naast haar in het picknickbankje en deed alsof er niks aan de hand was. Ik pakte een plakkerig gehaktballetje van een van de schalen en trok een blikje bier open. We zouden eten, drinken en proosten op deze geweldige avond. Tegenover me werd Robin steeds euforischer en sloeg het ene na het andere biertje achterover. Hij begon met dubbele tong te praten en keek steeds waziger uit zijn ogen. Hij klampte zich steeds vaker vast aan de tafel.De alcohol maakte iedereen vrolijk en we besloten met zijn allen te dansen. Ik hield Jolien in mijn armen terwijl we hard meezongen met de band. Ik liet haar rondjes draaien terwijl ze lachend uitriep dat ze duizelig werd. Toen er niemand keek fluisterde ik in haar oor dat we moesten praten en ik trok haar mee naar de picknicktafel. Maar net toen we gingen zitten en ik me voorover boog om Jolien te vertellen over mijn plan kwam Robin aanstrompelen. ´Ik voel me niet zo lekker,´ mompelde hij en voordat één van ons kon reageren klapte hij achterover. 

De klap die zijn hoofd op de grond maakte galmde na in mijn hoofd. Als één lichaam sprongen we allemaal op van de tafel en renden op hem af.