I do writing

&

Het is maar geld – Jolien

JOLIEN

Die geur van medicijnen en zoutloos eten. De dokters in witte jassen en die vreselijk lange gangen: ik haatte ziekenhuizen. Ongeduldig keek ik op mijn mobieltje. Foto´s van lekker eten kwamen voorbij op social media, ik zag lachende mensen en schattige huisdieren voorbij schuiven. En ik zat hier in een suffe wachtkamer met lichtgroene muren en oude tijdschriften op de tafels. Wat een feestelijke avond had moeten worden, was uitgelopen op een drama. En ik had me nog wel zo goed voorbereid. Het was mijn eerste jaar als voorzitter van de feestcommissie. Het meest zenuwachtig was ik over de toespraak die ik aan het begin van de avond had moeten geven. Ik zag mezelf nooit als iemand die het middelpunt van de aandacht kon zijn. Ik was er niet mooi, slim of grappig genoeg voor. Stefan lachte toen ik dat zei. ´Het is maar een toespraak op een straatfeest lieverd, meer niet.´ Maar daarmee had hij het eigenlijk alleen maar erger gemaakt. Hoe gênant was het dat ik over zoiets onbenulligs zenuwachtig kon zijn? Ik zou nooit iemand worden met een groots en meeslepend leven worden. 

Ik negeerde Stefan en spendeerde uren aan mijn toespraak. Voor woorden die te simpel klonken zocht ik synoniemen op. Ik schreef zinnen als ´ik wens jullie allemaal een enerverende avond´ in plaats van gewoon ´veel plezier´ en ´ik ben iedereen erkentelijk voor zijn hulp´ in plaats van ´bedankt´. Daarna oefende ik het tientallen keren voor de spiegel terwijl ik mijn eigen spiegelbeeld nauwelijks aan durfde te kijken, bang voor de afkeurende blik van mezelf. Uiteindelijk ging ik bij Gonnelieke langs om uit te huilen en te klagen over de zware taak die op mijn schouders lag. 

´Ach lieverd, ik snap het helemaal. Ik ben zelf ook jaren voorzitter geweest en de toespraak zat me ook altijd dwars.´

Samen keken we mijn toespraak na en ze had een paar suggesties gedaan. Daarna schonk ze een glas wijn voor me in en zei dat alles goed zou komen. ´Jij en ik zijn hetzelfde slag mensen Jolien. We vallen misschien niet heel erg op en trekken niet alle aandacht. Maar we zijn vechters en laten onze tanden zien als het nodig is. Geloof me, je kunt dit. Je hoeft alleen maar in jezelf te geloven.´

Na afloop voelde ik me stukken zekerder en toen ik vanavond de toespraak moest houden dacht ik weer aan die woorden van Gonnelieke. Ik stelde mezelf voor als een leeuwin die haar welpjes verdedigde tegen welke dreiging dan ook. En de toespraak ging goed. Ik voelde me onoverwinnelijk toen ik het podium weer verliet. 

Van dat gevoel was nu niets meer over. Gonnelieke was al jaren mijn rots in de branding en ze had altijd de juiste woorden voor me, in combinatie met een glas wijn natuurlijk. En nu overkwam haar het ondenkbare en was ik bang dat ik niet de juiste woorden voor haar zou hebben. Wat kon je zeggen tegen iemand die misschien haar zoon had verloren?

Gonnelieke was met haar zoon meegegaan in de ambulance en wij waren er achteraan gereden in onze auto. Nu hield ik haar hand vast terwijl ze met gesloten ogen tegen de muur leunde. ´Het komt goed,´ zei ik een paar keer tegen haar. Er was geen nieuws en niemand van ons wist of het goed zou komen. Maar ik wilde haar opvrolijken en de moed erin houden. Er moest iets zijn dat ik haar kon vertellen om haar af te leiden.  ´Weet je dat ik van de week huizen ben gaan kijken met Robin?´ 

Gonnelieke opende langzaam haar ogen en keek me verward aan. ´Wat bedoel je?´ 

Ik schoof een beetje naar voren op de leren stoel met houten armleuningen zodat ik haar kon aankijken. ´Eigenlijk mocht ik het niet vertellen want het moest een verrassing blijven van Robin. Hij wilde een nieuw huis voor je kopen en dus ben ik met hem meegegaan om huizen te kijken.´ 

Gonnelieke leunde achterover met haar hoofd tegen de muur. ´Zelf wil hij graag in de Kompasstraat blijven wonen, maar voor jou wilde hij iets groters kopen om in te wonen. Lief van hem toch?´

Een traan liep over haar wang in het kuiltje van haar keel. Ik glimlachte begripvol. Gelukkig kon ik haar iets vertellen waaruit bleek hoeveel haar zoon van haar hield. Dat was tenminste iets, of hij het nou zou overleven of niet. Zachtjes kneep ik in haar hand en lachte bemoedigend. ´Alles komt goed,´ zei ik nogmaals. 

Wende en Adria waren met ons meegereden en zaten nu in stilte naast ons. Wende staarde onafgebroken naar Gonnelieke terwijl Adria in slaap was gedommeld. Met gefronste wenkbrauwen leek ze iets te zoeken in het gezicht van onze buurvrouw maar ze twijfelde. ´Gaat het wel lieverd?´ vroeg ik bezorgd. Wende schrikte op uit haar gedachten en keek me aan. Ze leek eerst niet te begrijpen wat ik haar vroeg maar toen knikte ze. ´Ja, het gaat het wel. Het is een heftige avond,´ zuchtte ze. 

Stefan zat naast me maar stond nu op. ´We moeten praten,´ zei hij tegen me. Hij had het afgelopen kwartier ongeduldig naast me gezeten, heen en weer wiebelend op zijn stoel. 

Zijn doordringende blik was genoeg voor me om haastig op te staan. ´Wat is er aan de hand?´ Stefan luisterde niet en liep de wachtkamer uit. Hij ijsbeerde een paar minuten op en neer, stopte abrupt en keek me aan. Mijn hart klopte snel, ik kon niet anders dan nerveus worden. 

´Marina en Richard zijn onderweg hierheen toch?´ Ik knikte en Stefan haalde zijn telefoon uit zijn zak. ´Ik heb hier bewijs dat we kunnen gebruiken tegen Marina. Zo kunnen we haar dwingen om ons het geld te geven. Maar het beeindigd onze vriendschap voor altijd.´ 

Een tinteling ging door mijn lijf en het voelde alsof ik me niet kon bewegen. De hand van Stefan op mijn bovenarm haalde me terug. ´Wat heb je voor bewijs dan?´ 

Deze grillige, vastberaden Stefan kende ik niet. Hij was altijd een lieve man die ondanks vele dromen en plannen eigenlijk nooit echt actie ondernam. Dat had ik nooit erg gevonden, want meestal deed ik dat. Stefan overhandigde me zijn telefoon en ik opende de foto´s die erop stonden. Eerst snapte ik niet waar ik naar keek. Twee zoenende vrouwen? Toen herkende ik ze. ´Marina en Miranda?´ riep ik verbaasd uit en sloeg gauw mijn hand voor mijn mond. 

Stefan knikte. ´Blijkbaar hebben ze een affaire. En dat is niet alles. Marina is van plan een appartement te kopen van het gewonnen geld zodat ze een geheime ontmoetingsplek heeft voor haar en Miranda.´ Na zo’n bizarre avond kon dit er ook nog wel bij. Ik wist niet wat ik moest zeggen en begon nerveus te lachen. Het was geen echte lach meer eentje die zich overgeeft aan de grillen van het leven. Rare dagen zoals vandaag kwamen blijkbaar voor. Ik nam een diepe teug adem en dacht aan onze schulden. Eigenlijk is er geen keuze, vriendschap of niet we hebben het geld nodig. ´ ´Geef de foto´s aan mij, dan ga ik wel met Miranda praten. Ze is mijn vriendin en als we haar verraden dan moet ik dat doen, niet jij.´

Stefan knikte opgelucht en ik glimlachte. Hij was altijd al een watje geweest en dat had ik altijd wel aandoenlijk gevonden. Hij deed net wel heel stoer maar eigenlijk rekende hij erop dat ik dit zou oplossen. Hij stak zijn hand uit om die van mij te pakken en slikte. ´Ik ben alleen niet helemaal eerlijk geweest tegen je de afgelopen weken.´ Het tintelende gevoel was terug. ´Onze schuld is een stuk groter dan dat ik je heb verteld. Om het verloren bedrag te compenseren en een faillissement van het bedrijf te voorkomen heb ik geld van iemand geleend.´ 

´Van wie?´ 

Stefan sloeg zijn blik neer en keek naar de grond. Een verpleegster kwam voorbij met een rammelend karretje medicijnen. Ze knikte ons vriendelijk toe. ´Het is beter als ik je dat niet vertel. Het zijn gevaarlijke mensen maar geloof me Jolien, we hebben dat geld van Marina heel hard nodig.´ Ik sloeg een diepe zucht en probeerde te switchen naar de realiteit. 

´Om hoeveel gaan we haar vragen?´ zei ik zakelijk. 

´50.000 euro.´

Samen liepen we terug naar de wachtkamer. Ik voelde mijn hartslag in mijn nek kloppen terwijl we op Marina en Richard wachtten. De adrenaline stroomde door mijn aderen en het kostte me moeite rustig te blijven zitten op de ongemakkelijke stoel. Nu ik er beter over nadacht zou ik eigenlijk heel boos moeten zijn op Stefan. Hij had zichzelf en ons gezin in diepe problemen gebracht en dat maandenlang verborgen gehouden.  Maar er was nu geen tijd om boos te zijn. Ik probeerde me voor te bereiden op het onvermijdelijke gesprek dat ik met Marina zou moeten voeren. Het verraden van mijn beste vriendin was niet niks, maar wat voor keuze had ik? Het was zij of ik. Ergens snapte ik het ook wel van Stefan, hij had geprobeerd zijn bedrijf en onze familie te redden. Het was alleen anders gelopen dan gedacht. Ik dacht aan de vele dagen dat ik rond vijf uur bij Marina naar binnen liep, achterom door de tuindeur en ze al met een glas rode wijn op me wachtte. Ik zou die dagen gaan missen.

Tien minuten later kwamen Marina en Richard snel op ons afgelopen door de brede ziekenhuisgang. De bezorgdheid was van hun gezichten af te lezen. ´Hoe gaat het?´ 

´We weten nog niets,´ antwoordde ik. Marina wilde gaan zitten maar ik legde mijn hand op haar onderarm en vroeg haar mee te gaan om koffie te halen voor de rest. ´Het wordt een lange nacht denk ik,´ zei ik erbij en Marina knikte. 

We haalden drinken in het restaurant op de eerste verdieping. Met twee cappuccino, drie zwarte koffie en een thee op een klein rond dienblad wilde Marina naar de kassa lopen, maar ik hield haar tegen. ´We moeten praten.´ 

Ze zette het dienblad neer. ´Wat is er?´ 

Er was geen goede manier om dit gesprek te beginnen dus haalde ik zonder iets te zeggen de telefoon van Stefan uit mijn zak en liet haar de foto´s zien. Marina staarde naar de foto´s en keek me daarna aan. Haar blik was blanco. ´Heb jij die foto´s genomen?´ 

Ik schudde mijn hoofd. ´Iemand anders heeft jullie betrapt. Maar dat maakt niet uit.´ 

´Voor mij wel.´ 

Ik keek naar de dampende bekertjes op het dienblad en vroeg me af hoe het zover had kunnen komen. Ook al zou ik het willen, er was nu geen uitweg meer. ´Ik kan je verzekeren dat diegene zijn of haar mond zal houden. Maar het hangt er maar vanaf of Stefan en ik onze mond gaan houden. Wij zijn goede vrienden van Richard en we willen niet tegen hem liegen. Hij verdient het niet om verraden te worden door jou. Hoe kom je op het plan om een geheim appartement te kopen? Weet je wel wat je hem aandoet?´ Ik voelde me nu écht boos. 

´Dat stelde Miranda voor maar ik heb besloten het niet te doen. Ik wil Richard niet verraden of voorliegen en de relatie met mijn kinderen op het spel zetten.´ Marina pakte het dienblad zelfverzekerd op en liep richting kassa. ´Ik was toch al aan het twijfelen maar nu weet ik het zeker, ik zal er een punt achter zetten met Miranda.´ 

Haastig liep ik achter haar aan. ´Ik geloof je niet. En ook al is het nu over, je hebt hem verraden Marina. Ik kan dat toch niet voor Richard verzwijgen?´

Ze keek me aan en haar blik veranderde. Ze leek zich nu pas te realiseren dat ik iets van haar wilde. Dat ze mijn zwijgen moest kopen. ´Wat wil je van me? Wat moet ik doen zodat je het niet aan hem vertelt?´ 

´50.000 euro,´ antwoordde ik zonder omwegen. 

Marina schrok zichtbaar. ´Zoveel?!´ 

´Dat is niets in vergelijking met de miljoen die jullie gewonnen hebben. Dat ging je toch aan een appartement uitgeven niet waar? Dus Richard zal het geld niet missen.´ 

Ze beet op haar lip en knikte. ´Ik wil dat je die foto´s nu wist.´ 

Ik steunde op de toonbank. ´Ik zal de foto´s verwijderen wanneer jij me het geld geeft.´ 

Marina knikte de dame achter de kassa vriendelijk toe, maar draaide zich toen resoluut om. De haat in haar ogen was echt. ´We zullen nooit meer vrienden zijn,´ zei ze en ze pakte haar portemonnee om de koffie af te rekenen. 

´Dat snap ik. Ik bel je morgen om de details te bespreken.´

Ik draaide me om en liep terug naar de wachtkamer. De adrenaline verliet mijn lichaam langzaam. Met een tevreden knikje begroette ik Stefan en hij knikte opgelucht. Alles zou nu goedkomen. 

Marina kwam net aanlopen met de drankjes toen de deur openging en dokter de wachtkamer binnen liep. Iedereen keek verwachtingsvol dezelfde kant op. ´Gonnelieke?´ vroeg de dokter. Wankelend stond ze op en Richard moest haar ondersteunen om de dokter te woord te kunnen staan. 

´Ik heb nieuws over uw zoon. Hij leeft nog, maar voor nu is daar ook alles mee gezegd.´

´Wat bedoelt u daarmee?´ Gonnelieke´s stem trilde. 

´Robin ligt in een coma en het is afwachten of hij daar uit wakker wordt.´

Gonnelieke sloeg een hand voor haar mond en kreunde zacht. ´Wat zijn zijn overlevingskansen?´ vroeg ik zakelijk. 

´Daar kan ik niet veel over zeggen. Alles hangt er vanaf of en wanneer hij wakker wordt. Hoe langer het duurt hoe groter de schade zal zijn. U kunt nu even naar hem toe als u wilt.´

Terwijl Gonnelieke achter de dokter aanliep ging ik weer naast Wende zitten. ´Wil je niet liever naar huis lieverd?´ vroeg ik aan haar terwijl ik bezorgd naar haar witte gezichtje keek. ´Ik kan een taxi voor je bellen. Of misschien kan je vader jou en Adria thuisbrengen. Ik blijf voorlopig hier bij Gonnelieke.´

Haar gezicht betrok en ze haalde haar schouders op. Wat was er toch met haar aan de hand? ´Wende, liefje, is er iets wat je dwarszit?´

´Waarom vraag je dat?´ 

´Vanwege de donderwolk die boven je hoofd hangt.´

´Ik ben gewoon bezorgd over Robin, dat is toch logisch?´

´Zeker maar ik heb het gevoel dat er meer aan de hand is,´ zei ik. 

´Je moederinstinct zeker?´ antwoordde Wende sarcastisch. 

´Precies.´

Wende zuchtte en keek om zich heen. Adria sliep in de ongemakkelijke stoel. Zijn ouders waren meer koffie gaan halen en Stefan was druk bezig met zijn telefoon. Niemand lette op ons. ´Ik heb vanavond iets vreemds gezien. Eerst dacht ik dat het niets voorstelde maar nu dat Robin in het ziekenhuis ligt… ik weet niet….misschien is er een verband…. maar ik kan er helemaal naast zitten want het klinkt te gek voor woorden,´ zei ze onzeker. 

´Vertel het nou maar gewoon,´ stelde ik haar gerust. ´Dan beslissen we samen wel wat we ermee moeten doen.´

´Het is Gonnelieke. Ik zag haar vanavond in haar keuken.´ Wende streek onzeker haar haren uit haar gezicht. ´Ik denk dat ze iets in het bier van Robin deed.´

´Hoe bedoel je? Wat heb je gezien?´

´Ze had net een biertje in een glas geschonken en gooide een leeg plastic flesje in de prullenbak. Ik weet niet wat daarin zat maar ik weet wel dat Gonnelieke alleen dat biertje mee naar buiten nam dus waar is de inhoud van dat flesje gebleven? Ik heb ook niets op het aanrecht zien staan.´

´Dat klinkt inderdaad wel heel gek.´ Ik ging achterover zitten en probeerde na te denken.  

´Je gelooft me niet,´ constateerde Wende. 

´Jawel lieverd maar we hebben het hier over Gonnelieke. Die doet geen vlieg kwaad.´

´Ik weet het, daarom vond ik het allemaal ook zo raar.´

Ik legde een arm om mijn prachtige slimme dochter en kuste haar op haar voorhoofd. ´Maak je niet druk, als er echt iets raars aan deze zaak is dan zal de politie er snel genoeg achterkomen. Kom, ik vraag aan papa of hij jullie thuisbrengt.´ 

Wende knikte en stond op. 

Toen ze weg waren ging ik op zoek naar de kamer van Robin om bij Gonnelieke te kunnen zijn.De afgelopen weken was ze een echte steun voor me geweest. Ik had haar zelfs verteld over onze schulden en samen hadden we een lijst opgesteld van acties die we konden doen om geld te besparen. Ze was zo resoluut geweest, ik zou willen dat ik nu ook iets voor haar kan doen. De deur van Robin´s kamer stond op een kier en toen ik de deur open duwde hoorde ik Gonnelieke huilen. Ik wilde haar niet storen in haar verdriet maar misschien had ze wel behoefte aan troost. Even bleef ik besluiteloos staan. Ik hoorde Gonnelieke snikken. ´Het spijt me zo,´ ´Het spijt me zo, ik had het nooit moeten doen, vergeef me Robin.´ 

Ik leunde tegen de deurpost en dacht aan wat Wende tegen me had gezegd. Even vroeg ik af of ze gelijk had gehad. Zou Gonnelieke haar eigen zoon vergiftigd hebben? Maar waarom zou ze dat in doen? Ik kon geen enkele reden bedenken. Zo´n lieve vrouw die veel had meegemaakt in haar leven en die nooit bitter was geworden. Ze was altijd die lieve begripvolle vrouw gebleven ook al was Robin niet de makkelijkste zoon. En konden zoveel redenen zijn waarvoor ze nu sorry zei. Misschien hadden ze die avond ruzie gehad voordat Robin met zijn hoofd op de straatstenen was gevallen. Maar toen herinnerde ik me het witte gezicht van Wende en haar gefronste wenkbrauwen. Ze was een slimme meid die ondanks haar dromerige voorkomen altijd goed oplette. Misschien had ze toch gezien wat ze me vertelde. Ik moest lachen om mezelf. Het was een vreemde avond geweest met rare voorvallen. Iedereen had zich anders dan normaal gedragen en de meesten van ons bleken grote geheimen te bewaren, maar Gonnelieke hoorde daar niet bij. Ik duwde de deur open en liep naar binnen. 

´Heb je honger of dorst. Zal ik iets voor je halen? Kan ik je ergens bij helpen? Arme schat, kom hier.´ En ik sloeg mijn armen om haar heen. ´Alles komt goed. Robin ontwaakt uit die coma en dat gaat dat prachtige huis voor je kopen dat we vorige week gezien hebben.´ Gonnelieke leunde dankbaar tegen me aan en pakte mijn hand. Ik pakte haar hand en samen keken we naar Robin die stil in het bed lag, aan de beademing. ´Het is maar geld.´ 

 

EINDE