I do writing

&

Het is maar geld – Wende

WENDE 

 

´Volwassenen zijn rare mensen,´ zei ik tegen Adria. Ik nam een klein slokje van mijn bier want eigenlijk vond ik de zurige smaak niet lekker en ik zette het blikje gauw weer op de grond. 

´Hopelijk word ik nooit zoals mijn ouders,´ beaamde hij, ´die zijn compleet gestoord.´

We zaten op één van de versierde bankjes in de Kompasstraat en hielden elkaars hand vast. Ik speelde met zijn vingers. Adria had mooie handen, niet van die grote onhandige vuisten zoals veel jongens. Het buurtfeest was in volle gang en we keken er vanaf een afstandje naar. Het crêpepapier dat ons bankje omwikkelde kriebelde aan de achterkant van mijn blote benen en ik krabde er afwezig aan. Vroeger voelde ik me altijd verloren tijdens het buurtfeest, vaak vroeg ik of ik bij mijn beste vriendin Bodi mocht blijven slapen zodat ik er niet bij hoefde te zijn. Feestjes zorgden er alleen maar voor dat ik me extreem eenzaam voelde. Maar dit jaar zat ik naast Adria en alles was anders, ik was niet meer alleen. Adria voelde precies hetzelfde, hij hield er niet van om veel mensen om zich heen te hebben. Dat was precies waarom ik zo van hem hield, we waren allebei toeschouwers in het leven. We hoorden nergens bij en daarom hoorden we bij elkaar. Samen vormden we een veilig eilandje in de mensenmassa. Natuurlijk was hij ook gewoon heel erg knap. Zijn donkere lange krullen en ijsblauwe ogen betoverden me. 

We zaten bij elkaar op school en woonden tegenover elkaar. Ik kende  Adria al mijn hele leven maar pas sinds een paar maanden hoorden we bij elkaar. Maanden daarvoor was ik al stiekem verliefd op hem. Wat maakte dat ik ineens op hem viel weet ik niet, maar van de ene op de andere dag wist ik zeker dat ik van hem hield. We zaten in de tuin en onze ouders roddelden met elkaar over de rest van de buurtbewoners. Mijn vader stond achter de barbecue en Richard lachte om alle nieuwtjes die onze moeders aan elkaar vertelden. Ravi was er niet en Adria zat onderuitgezakt op de tuinstoel terwijl hij door zijn telefoon scrolde. Opeens was het daar dat gevoel. Een paar minuten daarvoor had ik nog naar hem gekeken zonder dat ik er iets bijzonders bij dacht. Maar nu was alles anders. 

Ik kon niet meer naar hem kijken zonder dat mijn wangen branden van verlegenheid. Stiekem staarde ik naar hem vanachter het boek dat ik die avond had meegebracht en deed alsof ik las. Vanaf toen zag ik iedere dag hoe hij ´s ochtends zijn bestickerde rugzak op zijn rug slingerde en op zijn fiets naar school stapte. Op school zocht ik in de pauzes naar zijn lange gestalte en ik volgde wat hij deed en met wie hij was. Ik tuurde vooral naar de meisjes om hem heen, was er iemand die hem teveel aanraakte of met hem praatte? Die gedachte kon ik bijna niet verdragen. Eenmaal thuis na schooltijd ging ik zo vaak mogelijk de deur uit in de hoop hem ´toevallig´ tegen te komen. We zeiden elkaar wel gedag, maar we waren geen echte vrienden. Ik had geen idee hoe ik de eerste stap moest zetten om uit de ´friendzone´ te komen. Hoe kon ik ervoor zorgen dat ik bij hem opviel?

Bodi vond dat ik mijn kans moest grijpen tijdens het jaarlijkse schoolfeest. Ik zou alleen maar hoeven vragen of hij met me wilde dansen. In theorie was het een briljant plan maar op de bewuste avond bleek het helemaal  niet zo makkelijk. Al had ik mijn mooiste jurk aan, doodsbang was ik om afgewezen te worden. ‘s Middags had het nog zo gemakkelijk geleken. Terwijl ik het strakke zwarte jurkje aan had met de bijpassende gouden pumps oefende ik een paar danspassen en glimlachte naar mezelf in de spiegel. Vanavond zou ik mijn eerste zoen krijgen. Maar toen we eenmaal in de gymzaal van de school stonden had de opwinding plaats gemaakt voor paniek. Hoe kon ik in godsnaam hier met Adria gaan dansen? De gymzaal was nog steeds herkenbaar ook al had de schoolleiding moeite gedaan om het op te fleuren. In plaats van magisch voelde ik me heel ongemakkelijk. De hele avond zag ik hoe Adria zich over het feest bewoog. Over het algemeen stond hij bij een groepje vrienden, maar soms leek hij zich even af te zonderen en het feest in zich op te nemen. Uiteindelijk dwong ik Bodi om met me te dansen en zorgden we ervoor dat we vlakbij Adria stonden. Hij zag me gelukkig en zwaaide me. Zonder iets tegen elkaar te zeggen begonnen we met elkaar te dansen. We lachten verlegen naar elkaar maar zeiden niets. Onze lichamen probeerden elkaar alleen maar onzeker te volgen op de tonen van een bekend popliedje. Toen een rustiger nummer inzette pakte Adria me vast en wachtte een heel nummer lang voordat hij me zoende. Alles was perfect, alles ging zoals het had moeten zijn. 

Sindsdien waren we geen dag zonder elkaar geweest. Pas weken na het feest bekende Adria dat hij al zeker een jaar verliefd op me is, maar hij was te verlegen geweest om iets te laten blijken. Op zoveel vlakken was hij precies zoals ik, we begrepen elkaar. Hij had net als ik een hekel aan feestjes waar iedereen deed alsof het geweldig is maar zich eigenlijk verveelde. Ook hield hij van hardlopen en gingen we vaak samen naar de ijssalon in het centrum want we vonden beiden weinig lekkerder dan mango-ijs. Daarom was het zo fijn om hier met hem te zitten want ik wist zeker dat hij hetzelfde voelde als ik en dat zorgde ervoor dat ik me niet meer eenzaam voelde.   

Van een afstandje aanschouwden we de borrelende buurtbewoners. Sommigen zaten al aan de lange picknicktafels te eten. Anderen stonden aan de statafels en schonken hun glazen nog eens vol. Adria en ik waren met onze zeventien jaren minderjarig, maar geen van onze ouders dacht er over na dat we wettelijk gezien niet mochten drinken. Eerder die avond hadden we bier meegepakt uit de koelkast bij Adria thuis en niemand leek zich daar mee te bemoeien. De volwassenen waren veel te druk bezig met waar ze het prijsgeld van de loterij aan zouden besteden. We proosten met de bierblikjes en namen nog een slok. 

Robin en Richard bleven naar elkaar grijnzen en elkaar op de rug slaan. Dusdanig geobsedeerd door het gewonnen geld dat het bijna lachwekkend was. De hebberigheid maakte hun ogen donker en groot en ze praatten met elkaar op luide toon. Het irriteerde me. Ik ademde uit door mijn mond en liet mijn handen door de achterkant van Adria´s haar glijden. Trok aan zijn volle zwarte krullen waardoor de pluk haar dubbel zo lang leek en laat het weer in de krul springen. Op de achtergrond hoorde ik Robin en Richard opnoemen wat ze wilden kopen zodra het geld op hun rekening stond. Ik zoog de warme avondlucht diep naar binnen en ademde in kleine stootjes weer uit. Die mannen waren zo vermoeiend. Ik gluurde door mijn wimpers naar Adria en het leek of mijn hart zich door mijn borstkas een weg naar buiten wilde wringen van liefde. Dat was het enige dat telde, de liefde. Geld maakte mensen lelijk, hebberig en afgunstig. 

De ouders van Adria waren euforisch toen ze hoorden dat ze hadden gewonnen. Vorige week was ik met Adria mee geweest naar hun nieuwe huis. Het was een grote witte villa, zelfs binnenin was alles wit. Het was kil en kaal. Hun huis hier in de Kompasstraat was veel gezelliger en knus. Adria wilde niet verhuizen maar hij had geen keuze, zijn ouders hadden hem niet eens gevraagd wat hij wilde. Mijn ouders daarentegen waren een heel ander verhaal. Ze hadden helemaal geen geld en maakten zich daar de hele tijd druk om. Regelmatig hoorde ik ze met elkaar discussiëren over een probleem met het bedrijf van papa. Eigenlijk mocht ik het niet weten want elke keer als ik binnenkwam dan hielden ze op met praten of ze gingen op fluistertoon verder. Wanneer mijn vader gebeld werd dan keek hij eerst lange tijd naar het scherm alsof hij het gesprek weg wilde laten gaan. Als hij opnam hoorde ik aan zijn stem dat hij probeerde te verbergen hoe wanhopig hij was. 

Volwassenen deden vaak heel dramatisch over onbelangrijke dingen. Het enige dat echt belangrijk was, was om iemand hebben die van je houdt. Het enige dat ik zeker wist was dat Adria en ik bij elkaar hoorden. Het leek alsof hij mijn gedachten kon lezen want hij keek opzij en zoende me. Ik hield van zijn lippen. De eerste mond die ik ooit had gezoend, maar ik wist zeker dat Adria de zachtste lippen had. Met mijn rechterhand streelde ik over zijn wang en ik voelde de kleine haartjes rond zijn oren. Toen ik mijn ogen opende zag ik mijn vader naast ons bankje staan. Ongemakkelijk plukte hij aan de mouw van zijn geruite blouse en stak zijn handen in zijn vale spijkerbroek. 

´Wende, kan jij Marina helpen met het halen van het eten? Bij Miranda binnen staan alle schalen.´ Ik wilde protesteren toen ik me bedacht. Door alle opwinding en voorbereiding voor het feest vandaag hadden we de lunch overgeslagen en ik voelde mijn maag rommelen. 

Miranda was de typische vrouw met een hippie verleden. Haar huis was rommelig en de muren waren in verschillende kleuren geschilderd. Toch bewonderde ik haar op een bepaalde manier want ze was niet zo als mijn ouders of die Adria. Ze leefde een onafhankelijk leven zonder echte zorgen en had veel vrienden om zich heen. Ze leek niet een persoon die zich eenzaam voelde. Net toen ik de woonkamer binnen wilde lopen hoorde ik stemmen en geluiden die ik niet helemaal kon thuisbrengen. Iets zei me dat ik beter niet zomaar naar binnen kon lopen dus ik gluurde door de kier van de deur de woonkamer in. Daar zag ik ze staan midden in de woonkamer. Twee vrouwen van middelbare leeftijd, beiden met rode wangen van de opwinding. De moeder van Adria met onze buurvrouw. Miranda´s lippen op die van Marina, hun lippen maakten een raar smakgeluid en Miranda kreunde zachtjes. In een reflex greep ik mijn telefoon en maakte foto´s. Mijn telefoon klikte zeker tien keer in de paar surreële seconden dat de twee elkaar zoenden. Toen stopte Marina en draaide zich om. In een flits zag ik haar schuldbewuste blik. 

´Ik heb een idee, we kunnen een geheim appartement kopen om elkaar te blijven zien´ hoorde ik Miranda zeggen. ´Dan kunnen we elkaar daar in het geheim ontmoeten en zo hoeft niemand van ons te weten. Richard zal het geld toch niet missen.´ 

Een misselijk gevoel kwam naar boven en ik wilde niks meer horen. Het verraad van Adria´s moeder drong nu tot me door en ik voelde me schuldig dat ik er getuige van was. Ik draaide om en liep naar buiten. Ik wilde huilen en tegelijkertijd iets kapot gooien. Volwassenen waren echt zo onverantwoordelijke wezens. Net voordat ik de deur uitstapte bleef ik even staan om te denken wat ik ging doen. Misschien kon ik het Adria beter niet vertellen. Het zou hem onnodig pijn doen. Wat had hij er aan om te weten dat zijn moeder vreemdging met de buurvrouw? Ik schudde mijn hoofd. Het was geen optie. Adria moest weten wat er aan de hand is. We waren altijd eerlijk tegen elkaar en zo’n groot geheim kon ik onmogelijk voor hem verbergen. Marina en Miranda bewezen maar weer eens dat het juist de volwassenen waren die overal een chaos van maakten. Ik knipperde tegen het felle zonlicht toen ik naar buiten stapte. Het eten had ik ook nog eens binnen laten staan. Al gauw zag ik dat Adria aan tafel was gaan zitten met de andere buurtbewoners. Ik boog me voorover en fluisterde hem in zijn oor dat we moesten praten. Met een bezorgde blik draaide hij zich om. ´Wat is er?´ 

Een paar bankjes verderop gingen we weer zitten. De band zette zijn eerste nummer in. De lucht kleurde rood en oranje. Het was een van die zwoele zomeravonden waarbij het onweer in de lucht hing. Onder de lantaarnpalen zwermden de vliegen in groepen bij elkaar. Een straaltje zweet kriebelde over mijn rug naar beneden en ik wreef met mijn handen over mijn blote bovenbenen. Het was moeilijk ademen door de hoge luchtvochtigheid. 

´Je hebt net de speech van je moeder gemist,´ zei Adria toen ik naast hem ga zitten. 

´Ik hoorde net iets heel ergs en ik denk dat je het moet weten.´ 

Adria keek me niet begrijpend aan. ´Wat bedoel je?´ 

´Het gaat over je moeder en Miranda,´ begon ik onzeker. ´Ik zag ze samen, als je begrijpt wat ik bedoel.´ 

Adria pakte mijn hand. ´Dat is toch niet zo gek? Ze zijn goed bevriend.´ 

´Ik zag ze met elkaar zoenen,´ bevestigde ik. 

Adria schudde zijn hoofd. ´ Mijn moeder en Miranda? Dat kan helemaal niet.´ 

Ik streek een vochtige lok haar van mijn voorhoofd achter mijn oor. ´Ik heb het toch echt gezien. En ze hebben het plan om een geheim appartement te kopen waar ze elkaar kunnen ontmoeten. Ze willen dat kopen van het gewonnen geld.´ 

Adria verschoof zodat hij me beter kon aankijken. ´Ik snap het niet, dat is onmogelijk. Waarom zou mijn moeder Miranda zoenen en een appartement kopen? Bedoel je gewoon een zoen op de wang? Zoals vriendinnen dat doen?´ Zijn verwarde blik sneed door mijn ziel. Adria wilde helemaal niet begrijpen wat ik zei want het was te pijnlijk. 

´Nee dat bedoel ik niet,´ antwoordde ik voorzichtig. Ik wilde iets zeggen dat hem kon troosten maar er waren geen woorden die het verraad van zijn moeder konden verzachten. In plaats daarvan gaf ik hem mijn telefoon. ´Ik heb er foto´s van,´ zei ik zacht. 

Adria fronste zijn wenkbrauwen.  ´Ik weet niet of ik dat wel zien,´ maar toch pakte hij mijn telefoon aan. Zijn ogen werden groot terwijl zijn vinger over het scherm schoof. ´Mijn moeder gaat vreemd met een vrouw? Ze is officieel gestoord. Niet te geloven dat ze dit mijn vader aandoet!´

Adria staarde naar de foto´s op het scherm van mijn telefoon en geen van beiden wisten we iets te zeggen. De band speelde een oud liedje van Guus Meeuwis over die trein, maar voor de rest leek het doodstil. Alle andere geluiden van het feest sloten we buiten en we vormden weer dat eilandje, ver verwijderd van iedereen. Toen zag ik Marina opduiken in de menigte. Ze keek om zich heen en zag ons. Alle geluiden kwamen weer terug en ik stootte Adria aan. ´Je moeder komt deze kant op. Zeg niets tegen haar.´

´Komen jullie iets eten?´ vroeg Marina opgewekt aan ons. 

Ik kon zien dat haar lippenstift een beetje was uitgeschoten in haar linker mondhoek. Misschien door de zoen met Miranda. 

´Ja mam, we komen eraan,´ zei Adria op afgemeten toon. 

Verbaasd keek Marina naar ons en draaide zich toen zonder iets te zeggen om. Ze dacht vast dat we in een puberale bui waren.

Adria was opgelucht dat Marina weer weg was en diep in gedachten verzonken draaide hij de telefoon in zijn handen om en om. 

´Wat is er aan de hand jongens? Waarom kijken jullie zo somber?´ Het was mijn vader die opeens achter ons stond, hij keek bezorgd op ons neer. Adria zei niets en was nog te geschokt om hem aan te kijken. 

In een opwelling pakte ik de telefoon en liet de foto´s zien. Misschien had ik het niet moeten doen en eerst aan Adria moeten vragen of hij het wel goed vond. Het was per slot van rekening zijn moeder. Maar de volwassenen en hun fouten irriteerden me. Misschien dat mijn vader er een oplossing voor had. Hij was één van de volwassenen in wie ik van tijd tot tijd nog iets van vertrouwen had. Met de telefoon in zijn hand staarde mijn vader naar de foto´s en de waarheid leek langzaam tot hem door te dringen. 

Ondanks dat ik hem heel goed kende, kon ik weinig uit zijn blik opmaken. Snel toetste hij wat in en gaf me de telefoon terug. ´De foto´s heb ik aan mezelf gestuurd. Ik los het verder wel op. Heb het er maar gewoon met niemand over.´ 

Verbijsterd bleven Adria en ik achter en keken mijn vader na terwijl hij weer terugliep naar de tafel waar iedereen zat. Hij had ons niet eens de kans gegeven iets te vragen. Ging hij nou iets doen met die foto´s? En waarom zei hij niet eens tegen Adria dat hij het erg vond? Hij probeerde hem niet eens troosten. Teleurgesteld leunde ik achterover. Ineens was het weer stil en ondanks de drukte in de straat leek alles zich af te spelen op een afstand. Wij samen, op ons onbewoonde eiland. In een zee van eurobiljetten, vreemdgaande volwassenen en wazige foto´s. Adria stond op en glimlachte triest naar me. 

´Zullen we maar wat gaan eten dan?´ vroeg hij en reikte zijn hand uit om me omhoog te trekken. Het liefst wilde ik de foto´s ongedaan maken. ´Weet je het zeker? Wil je niet liever weg hier en je moeder even vergeten?´ 

Adria schudde zijn hoofd. ´We kunnen hier wel blijven zitten sippen maar het is niet mijn probleem. Laat ze het maar lekker zelf uitzoeken. Veel liever ga ik een biertje met jou drinken.´ Hij glimlachte naar me en pakte mijn hand vast. ´Ik hou van je Wende, beloof me dat we nooit volwassen worden.´ Ik drukte me tegen hem aan en snoof zijn zoete, zweterige geur op. ´Dat beloof ik.´

Op onze zoektocht naar bier kwamen we mijn moeder tegen. Volgens haar had Gonnelieke nog bier in haar koelkast staan. ´Ze is net naar binnen gegaan, vraag haar maar even,´ zei ze tegen me, terwijl ze haar vingers aflikte en nog een plakkerig kippenvleugeltje van een schaal plukte. 

Bij Gonnelieke hoefde ik nooit te kloppen of mijn komst aan te kondigen. Ze was altijd een soort van oma voor me geweest. Vroeger paste ze vaak op me en ze was altijd heel lief. ´Hey Gon,´ riep ik, terwijl ik de keuken binnenliep. Gonnelieke stond voor het aanrecht en was net bezig met het openen van een blikje bier. Ze gooide een klein plastic flesje weg in de prullenbak en keek verschrikt op toen ik binnenkwam. Met een verwilderde blik keek ze me aan.  ´O ben jij het, hoi lieverd. Ik was net een biertje aan het pakken voor Robin. Wil jij ook?´ 

Ik legde mijn hand op haar vertrouwde rug. ´Sorry dat ik je zo liet schrikken. Gaat het wel?´ ´Met mij gaat het goed. Ik hoorde je niet binnenkom, was zo diep in gedachten. Ik was een beetje aan het wegdromen, dat krijg je met de ouderdom.´ Ze glimlachte verontschuldigend en leunde vermoeid op het aanrecht. Lachend gaf ik een zoen op haar grijze haren. Ze was een kop kleiner dan ik. ´Jij wordt nooit oud, dat mag niet van mij.´ ´Je bent een lieverd. Pak je het zelf uit de koelkast? Dan zie ik je zo.´ Ze pakte een geopend blikje bier van het aanrecht en liep de deur uit. 

Eenmaal buiten probeerde ik de hele situatie van me af te zetten en te genieten van het eten. Samen met de familie en de buren aten we tot we niet meer konden en dronken we tot de tafel vol met lege flessen en blikjes stond.  Iedereen om ons heen lachte en praatte en het leek alsof er niets aan de hand was. Marina kuste Richard op zijn wang en ze glimlachten verliefd naar elkaar. Mijn vader maakte grapjes met Robin en Gonnelieke was zoals altijd een rustige oase te midden van de drukte. Allemaal hadden ze een geheim te verbergen maar er was niets van te zien. Misselijkmakend was het. Gelukkig pakte Adria mijn hand. ´Laten we dansen,´ zei  hij, ´even vergeten waar we zijn en wat we allemaal weten.´ 

De band werd inmiddels aangemoedigd door een steeds uitzinniger publiek. Ze speelden nummers uit de top 40 van het moment en samen sprongen we op en neer en zongen de tekst van alle liedjes. Het was een perfecte warme zomeravond en een klamme warmte straalde van het publiek uit. Gek genoeg had ik het voor het eerst in tijden naar mijn zin op een feestje. De biertjes die ik weliswaar met tegenzin had gedronken hielpen daar natuurlijk ook bij. Adria´s broer, Ravi, en zijn vriendin Anna voegden zich bij ons en we dansten verder. De rode lucht kleurde steeds donkerder en alle kleine lampjes in de straat lichten op. 

Ineens ging het haar op mijn armen overeind staan en er flitste een onbestemde kriebel door mijn buik. Rond één van de tafels ontstond onrust. Buurtbewoners stonden op van hun plek en anderen renden er juist heen. Het dansende publiek om ons heen viel langzaam stil. ´Help! Help dan toch!´ hoorden we. Geschrokken keek ik om me heen. Wat was er aan de hand? Een paniekerige stem riep om hulp. En ik kende die stem. 

´Het komt daar vandaan,´ zei Adria en wees naar de tafel waar onze families eerder zaten. Ik pakte zijn hand en rende met hem mee. Mijn ouders en de buren. Laat er niets ergs aan de hand zijn. Ik bad naar een niet bestaande god. Of er niet al genoeg gebeurd was vandaag! We baanden ons een weg heen door de mensen die probeerden te zien wat er aan de hand was. 

´Wat is er gebeurd?!´ riep Adria uit en hij pakte zijn telefoon om een ambulance te bellen.  

Geschrokken van het witte gezicht op de grond sloeg ik een hand voor mijn mond en ik deed een paar stappen naar achteren. Een plasje donker bloed sijpelde uit het haar en vormde een spoor over de stoeptegels. Ik wilde iets zeggen of doen om me nuttig te maken en knielde naast het lichaam neer. ´De ambulance is onderweg,´ fluisterde ik in het oor en streek het haar uit het gezicht. Gebeurde dit echt? Zoals altijd wist ik bijna zeker dat de volwassenen er een potje van hadden gemaakt en dit was het resultaat.