Verdwijnen

Ik dacht dat het niet mogelijk was,

langzaam verdwijnen in het niets

Maar ik zag het voor mijn ogen gebeuren,

ik heb het zelf gezien;

 

Eerst verdween zijn stem, stukje bij beetje

totdat er alleen nog maar zacht gekras overbleef

Hij raakte de woorden kwijt om ze

uit te beelden

Toen de sterretjes in zijn ogen doofden

en hij elke gedachte vergat

verdween ook langzaam het omhulsel;

 

Stukjes huid dwarrelden om hem heen,

het haar bleef in plukjes achter op de vloer,

zijn nagels lieten los van ledematen,

zijn voeten lieten geen afdruk meer achter

op het zandpad

 

Uiteindelijk werd hij onzichtbaar,

een veertje in de wind die niemand opviel,

opgelucht om niets meer te wegen,

niets meer te hoeven

Overige gedichten