Dear diary...

&

De dictator en zijn Europese adviseur

 

  • ´Bent u nooit moe?´ was één van de eerste vragen die ik hem stelde. 
  • ́Moe waarvan?´ antwoordde hij verbaasd. ´Van al het werken bedoel je soms? Ja natuurlijk, ik ben geen twintig meer.´ 
  • ´Nee, ik bedoel moe van de druk om de macht te behouden. Altijd maar bezig zijn met het in stand houden van die façade.´ Ik kon niet geloven dat ik het vroeg maar het flapte eruit voordat ik het doorhad. 
  • ́Facade? Je weet niet waar je het over hebt jongen. Het is een grote verantwoordelijkheid om een land te leiden ja, maar ook een eer. De mensen willen me hier, ze houden van mij als hun leider.´
  • ´U bent hun enige optie, ze zijn gedwongen om van u te houden.´

 

Hij schrok van mijn woorden. Dat kon ik zien in zijn ogen ook al kende ik hem pas kort. Hierna antwoordde hij niet meer en vroeg of ik van tennis hield. Die zaterdag daarop troffen we elkaar voor een potje tennis. Hij was beter dan ik had verwacht, voor een man van bijna tachtig. Hij bewoog nog soepel en sloeg de ballen hard terug. We dronken na afloop een biertje, een Heineken, hij dronk geen lokaal bier. 

 

  • ´Ik heb nog eens over je woorden nagedacht,´ zei hij toen vanuit het niets. We wisten allebei precies welke woorden hij bedoelde. Ik zei niets en wachtte af. ´Jullie Europeanen doen altijd alsof jullie alles beter weten. Terwijl, jullie hebben nog niet zolang geleden er zelf ook een potje van gemaakt.´
  • ´We proberen van onze fouten te leren,´ zei ik voorzichtig. ´Als we iets geleerd hebben is het dat democratie en mensenrechten altijd geëerd moeten worden.´

 

Hij lachte toen ik dat had gezegd. 

 

  • ́Mensenrechten? Laat me niet lachen. Alleen voor hen die ertoe doen. Ik weet genoeg over uw land om aan te wijzen wiens mensenrechten er meer toe doen dan anderen.´
  • ´Dat betekent nog niet dat u hetzelfde zou moeten volgen zoals wij. Doe het dan beter, laat zien dat het ook anders kan,´ wierp ik tegen. 
  • ´Dat doe ik jongen. Al veertig jaar aan de macht hier en we hebben geen enkele oorlog meegemaakt. Weet u hoeveel oorlogen dit land heeft meegemaakt voordat ik het leidde? Te veel om te tellen. Zelfs nog voor het kolonialisme sloegen we elkaars hersens in.´ 
  •  ́En de vrijheid van mensen? En de armoede? Wat nou als democratie beter zou werken?´
  • ´Heb je weleens geprobeerd uit te leggen wat democratie is aan mensen hier? Ik wel en ze snapten er niets van. Men is er niet aan toe. Geloof me, ik zou het doen als het mogelijk was. Je vroeg me of ik wel eens moe ben? Ja, ik ben moe van het dragen van de verantwoordelijkheid. Soms wil ik in alle rust genieten van mijn oude dag maar mijn volk heeft me nodig.´

 

Dit keer antwoordde ik niet en begon weer over tennis. Toen ik twee jaar later vertrok en wist dat ik nooit meer zou terugkeren was er nog niets veranderd. Hij was ouder en grijzer en duidelijk vermoeid maar geenszins van plan zijn macht op te geven. Toch moest ik toegeven dat ik van hem hield, zoals iemand van zijn oude koppige opa houdt. Ik zou hem missen.

Veel liefs, Adinde

My diary