Groeten uit Bolivia

In Bolivia geldt mijn nederlandse rijbewijs niet. Toen ik dat jaren geleden te horen kreeg baalde ik enorm. Ik had echt geen zin om weer een heel autorijexamen door te maken, die in Nederland was traumatisch genoeg. Maar sinds kort heb ik de knop omgezet. Ik moet en zal dat rijbewijs bemachtigen. De gekste verhalen over het examen doen de ronde en jammer genoeg zijn ze ook nog waar. Bijna niemand haalt het want je moet precies 30 centimeter van de stoep en 25 centimeter voor de auto achter je kunnen parkeren. Hoe je dat moet inschatten vanuit de auto, geen idee. Eigenlijk is de enige optie het rijbewijs kopen. Maar dat bleek nog niet zo makkelijk als ik dacht. Wel vond ik er een mannetje voor die me zou helpen. Het is zijn baan om instanties om te kopen zodat het rijbewijs wel verkregen kan worden en ik ben zeker de enige niet die dat wil. Stap nummer één was een medisch rapport. Er zijn meerdere kantoortjes waar een zogenaamde dokter je bloed prikt om de bloedgroep vast te stellen, een oog examen doet en daar vervolgens een mooi rapport van schrijft. Dat en een flink smak geld was nodig om me eerst in te schrijven voor het rijexamen. Paniekerig vroeg ik of ik echt weer het hele examen moest doen. Mijn mannetje knikte en zei er heel serieus bij: maar maak je geen zorgen, het maakt niemand uit hoe je het doet. 

Stap nummer twee was het theorie examen. Het rijexamen wordt gedaan door de politie dus ook de theorie vond plaats in het kleine politie gebouwtje in het centrum. Ik spreek best goed Spaans maar de vragen op het examen waren complete abracadabra voor me. Op goed geluk omcirkelde ik de antwoorden en leverde het weer in. Maar mijn mannetje zorgde ervoor dat ik toch als geslaagd uit de bus kwam. 

Stap drie was het praktijk examen. Die bestond uit het manoeuvreren van de auto rondom een paar pionnen en dan dus dat gevreesde fileparkeren op 30 cm van de stoep. Een politieagent legde het hele parcours uit en we stonden in de brandende zon te luisteren. Er was geen schaduw te bekennen. Toen was ik als eerste aan de beurt. Zeventig andere kandidaten keken toe hoe ik er niets van bakte. Maar het maakte niets uit want de agent wuifde me weg, zo is het wel genoeg zei hij. Ik hoopte dat dat betekende dat ik geslaagd was. Volgens mijn mannetje in ieder geval wel. 

Maar er blijkt nog een stap vier te zijn. Met alle papieren van het examen moest ik naar het instituut dat mijn rijbewijs zou maken. Om half 7 ´s ochtends ging ik erheen om er vervolgens achter te komen dat dat rijkelijk laat was. Er stonden al zeker 200 mensen voor me te wachten. De hele rij duurde drie! uur voordat ik al mijn papieren kon inleveren en ze een foto van me maakten. Maar toen was het toch zo ver, drie dagen later mocht ik mijn rijbewijs ophalen. Wat een opluchting! 

Alles bij elkaar heeft het me drie volle dagen gekost om het voor elkaar te krijgen. Gelukkig heb ik er tijd voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Maar anders had ik er gewoon een week vrij voor moeten nemen van mijn werk. Nou ja, dat was eens maar nooit weer.

Other columns