I do writing

&

Stella

Tussen vier en vijf uur ´s middags gebeurt er niets in het land. In elk dorp, elke buurt en op elke straathoek lijkt het leven een uur lang stil te staan. Dan is er niemand op straat, in de winkels, op de terrassen of in het park. De palmbomen, de bloemen, zelfs de wind gaat dan even liggen terwijl het anders altijd erg winderig is. Het is een land dat een zee mist maar zuur genoeg altijd de zeewind kan proeven van het naburige Chili.

Ze noemen het ook wel het uur van gevaar of het zwarte uur of ietwat optimistischer het uur van de geheimen. Een uur lang is het mogelijk om uit de schaduw te stappen en te doen wat men ook maar wilt want er is niemand die let op wat er gebeurt. Men is afgeleid gedurende dat uur en zit dan aan de buis gekluisterd. Het is het uur van Stella, de langstlopende  nationale soap. Zo is het altijd al geweest. De soap verandert door de tijd heen: van acteurs, verhaallijnen en locaties. Maar de obsessie van mensen voor Stella verandert nooit. Iedereen houdt er zonder uitzondering van. Stella ging ooit over een naief schoolmeisje, Stella geheten, die verliefd werd op haar neef Santi. In het geheim zagen ze elkaar en uiteindelijk raakte ze zwanger van Santi. Het kind moesten ze afstaan en vanaf toen waren ze veroordeeld tot een ongelukkig liefdesleven. Inmiddels gaat de soap vooral over Stella, het kleinkind van de originele Stella en de dochter van de het kind dat was afgestaan om de geheime relatie te verzwijgen. Het enige dat hen nog bindt is de naam. Maar dat weten alleen de kijkers.    

Eigenlijk gaat het helemaal niet om het verhaal, die is vol van clichés zoals altijd, maar voor de meeste kijkers zijn de personages familieleden of zelfs goede vrienden geworden. Elke dag volgen ze het leven van fictieve personages alsof ze echt zijn. Voor sommigen is de grens tussen fictie en non-fictie allang verdwenen. Voor hen betekent Stella een uur lang hun eigen leven vergeten en een kans om zich te wentelen in andermans problemen of opgewonden te raken van verboden liefdes die niemand ooit in het echt zal beleven. Het is het uur van de dag dat er op los mag worden gefantaseerd, zowel met het hart en het kruis als met de zwartste kanten van de geest.

Maar voor anderen betekent het bestaan van Stella iets heel anders. Zij maken gebruik van het uur van gevaar of van de geheimen die kunnen bestaan dankzij dat uur. Zij zien de noodzaak en het voordeel ervan in.

 

Haar ouders zouden het nooit goedvinden dat ze met hem omgaat. Hij is te oud voor je zou haar moeder zeker weten zeggen. Hij heeft geen respect voor je als hij toelaat dat je hem in het geheim ontmoet zou haar vader zeggen als hij erachter zou komen. Toegegeven, het leeftijdsverschil is groot. Maria´s liefde is acht jaar ouder en zij is zelf pas zestien jaar oud. Maar hij houdt van haar en dan maakt acht jaar niet zoveel uit. En ook al zou Ricardo wel van haar leeftijd zijn dan nog zouden haar ouders niet willen dat ze met hem omgaat. Maria´s vader zegt altijd dat ze niet met jongens uit mag gaan totdat ze achttien jaar is. Haar leven moet volgens haar ouders vooral bestaan uit school, huiswerk maken en drie keer per week naar balletles. Ze houden haar alle dagen goed in de gaten, brengen haar overal heen en halen haar weer op. Eigenlijk is er geen moment van de dag dat ze kan ontsnappen aan hun ogen.

Behalve elke middag tussen vier en vijf uur. Dan zitten haar ouders voor de TV en kijken ze niet op of om. Ze vragen zich niet af waar hun jongste dochter Maria is. Ze opent dan zachtjes de achterdeur en rent zo snel en stil als ze kan door de tuin en verdwijnt de straat op. Ricardo wacht in het park een paar straten verderop. In het park heerst altijd een serene rust, het is bijna alsof zelfs de bomen in slaap zijn gesukkeld nu er niet de afleiding van menselijke chaos in het park is. Er is zelfs geen vogel te horen behalve misschien een verdwaalde toekan op zijn tijd want die zijn sowieso weinig met mensen bezig.  

Op hun afgesproken bankje zit Ricardo vandaag zoals alle dagen al drie maanden lang. Van veraf kan Maria al zien hoe knap hij eigenlijk is. Zijn donkere korte krullen, brede schouders en donkerbruine nek. Ze heeft geen idee waarom hij haar uitkoos een paar maanden geleden, hij is zoveel knapper dan haar. Altijd als ze naast hem over straat loopt voelt ze een golf van trots, angst en jaloezie over zich heen spoelen. Zo bang is ze om hem kwijt te raken. Misschien komt dat wel doordat hij zo plotseling in haar leven verscheen en wat is de kans dat hij net zo plotseling weer zal verdwijnen?

Ze kwamen elkaar tegen op straat terwijl zij wachtte op haar ouders na balletles en hij sprak haar aan. Ze zeiden niet zoveel tegen elkaar die dag en Maria had haast want haar moeder kon elk moment met de auto voor hun neus staan. Maar Ricardo pakte een pen uit zijn rugzak en schreef zijn telefoonnummer op haar onderarm. Bel me was het enige wat hij zei en daarna was hij weg, verdwenen in de mensenstroom op straat. Gelukkig maar want tien seconden later was haar moeder er. Op hun eerste afspraak in het park had Ricardo bekent dat hij haar al langer volgde en daarom het juiste moment wist uit te kiezen. Tijdens de afgelopen drie maanden was Maria niet heel veel meer over hem te weten gekomen. Behalve dat hij 24 was, rechten studeerde en ´s avonds in een café aan de andere kant van de stad werkte kon ze geen feiten over hem vertellen. Maar ze zou daarentegen zonder twijfel zijn lippen geblinddoekt kunnen herkennen als het nodig is.  

Het park voelt alsof het nu alleen voor haar en Ricardo bestaat. Ze zijn zo ongeveer de enigen buiten want er is bijna niemand die niet naar de soap kijkt. Als Ricardo haar ziet staat hij op en omhelst haar. Ze zoenen en even voelt Maria een heerlijke rust die zich door haar lichaam verspreidt. Ricardo is de enige in haar leven die niets van haar verwacht. Hij vraagt nooit naar haar cijfers of haar balletoptredens. Hij wil haar zoenen en haar aankijken en haar omhelzen en meer eigenlijk niet. Ze zoenen nog steeds. Ricardo´s lippen zijn zacht en zijn tong geduldig en lief. Ze gaan zitten op het bankje en zoenen nog meer. En misschien tien minuten later zegt hij eindelijk voor het eerst iets tegen haar.

  • ´Ik dacht even dat je niet zou komen.´
  • ´Waarom? Ik heb nog nooit een afspraak met je gemist.´
  • ´Dat is waar maar elke dag ben ik weer bang dat je ouders erachter zijn gekomen of dat je genoeg van me hebt.´
  • ´Onmogelijk.´

Ze zoenen nog meer en Ricardo´s tong is nu dwingender dan daarvoor, opgewonden zelfs. Dan stopt hij met haar te zoenen en laat haar los. Hij durft haar niet aan te kijken.

  • ´Wat is er?´ vraagt Maria verbaasd.
  • ´Sorry, soms wordt het zoenen me teveel. Ik verlang naar jou Maria, naar meer snap je?´

Het is even stil en Maria weet niet wat ze daarop moet antwoorden.

  • ´Laten we een wandeling maken, misschien zal dat helpen,´ zegt Ricardo dan en kijkt haar zwakjes glimlachend aan.

Ze knikt en is blij dat de ongemakkelijke stilte voorbij is. Ze staan op en hand in hand slenteren ze door het park. Ricardo kijkt op zijn horloge, het is pas half vijf dus er is nog tijd. Hij stelt voor een rondje door de buurt te lopen en Maria knikt.

De straten zijn nog steeds leeg en verlaten. Het voelt een beetje als een filmscène vlak nadat een natuurramp zich heeft voltrokken en er geen mens meer levend op aarde is, zonder de puinhoop van die ramp dan. Het is fijn om met Ricardo hand in hand te lopen en ze slaan een winkelstraat in waar het op andere tijden erg druk is. Er is een kledingwinkel, de slager, meerdere groentewinkels en verderop naast de kerk een viswinkel. Op de hoek van de straat is de bank die op dit tijdstip al gesloten is.

Opeens zwaait de deur van de bank totaal onverwacht open en komt er iemand uit rennen met een zwarte sporttas die hij achter zich aan sleept. Maria snapt eerst niet wat ze ziet want de figuur komt recht op hun af rennen en heeft een grotesk clownsmasker op, met lachende rode lippen en al. Hij ziet hen eerst niet en trekt het masker van zijn gezicht. Verwilderd kijkt hij om zich heen waarschijnlijk op zoek naar een ontsnappingsroute. Zijn blonde haren staan recht overeind en zijn blauwe ogen schieten gejaagd heen en weer. Maria en Ricardo blijven als versteend staan en dan krijgt de man hen in de gaten. De paniek in zijn ogen jaagt Maria angst aan. Ze zijn zich er alle drie van bewust waarom dit het gevaarlijke uur heet.

Ricardo is de eerste van de drie die reageert. Hij begint te rennen in de richting waar ze vandaan kwamen en trekt Maria aan haar arm mee. Voordat ze zich omdraait ziet ze nog het zwarte pistool in de rechterhand van de nep clown. Ze zetten het op een sprinten. De adrenaline in hun lichaam wist elke gedachte uit hun geest. Ze denken niet aan elkaar of hun familie of de mooie momenten die ze in hun leven beleefd hebben. Ze volgen alleen het instinct van hun lichaam om uit een gevaarlijke situatie te ontsnappen. Maria rent harder dan ze ooit gedaan heeft maar voelt dan hoe ze midden in haar vlucht gestopt wordt, alsof een onzichtbare hand haar middenin in haar sprint tegenhoudt. De onverwachte scherpe pijn in haar zij doet haar met een duizelingwekkende snelheid voorover vallen. Het asfalt komt heel snel op haar af en zo gauw haar hoofd de straat raakt wordt alles zwart.

Antonio heeft zin om zijn moeder te bellen. Hij heeft haar al een paar weken niet gesproken. Zijn nieuwe werk is een gekkenhuis. Antonio speelt sinds een paar maanden in de soap Stella en nu dat de eerste afleveringen met hem erin op TV verschijnen kan hij niet meer normaal over straat lopen. Hij probeert het soms maar het zijn altijd maar een paar stille minuten waarin alles nog normaal lijkt en hij niet opvalt. Dan is hij gewoon Antonio, 22 jaar, jong en ambitieus met de droom van een succesvolle acteercarrière. Maar als de eerste voorbijganger hem herkent is het gedaan met de stilte en begint de chaos. De eerste tien mensen zijn meestal nog beleefd en vragen om een handtekening. Maar als Antonio daarna probeert uit te leggen dat hij verder moet en geen tijd heeft om nog twintig handtekeningen uit te delen is het gedaan met de vriendelijkheid. De gezichten van mensen vervormen meestal tot kwaadaardige maskers waar de teleurstelling snel  verandert in wraak en egoïsme. Het is elke keer weer een beangstigende ervaring.

Nu heeft Antonio sinds kort beveiliging en loopt hij eigenlijk nooit meer over straat. Hij brengt zijn tijd meestal door in auto´s en gebouwen. Het komt nog maar weinig voor dat hij meer dan een paar minuten de zonneschijn op zijn gezicht kan voelen. Soms durft hij nog wel de straat maar dan alleen tussen vier en vijf ´s middags als iedereen binnen naar hem op het TV scherm staart en ze niet doorhebben dat hij langs hun huizen loopt. De stilte op straat is dan overweldigend en Antonio kan door het park wandelen zoals nu zonder dat iemand hem lastig valt. Het is raar te weten dat terwijl hij nu hier wandelt iedereen hem door hun scherm ziet lopen. Er is niemand in het park behalve een zoenend paartje verderop op een bankje. Antonio passeert hen zo stil mogelijk om ze niet te storen. Ze zullen zo hun redenen hebben om zich hier op dit uur van de dag te verstoppen.  

In de soap speelt hij een vurig karakter, Roberto, die Stella verleidt en op het punt staat haar te stelen van haar huidige liefde Fernando. Waar iedereen nog achter moet komen is dat Roberto de kleinzoon is van Santi, de neef van de eerste Stella en daarmee zal de cirkel weer overnieuw beginnen. Toen Antonio het script las vroeg hij zich af wat de fascinatie van latino´s met liefdes binnen de familie betekent. Zijn ze zo incestueus of zijn de families hier zo groot dat iedereen op een gegeven moment wel een keer per ongeluk of zonder het te weten verliefd wordt op een ver familielid? Maar het antwoord daarop maakt niet uit want het staat al geschreven en deze week hebben ze de scènes opgenomen waarin Stella en hij erachter komen dat ze familie zijn. De opnames waren emotioneel en het was niet moeilijk voor Antonio om de ontzetting over het familiegeheim te laten opzwellen in zijn borst en echte tranen over zijn wangen te laten glijden. Acteren is voor hem niets anders dan empathie. Het enige wat je eigenlijk hoeft te doen is voelen wat het personage op dat moment in het verhaal voelt. In ieder mens schuilen alle verhalen die er in de wereld te bedenken zijn. Het enige wat een acteur hoeft te doen is dat in zijn bewustzijn naar boven te halen om het op zijn gezicht te laten zien. Zo simpel is het eigenlijk vindt Antonio.  Na de opnames hadden hij en Ana, die Stella speelt, erom kunnen lachen.

  • ´Mijn moeder zal doordraaien als ze deze aflevering ziet,´ zei Antonio. ´Ze is gek op Stella en kijkt het al sinds ze vijftien is.´
  • ´Echt? wat vindt ze ervan dat je nu in de serie zit?´
  • ´Bizar. Het is voor haar een buitenaardse ervaring. Het is alsof ik haar fantasiewereld ben binnengedrongen en ze moet kiezen of ik Antonio of Roberto ben. Ik zweer je dat ze me al een paar keer Antonio heeft genoemd.´

Ze moesten lachen om de gekte die er om de soap heen hangt maar waren er ook even stil van. Ana heeft al twee jaar lang beveiliging sinds zij Stella speelt en sinds kort beseft ze dat ze nooit meer een andere rol dan die van Stella zal spelen. Het zou totaal ongeloofwaardig zijn als ze in een andere film of serie zou verschijnen. Geen mens in het land zou het accepteren en geen regisseur zal het op zijn minst aandurven om het publiek te overtuigen. Ze had eigenlijk altijd gedroomd van het toneel of misschien een musical, vertelde ze Antonio op een dag. De soap had niet meer dan een opstapje moeten zijn naar meer succes. Antonio opperde het idee om naar Amerika verhuizen. Hollywood wacht op je had hij gezegd. Ana glimlachte en haalde berustend haar schouders op. Iedereen heeft zo zijn lot in het leven antwoordde ze en daarmee klonk ze net als Stella, die zou ook zoiets gezegd hebben.

Antonio belt zijn moeder en luistert naar de wachtende piep. Het duurt lang voordat ze opneemt en te laat realiseert hij zich dat ze naar Stella aan het kijken is.

  • ´Hoi mam hoe gaat het?´
  • ´Hoe kan dat nou? Je bent helemaal niet aan het bellen op de TV,´ zegt zijn moeder verbaasd.
  • ´Mam, ik ben het, Antonio weet je nog? Dat is Roberto die je op TV ziet. Twee verschillende personen. We hebben het hier al eerder over gehad.´
  • ´Ach ja dat klopt,´ zegt zijn moeder afwezig en Antonio beseft dat ze naar het scherm staart waar interessante ontwikkelingen gebeuren. In ieder geval interessanter dan in de realiteit aan de telefoon.      
  • ´Jeetje mam, je draait echt door. Ik spreek je wel een andere keer wanneer je niet naar mijn alter ego aan het kijken bent,´ Zegt Antonio en hangt geïrriteerd op.

Even vraagt hij zich af of hij net zo gevangen is in de rol van Roberto als Ana dat is in die van Stella. Als zelfs zijn eigen moeder het verschil niet meer ziet hoe moet dat dan met de rest van de wereld? Het park en de stilte voelt opeens beangstigend aan en Antonio vraagt zich af wat hij hier doet tijdens het uur van het gevaar of het uur van de schaduw zoals sommigen het noemen. Het is tijd om naar huis te gaan en een film op te zetten. Misschien zal het hem helpen om zich te verliezen in andermans verhaal. Antonio loopt het park uit en slaat de winkelstraat in die normaal vol met winkelend publiek is. Dan hoort hij vier harde knallen. Even denkt hij dat vuurwerk is maar dat is onmogelijk op dit uur van de dag. Het zijn zeker weten geweerschoten en instinctief duikt Antonio in elkaar. Wat gebeurt hier in godsnaam?

 

 

Felipe had het allemaal goed uitgedacht. Hij had de meiden die in de bank werken er meerdere keren over horen praten. Ze konden niet wachten om de bank om vier uur te sluiten en dan de boel de boel te laten om in het kantoor achter in de bank naar Stella te kijken. Een paar dagen geleden was hij nog naar een andere bank geweest om te kijken of het overal hetzelfde is en dat bleek het geval te zijn. Ze konden niet stoppen met praten over de knappe kop en brede borstkas van Roberto. Eén van hen zwoor tegen haar collega dat ze haar vriend zou verlaten voor Roberto als ze hem in het echt zou leren kennen.

Felipe had nog één grote klapper nodig. Dan zou hij genoeg geld hebben om een vliegticket te kopen en weg te komen uit dit verdomde land. Hij haatte dit land; de economie lag al jaren op zijn gat en draaide vooral op de zwarte markt, de regering bleek elk jaar nog corrupter te zijn ook al las je daar maar weinig over in de kranten want die waren zwaar gecensureerd, en dan waren er nog de mensen. Die lieten zich veel te makkelijk afleiden door zoiets stoms als een soap. Felipe minachtte vooral de mensen in dit land en daarom spaarde hij al jarenlang voor een ticket naar het eerste land dat hij zou kunnen bereiken zonder een visum nodig te hebben. Het maakte hem niet uit waar dat land was als het maar niet in Latijns Amerika was. Hij had schoon genoeg van Latijns Amerika. Zonder opleiding en, nog veel belangrijker, zonder contacten was het onmogelijk om een baan te vinden. Felipe had geen spaargeld, geen eigen huis, geen auto en geen vaste vriendin. Hij kon geen van die dingen betalen en leefde van losse baantjes, sommige legaal en anderen illegaal. Hij haatte het kleine kamertje dat hij huurde bij zijn oom in huis en hij haatte het dat hij al 35 was en geen enkel constructief plan voor de toekomst had. Behalve dat ticket naar het buitenland dan. Pas toen hij zich bewust werd van het bestaan van het gevaarlijke uur en de meiden in de bank hoorde praten over Stella kwam hij op het plan om een bank te beroven.

Het is nu tien over vier en vanuit een steegje met uitzicht op de bank staart Felipe naar de deur. Hij wil de bankmedewerkers de tijd geven om voor de TV te gaan zitten en langzaamaan de soap ingezogen te worden zodat ze het niets eens zullen horen als hij binnenkomt en hun geld steelt. Het is een kleine bank met vier hokjes waar de klanten hun betalingen kunnen regelen. Elk hokje heeft zijn eigen raam en eigen kassa met geld maar allemaal zijn ze verbonden door één gang erachter en maar één deur die Felipe moet intrappen. Met een beetje geluk hoort niemand dat en kan hij zonder gestoord te worden het geld verzamelen en er zo snel mogelijk vandoor gaan. Voor de zekerheid heeft hij een pistool bij zich, verstopt op zijn rug in de riem van zijn broek. Hij gaat ervan uit dat hij het niet nodig zal hebben maar als een onverwachte situatie zich voordoet weet Felipe hoe hij met een pistool om moet gaan. Het masker dat hij op heeft is minder praktisch dan hij gedacht had. Hij had erg gelachen toen hij het clownsmasker in zijn handen had en besloot het gelijk te kopen. Het was ironisch hoe eng het clownsmasker was terwijl clowns juist alleen maar grappig moeten zijn. Maar hij had niet nagedacht of het wel echt paste en nu Felipe het voor zijn gezicht schoof merkte hij dat de gaten voor zijn ogen niet echt op ooghoogte zaten dus was het moeilijk om er doorheen te kijken. Maar goed, hij had geen andere keuze dan het ophouden want de camera´s in de bank zouden hem zo onherkenbaar vastleggen.

Het is kwart over vier en Felipe besluit nog een paar minuten zijn geduld te bewaren. De zenuwen gieren door zijn lichaam en even vraagt hij zich af waarom hij alleen gekomen is. Hij had één van zijn vrienden kunnen vragen om het samen te doen. De meeste van zijn vrienden zouden het geld net zo goed kunnen gebruiken maar dat is nou juist het probleem. Felipe wil zoveel mogelijk geld voor zichzelf en het niet afstaan aan een criminele partner.

Hij weet zeker dat de bankmedewerkers hun geld in de hokjes achterlaten en niet nadenken over het gevaar ervan. De deur van de bank zit op slot en dus kan er niemand bij. Maar dat is wat zij denken want Felipe weet wel beter. Hij was een paar keer bij deze bank geweest en had deze expres uitgekozen vanwege het zwakke slot dat hij vanuit zijn ooghoeken had gezien terwijl hij naar buiten liep. Het was een buurtbank, geen centrale bank, en daarom had niemand de moeite genomen om een goed slot op de deur te zetten. Felipe is niet gezegend met veel talenten. Hij heeft moeite met spellen en niet genoeg geduld om te kunnen lezen. Hij haalt ook vaak cijfers door elkaar en raakt in de war bij simpele optelsommen. Maar er is één ding waar hij heel goed in is en dat is het openmaken van sloten. Sinds hij zich kan herinneren heeft hij een natuurlijk gevoel voor het openmaken van dingen en vooral van deuren. Hij heeft een paar tangen en schroevendraaiers en zelfs een paperclip in zijn sporttas bij zich om hem daarbij te helpen.  

Nu is het tijd besluit hij. Het is tien voor half vijf en hij gaat de sprong naar een betere toekomst wagen. Zoals verwacht is het slot van de deur een eitje. Felipe knielt neer voor de deur en heeft niet meer dan twee minuten en een hele dunne schroevendraaier nodig. Zachtjes opent hij de deur en rent zo zachtjes als hij kan naar de kassa´s. Zoals hij verwacht had is er niemand, alle medewerkers zitten inderdaad in het kantoor achter in de bank. Felipe kan ze horen lachen en commentaar geven op wat ze op het scherm zien. Hij twijfelt even als hij voor de deur staat die ingetrapt moet worden om de kassa´s te bereiken. De trap moet niet te hard maar ook niet te hard zijn want een tweede trap zal alleen nog maar meer geluid maken. Hij haalt even diep adem en besluit dan maar gewoon op het beste te hopen. De deur vliegt gelukkig open na een harde trap en Felipe grijnst tevreden. Het maakte niet eens heel veel geluid en komt zeker niet uit boven het volume van de TV. De vlucht het land uit is nu zo dichtbij. Voor hij het weet zal hij buiten staan met een tas vol geld en gelijk het eerste de beste reisbureau binnenlopen. De adrenaline giert door zijn lijf en met trillende vingers opent hij de lade in de eerste kassa. Zonder er echt naar te kijken haalt hij de lade eruit en kiepert hem om in zijn tas. Daarna de tweede, derde en vierde en nog steeds hoort Felipe de bankmedewerkers verderop lachen. Ze hebben geen idee wat er gebeurt in hun bank. Felipe kijkt om zich heen op zoek naar meer dat hij mee kan nemen maar er is niets. Hij overweegt even de kluis van de bank waarvan hij weet dat die zich achter één van de deuren vlakbij het kantoor moet bevinden maar het is het risico niet waard. Niet te gretig zijn zegt hij tegen zichzelf en besluit dat het tijd is om te vertrekken.

  • ´Wie ben jij?´ hoort hij een vrouw achter zich angstig vragen.

Ze ziet alleen zijn rug en als hij zich omdraait en ze zijn clownsmasker ziet begint ze hard te gillen. Het soort gillen dat op een luchtalarm lijkt en iedereen in de bank doet opspringen. Felipe hoort de anderen in het kantoor opstaan en aan elkaar vragen wie er zo hard gilt. Hij en de gillende vrouw staan in de gang achter de kassa´s en de enige manier om hier weg te komen is door de ingetrapte deur waar ze voor staat. Even overweegt hij zijn pistool te gebruiken en trekt het wapen uit zijn riem om op haar te richten. De vrouw begint harder te schreeuwen en eigenlijk is het pistool helemaal niet nodig, ze lijkt bang genoeg. Felipe begint op haar af te rennen wat uiteindelijk meer een sukkeldrafje wordt vanwege de zware sporttas vol geld. Maar hij ziet er zo angstaanjagend uit dat de vrouw instinctief een stap opzij doet als hij recht op haar af komt en hij haar maar een zachte duw hoeft te geven zodat ze op de grond beland. Felipe ziet de andere bankmedewerkers het kantoor uitkomen maar hij is al onderweg naar de deur, op weg naar vrijheid. Eenmaal buiten is het zonlicht overweldigend en snel doet Felipe zijn masker af om beter om zich heen te kunnen kijken en zijn vluchtroute te bepalen. Hij heeft een paar straten verderop een tas verstopt in een steegje achter een vuilnisbak waar andere kleding in zit en hij zijn masker kan achterlaten. Opgelucht haalt hij adem en wil wegrennen maar dan ziet hij ze. Een meisje en een jongen. Het meisje lijkt nog jong en kijkt hem met grote ogen aan. Ze heeft bruine ogen met lange wimpers en de angst is er duidelijk in te lezen. Even weet Felipe niet waarom maar dan herinnert hij zich zijn pistool en het feit dat zij zijn gezicht heeft gezien. De jongen naast haar is lang en donker en reageert sneller dan haar. Ze draaien zich om en beginnen te rennen. Ik heb geen keuze denkt Felipe. Zij zijn het enige obstakel tussen mij en de vrijheid, eindelijk een echte toekomst met een kans op een comfortabel leven. Zij zijn de enigen die hem kunnen identificeren en hoe groot is de kans dat ze hem dan zullen vinden? Het is een groot land met verre uithoeken om zich te verstoppen maar dat is juist wat Felipe niet meer wil. Hij wil het vliegtuig kunnen pakken zonder bang te zijn voor de politie en de douane. Dus richt hij en vuurt meerdere keren. Hij ziet ze beiden voorover vallen en beseft dat hij nog een talent heeft; hij kan heel goed een doel raken. De stilte na de schoten duurt maar een paar seconden want daarna hoort Felipe de bankmedewerkers de deur uit stormen. Hij zet het op een lopen en grijnst even. Hij is de slachtoffers alweer vergeten. Het is gelukt, ik ga eindelijk weg uit dit godvergeten land.