I do writing

&

One night stand

Het ontbijt is niet uitgebreid; een beetje beschaamd zet hij yoghurt en muesli op tafel en na wat zoeken vindt hij ook nog een paar appels.

´Ik heb wel koffie,´ zegt hij er verontschuldigend bij en ik glimlach.

´Maakt niet uit, ik ben toch niet zo een ontbijt type,´ antwoord ik.

Het is raar, onze lichamen kennen elkaar nu maar een gesprek voeren is toch nog ongemakkelijk. We vinden de woorden niet om het ijs tussen breken of het schelle ochtendlicht samen te trotseren. Ik heb nog nooit sex gehad met een vreemde en hoewel het me de avond ervoor nog opwond vraag ik me nu af of het wel een goed idee was geweest.

 

Heleen had erop gestaan dat ik met haar mee zou gaan naar de kroeg.  

´Kom op, het is zo lang geleden. Je moet echt weer eens uitgaan. Je kunt hier niet voor eeuwig blijven sippen over Tom.´

Ze had natuurlijk gelijk en dus ging ik met haar mee. Het was onwennig om weer in de kroeg te staan. Ik was vergeten hoe donker het was, hoe hard de muziek stond en hoe iedereen elkaar berekenend aankeek op zoek naar vriendelijke en opgewonden ogen. Eigenlijk wilde ik me gelijk omdraaien en weer weglopen. Ik was er nog niet klaar voor om me in die vijandige omgeving te storten waar een verkeerd kapsel of dikke billen zou betekenen dat ik uit dit wrede spel lag. Maar ik kon het niet maken om Heleen te laten zitten. Zij had er zin in en ze zag er ook geweldig uit. Haar open uitstraling trok iedereen aan. Terwijl ze aan de bar uitbundig met haar zwarte krullen schudde en zwoel met haar heupen op de muziek draaide zag ik alle mannen naar haar staren. Vanavond moest ik haar vriendin zijn en als alibi fungeren. Zonder mij naast haar in de bar was ze een wanhopige vrouw op zoek naar sex maar met mij ernaast was ze gewoon een leuk meisje dat uit dansen was met haar beste vriendin. Ik weet het, het klinkt gemeen want eigenlijk was Heleen helemaal niet wanhopig en alleen maar een pure levensgenieter die tenminste niet zo moeilijk deed in het leven zoals ik. Ik wil niets liever dan meer zoals haar zijn en huppelend door het leven gaan. Het maakte niet uit dat ook ik me vanavond had uitgedost. Mijn blonde haren waren glad gekamd en vielen luchtig over mijn schouders. Ik had uitgebreid make-up gebruikt en het leren rokje spande om mijn heupen. Met andere woorden, er was niet zoveel mis met me maar ik verbleekte naast Heleen en daar kon zowel ik als zij niets aan doen.

´Zie je wel, het valt allemaal wel mee. Super gezellig dat je mee bent,´ zei Heleen tegen me en ik knikte en veinsde een glimlach. We dronken bier en dansten op de muziek die elk gesprek overstemde. Ik dacht aan Tom en wenste dat hij hier zou zijn. Ik voelde me zwak toen ik dat dacht. Hij had mij gedumpt en zelfs nu maanden later was ik nog steeds bereid hem te missen en aan hem te denken. Hij was mij natuurlijk allang vergeten dus waarom zou ik mezelf pijnigen door nog wel aan hem te denken? Het was mij een raadsel waarom menselijke gevoelens zo ingewikkeld zijn. Tom had tegen me gezegd dat hij van me hield maar niet genoeg om zijn vrouw ervoor te verlaten.

´Ik heb er lang over nagedacht maar ik kan het niet,´ had hij gezegd.

De warme pijn in mijn buik was overweldigend. Hoe lang al had hij erover nagedacht? Toen hij me zoende en bovenop me lag? Toen we tijdens een film hard lachten of toen hij zijn armen om me heen sloeg na een slechte dag op mijn werk? Ik bestelde nog twee biertjes en gaf er één aan Heleen. Ze glimlachte naar me en draaide zich toen weer om naar de jongen naast haar. Hij fluisterde iets in haar oor, zij lachte terwijl ze weer met haar zwarte krullen schudde. Ik keek naar de dansende massa dat zich volkomen op zijn gemak in de duisternis van de kroeg voortbewoog en voelde me verloren en eenzaam.

 

Hij schilt de twee appels, snijd ze in stukjes en mengt het met de yoghurt en en muesli. Een paar uur geleden gingen zijn handen nog over mijn lichaam. Ruwe middelgrote handen die mijn benen spreidden, mijn billen kneedden en in mijn tepels knepen. Nu zijn het weer vreemde handen van iemand die ik pas net ken. Ik weet zijn naam, Jamie, en ik weet dat hij vierentwintig is maar eigenlijk ken ik zijn lichaam veel beter. Ik voel nog zijn lippen op die van mij en zijn tanden in mijn nek. Een uur geleden was ik naast hem wakker geworden. Het gedronken bier drukte nog op mijn voorhoofd en even wist ik niet waar ik was. Hij lag naast me op zijn rug met zijn armen omhoog onder zijn hoofd geschoven. Een vage glimlach om zijn mond verried mooie dromen of op zijn minst een gelukkig leven.

Jamie schuift een bakje yoghurt en een kop koffie naar me toe en glimlacht.

´Wat denk je?´ vraagt hij me.

Ik haal mijn schouders op en antwoord niet. Zijn stem is laag en mannelijk en ik kan het niet helpen maar in gedachten voel ik zijn adem in mijn oren en hoor het ingehouden gegrom en gekreun net voordat hij vannacht in me klaarkwam. Het is raar dat ik zo weinig van Jamie weet en dat ik toch gisteravond met hem mee ben gegaan naar zijn huis. Natuurlijk had dat te maken met de drank in mijn bloed en nog meer met zijn donkere krullen en donkere ogen. En toch had het ook te maken met vertrouwen. Het soort ongrijpbare vertrouwen dat bestaat tussen vreemden als ze elkaar voor de eerste keer ontmoeten en elkaar nog niet gekwetst hebben. Als er nog reden tot optimisme is en een nieuwsgierig verlangen.

 

Hij had mij versierd, dat was wel duidelijk. Geen idee precies waarom. Misschien omdat Heleen al uitgebreid naast me stond te zoenen en hij dus daar geen schijn van kans meer had. Of misschien vond hij me wel echt interessant of misschien herinnerde ik hem alleen maar aan iemand zoals hij mij Tom deed vergeten. Hij bood me een biertje aan en stak zijn hand naar me uit.

´Ik ben Jamie.´

´Eefje,´ antwoordde ik.

Ik zag gelijk hoe knap hij was; lang, brede schouders, donkere krullen en op één of andere manier vielen het t-shirt en de jeans die hij aanhad gewoon heel goed. Ik snapte niet waar hij opeens vandaan kwam. Zo een knappe jongen zou me toch eerder moeten zijn opgevallen. We proosten naar elkaar en namen zwijgend een slok. Het werd een standaard gesprek. Het soort gepraat waar iedereen altijd op afgeeft en tegelijkertijd niemand aan ontkomt. Er zijn weinig andere manieren om elkaar te leren kennen.

´Kom je hier vaker?´ vroeg hij me.

´Vroeger wel, ik ben hier nu al een tijdje niet meer geweest, het is hier wel gezellig en de muziek is altijd goed.´

Hij knikte instemmend. ´Wat doe je voor werk?´ vroeg hij me daarna.

´Ik werk bij de rechtbank, hier in het centrum. En jij?´

´Ik studeer nog, journalistiek.´

De donkere ogen waren één van zijn meest opvallende uiterlijke kenmerken en straalden een mengeling tussen pessimisme en arrogantie uit. Maar zijn lach was toch weer jongensachtig en daardoor leek zijn gezicht asymmetrisch. Je wist gewoon niet welk deel te vertrouwen. Toen de kale feiten over ons leven uitgewisseld waren en we erachter waren gekomen dat we aan dezelfde universiteit hadden gestudeerd, beiden van de Amerikaanse band Alt-J hielden en nog nooit Pulp Fiction hadden gezien leken er genoeg overeenkomsten te zijn om samen te dansen. Hij was een halve kop groter dan mij en hield me stevig in mijn armen terwijl we onzeker een paar passen probeerden te zetten op muziek dat vaag aan salsa deed denken. Ik leunde tegen zijn brede schouders en zijn handen op mijn rug wonden me op.

´Ik ben niet zo een goede danser,´ bekende hij in me oor.

´Ik ook niet.´

Maar toen zoende hij me al en waren we het dansen gelijk weer vergeten. Zijn lippen waren zacht en dwingend tegelijk. Ik had er naar zitten staren terwijl we praatten. Zijn bovenlip was iets groter dan zijn onderlip. Eigenlijk had ik nooit echt gelet op de kleur van mannen lippen maar die van Jamie waren prachtig roze.

Het leek zo makkelijk, alsof ik elk weekend wel een knappe jongen in de kroeg tegen kon komen die me van het ene op het andere moment zoende. Misschien was het toeval of misschien moest het zo zijn. Zou Jamie juist mijn ware liefde zijn en daarmee Tom naast hem doen verbleken als een weinig betekenisvolle affaire?

Zo makkelijk was het allemaal met Tom niet gegaan. Hij was één van de rechters van de rechtbank en gelukkig getrouwd. Echt één van die mannen die alles heeft; van middelbare leeftijd met een succesvolle baan, twee knappe kinderen, een mooie auto, een modieuze vrouw en zelf lijkt hij maar niet ouder te worden met altijd die jongensachtige grijns die elke vrouw van welke leeftijd dan ook doet sidderen. Eerst zag hij me niet staan en toen ik hem eindelijk opviel hield hij maandenlang de boot af. Principes zei hij, het huwelijk was niet voor niets. Tot die ene avond na een borrel van het werk. Hij had iets teveel op en zoende me in de auto toen hij me thuis afzette. Hij wilde niet mee naar binnen maar zoende me weer en greep me wild vast tussen mijn benen. Ik kon niet geloven dat het eindelijk gebeurde en was als was in zijn handen. In de maanden die volgden ging ik nooit tegen hem in. Hij bepaalde alles; wanneer we elkaar zagen, wat we deden en in welk standje en ook toen hij het beëindigde knikte ik begrijpend en liet geen traan los. Ik dacht dat ik trots was maar het was misplaatste overmoed want van binnen schreeuwde ik het uit van woede. Onze affaire was niet meer dan een paar maanden afleiding geweest in een lang en stabiel huwelijk waar men soms even wilt dromen over jonge verleidelijke zijpaden zonder ze ooit echt in te slaan.

 

´Zullen we naar mijn  huis gaan?´ vroeg Jamie en ik keek hem even nadenkend aan.

We hadden nog meer gezoend en gedanst. Hij had in mijn oor gefluisterd dat ik knap was en ik had geantwoord dat hij loog maar dat hij zelf wel echt heel knap was, dat was niet gelogen. Hij had gelachen en liet me een rondje draaien terwijl hij me nog eens een keer keurde.

´Nee hoor, het is toch echt zo. Je bent prachtig.´

Hij zei daarna dat hij niet snapte dat ik geen vriend had en ik had daar om moeten lachen terwijl het niet echt grappig was.

´Waarom moeten vrouwen altijd een een vriend hebben? Mag ik niet gewoon single zijn?´ had ik uitdagend gevraagd terwijl ik eigenlijk had willen uitleggen dat mijn hart gebroken was en dat ik niet wist of ik het ooit weer zou aandurven verliefd te worden.

´Waarom heb jij eigenlijk geen vriendin?´ vroeg ik hem om de bal terug te kaatsten.

´Wie zegt dat ik geen vriendin heb?´ antwoordde hij grijnzend en ik keek hem beteuterd aan. ´Nee hoor, grapje. Er is wel iemand of beter gezegd was, ik ben klaar met haar. Soms heeft iemand je wel genoeg gekwetst en pik je het gewoon niet langer toch?´

´Ik weet er alles van,´ zei ik en even voelde het alsof we elkaar zonder woorden wel begrepen. Gebroken harten snappen elkaar ook zonder woorden.

Ik beet onzeker op mijn lip. Zou ik zomaar met een vreemde jongen mee naar huis gaan? Jamie was knap, daar zou iedereen het in de kroeg over eens zijn. Hij kon goed zoenen en hij had de afgelopen paar uur mijn bier betaald. En een hele goede reden was natuurlijk dat hij me opwond. Ik wilde nog meer van die lippen proeven. Daarbij, wat had ik te verliezen? Tom zou ik toch missen, of ik nou wel of niet met Jamie mee zou gaan. Dus knikte ik en voor ik het wist zaten we in een taxi op weg naar zijn huis. Het was licht in mijn hoofd en Jamie´s lippen waren overal. We stopten bij zijn appartement en voor ik het wist vielen we neer op zijn bank in de woonkamer. De drank had gaten geslagen in de tijd en beelden met zich meegenomen. Ik weet niet meer waar we het over hadden in de taxi of in de lift omhoog naar de derde verdieping waar zijn huis was. Misschien hadden we alleen maar gezoend of hadden we het over onbenulligheden gehad maar ik zou het met geen enkele zekerheid kunnen zeggen. Op de bank van Jamie viel de werkelijkheid uit elkaar in kleine stukjes ledematen. Zijn tong die een slijmerig spoor trok over mijn buik, zijn handen die in die van mij knepen, zijn knieën die mijn benen spreidden, zijn krullen die mijn neus kietelden en mijn billen die een paar minuten lang in de lucht leken te zweven. Geen van de stukjes kwamen samen tot één geheel maar los van elkaar waren ze juist beter. Als kleine sterretjes die samen een prachtige sterrenhemel vormden.

 

Het is raar om in mijn kleding van gisteravond aan tafel te zitten. Ik heb geprobeerd de paar uur slaap van mijn gezicht te vegen en tegelijkertijd iets van de make-up te redden. Naar mezelf kijkend in de spiegel vroeg ik me even af waar ik mee bezig was. Mijn hart was nog nauwelijks geheeld en nu probeerde ik er goed uit te zien voor iemand die ik nauwelijks kende. Maar dat was juist iets goeds zei ik tegen mezelf. Jamie was een leuke jongen die mij aantrekkelijk leek te vinden, daar mocht ik toch blij over zijn? Maar nu zit het leren rokje van de avond ervoor een beetje strak en lijkt de donkere panty mijn witte benen niet te kunnen verhullen. Opeens komt het idee dat Jamie misschien wel meer is dan een one night stand me overdreven over. Ik liet me gisteravond gewoon meeslepen door het moment. Even mis ik Tom weer heel intens. De warme pijn in mijn buik is gelijk terug.

Toen we wakker waren geworden keken we elkaar even verlegen aan.

´Goedemorgen,´ zei hij met een schorre stem.

´Goedemorgen. Hoe voel je je? Kater?´

´Beetje. Iets teveel gedronken gister denk ik.´

Het is stil. We zijn geen van beiden goede praters. De drank had goed geholpen gisteravond maar nu leek hij verlegen of misschien gewoon niet zo geïnteresseerd zoals hij de avond ervoor was geweest.

´Honger?´ vroeg hij toen en ik knikte. Ik weet niet waarom ik niet gewoon zei dat ik geen honger had en gewoon ben weggegaan. Ik denk dat ik stiekem nog geen afscheid wilde nemen van de mogelijkheid dat dit meer was geweest dan een lichamelijke ontmoeting.

We drinken koffie en Jamie biedt me een sigaret aan. Ik ben niet echt een roker maar ik neem er één aan en zwijgend steken we ze op. Jamie´s telefoon gaat af en even kijkt hij naar de naam op het scherm maar legt de telefoon dan weg.

´Niet belangrijk?´ vraag ik hem en hij schudt zijn hoofd.

´Niet iemand die ik nu wil spreken in ieder geval.´

Ik besef dat hij net zo goed zijn redenen heeft waarom hij me mee naar huis heeft genomen; de drank, geilheid, eenzaamheid of om iemand te ontlopen die hij niet wil spreken. Het zal wel het meisje zijn waar hij het gisteravond over had. Ze had hem te vaak gekwetst en nu wilde hij niet meer maar zij misschien nog wel. Het is weer stil.

´Dit is helemaal niet ongemakkelijk,´ zegt Jamie grijnzend en ik moet lachen.

´Ja, alles is toch anders de ochtend daarna. Daarom blijven mensen vaak niet ontbijten,´ antwoord ik.

´Sorry, mijn fout. Dat had ik je niet moeten aanbieden.´

´Ik houd wel van ongemakkelijke situaties hoor dus dit kwam me heel goed uit.´

Hij lacht hard en ik ben trots dat ik zoiets oprecht als een lach heb bewerkstelligd. Het is weer stil en toch voelt de lucht om ons heen anders en lichter.

´Ik denk dat ik maar eens ga,´ zeg ik dan terwijl ik de sigaret uit druk en opsta.

Jamie knikt en kijkt naar me terwijl ik mijn spullen bij elkaar pak en mijn jas aan doe. Hij loopt met me mee naar de deur en we omhelzen elkaar. Eigenlijk wil ik dat hij me zoent, zijn lippen zien er nog steeds zo mooi roze uit. Maar het schelle ochtendlicht houdt me tegen; sensuele verlangens overleven de witte zonnestralen niet.

´Het was gezellig,´ zeg ik dus alleen maar en hij knikt instemmend.

´Zeker.´

Gezellig is natuurlijk een beetje een rare uitdrukking na een one night stand. Maar geen van beiden lachen we erom en het voelt weer even ongemakkelijk. Hadden we er allebei meer van verwacht of is het misschien maar beleefdheid van hem om in te stemmen met mijn opmerking en kan hij niet wachten totdat ik weer weg ben? Misschien had hij eigenlijk al gehoopt dat ik weg zou gaan toen hij me een ontbijt aanbood. Was dat alleen maar beleefdheid geweest en geen echte uitnodiging? Nu wil ik hier zo snel mogelijk weg en stap de lift in. In de spiegel staar ik naar mijn blauwe ogen. Het felle licht geeft mijn huid een ziekelijk witte glans. Pas als ik buiten sta besef ik dat we geen telefoon nummers hebben uitgewisseld. Ik had er niet aan gedacht en misschien was Jamie het ook vergeten. Of hij wilde me gewoon niet nog een keer zien. Die gedachte is teleurstellend, ik zou nog best een keer in zijn brede armen willen liggen. Terwijl ik naar de tram loop spreek ik mezelf streng toe. Iemand die je nauwelijks twaalf uur lang kent betekent nog lang niet genoeg om een effect te hebben op je hart. Maar het is wel genoeg om te verworden tot een geile herinnering aan een spannende nacht. Mijn lichaam voelt moe en gebruikt en daardoor levendig en fris. Dat is wat een vreemde met je lichaam en je humeur kan doen als je hem het vertrouwen geeft. Blij stap ik de tram in en pas een paar uur later denk ik weer aan Tom en voor het eerst staat de hele affaire me een beetje tegen. Het bleke cliché ervan voelt opeens niet meer aantrekkelijk en spannend. Heleen merkt op dat mijn wangen weer kleur hebben en ze vraagt of we volgend weekend weer naar de kroeg gaan. Enthousiast knik ik. Ik heb er nu al zin in.