I do writing

&

Eva´s vakantie

´Mag ik hier komen zitten?´ vraagt hij aan Eva.

Hij is lang, heeft een stralende glimlach en hele witte tanden. Zijn gespierde armen vallen Eva gelijk op. Ze zijn duidelijk te zien in de strakke donkergroene blouse die hij aanheeft.

´Ik zag je hier alleen zitten dus ik dacht misschien heb je zin in gezelschap,´ zegt hij verontschuldigend als ze niet gelijk antwoordt.

Eva had zitten staren naar de voorbijgangers die langs het terras lopen waar zij zit. Families, stelletjes, groepjes vrienden. Een lange stroom toeristen op weg naar hun hotel of een restaurant. Ze dragen korte broeken, jurkjes, bikini´s en handdoeken om hun schouders. Vrolijk praten ze en lachen ze met elkaar. Eva drinkt een rum-cola en probeert een keuze te maken uit het menu dat voor haar op tafel ligt. Het is al avond maar nog steeds heet. De kust van West-Afrika staat er bekend om; droge hete zomers en natte lange winters. Vanavond is er alleen maar een zachte wind die door de palmbomen waait. Gambia is een paradijs voor Europeanen. Midden in de winter kunnen ze ontsnappen van het koude continent en uitrusten in de Afrikaanse zon op maar een paar uurtjes vliegen. Het is een klein landje met een lange kuststrook en elk reisbureau biedt goedkope reispakketten ernaar toe. Eva had zich ook laten verleiden. Het was december en ze keek op tegen kerstmis en de lange winter. Op een donderdagavond was ze een reisbureau binnengestapt en binnen een half uur had ze een week naar Gambia geboekt. Ze had nog nooit van het land gehoord maar de plaatjes van de lange witte stranden zagen er geweldig uit en de prijs was te verleidelijk om niet te accepteren.

Maar nu ze hier zit vraagt Eva zich af of het wel een goede beslissing was. Ze is voor het eerst alleen op reis en had er nooit bij stil gestaan dat alleen op vakantie gaan ook betekent dat ze alleen op een terras zou zitten staren naar mensen die wel gesprekpartners hebben. Het was een impulsieve beslissing geweest om hierheen te vliegen. De afgelopen maanden had ze veel te veel gewerkt en ze was toe aan rust. De scheiding had er natuurlijk ook ingehakt zouden haar vriendinnen op dit moment dan toevoegen met een serieuze en medelijdende blik. Eva wist dat die medelijdende blikken nep waren. Achter haar rug om keken ze elkaar vast tevreden aan en zeiden dan opgelucht tegen elkaar ´Zie je wel, zelfs zo´n perfect stel als Eva en Rodrigo konden hun huwelijk niet redden´. Redden en huwelijk zijn sowieso twee woorden die niet samen in één zin zouden moeten worden gebruikt vindt Eva. De scheiding is misschien pas een paar maanden rond maar hun huwelijk was al heel lang voorbij en daarom voelde Eva meer opluchting dan verdriet toen de papieren eindelijk getekend waren. Een vrouw kan ook niet gewoon moe van haar werk zijn, het moet altijd om een man draaien volgens jullie, zegt ze in gedachten tegen haar vriendinnen. Een succesvol advocaat zijn is heel veel werk en vergt offers. Maar als ze eerlijk zou zijn gaat het niet om de scheiding maar meer om wat daarna kwam. Of vooral wat niet kwam. Het lege huis nu ook zowel Lucas als Marit op zichzelf wonen, de feestjes waar ze niet meer voor uit wordt genodigd, de etentjes met andere bevriende koppels. Ze had gemerkt dat haar sociale leven vooral door Rodrigo geregeld werd terwijl zij aan het werk was. Om de leegte op te vullen waren er een paar stiekeme dates en een weekendje weg naar Parijs met haar collega Paul. Dat was geweldig maar vanaf het begin had hij gezegd dat hij zijn vrouw voor niemand zou verlaten. Eva had gelachen en met opgetrokken wenkbrauwen gevraagd wie hij wel niet dacht dat hij was, Don Juan of zo? Maar na dat weekendje had ze het toch afgekapt. Ze was zonder twijfel tot over haar oren verliefd op hem en zou nooit genoegen nemen met de minnares te zijn van een man die godbetert al midden vijftig is en grijze slapen heeft. Eva zelf was daar ook te oud voor. Minnaressen zijn over het algemeen vijfentwintig en haar vijfenveertig jaren lagen daar toch echt te ver boven. Na een paar avonden flessen wijn drinken en luisteren naar zoetsappige muziek om vervolgens urenlang te huilen had ze zich vermand en gezworen nooit meer aan hem te denken. Een paar dagen later had ze deze vakantie geboekt en nu zat ze hier. Een middelbare vrouw, succesvol en rijk, nog redelijk rimpelvrij en met hetzelfde gewicht als twintig jaar geleden dankzij strenge discipline. Maar wel alleen. Niet dat Eva per se een man nodig heeft maar ook haar kinderen ziet ze maar weinig. Ze zijn allebei net zo ambitieus als hun moeder precies zoals Eva hen had opgevoed en dus is er weinig vrije tijd om bij haar langs te gaan. Eva belt hen weleens in het weekend maar bijna nooit hebben ze tijd. ´Ik zie je met kerst mam,´ had Lucas begin november gezegd en sindsdien heeft ze hem niet meer gesproken.

De man met de groene blouse staat er nog steeds en kijkt geamuseerd naar Eva die in gedachten verzonken naar de drukke straat kijkt en geen antwoord geeft.

´Gaat het wel?´ vraagt hij en nu pas kijkt ze hem aan en beseft ze dat ze hem geen antwoord heeft gegeven.

´Waarom wil je hier zitten?´ vraagt ze wantrouwend en hij lacht.

´Een mooie vrouw alleen op een terras, dat trekt mannen aan.´

Eva was hier pas twee dagen maar ze had het al veel gezien; middelbare Europese vrouwen met jonge Gambiaanse mannen. Ze waren overal; op het strand, op elk terras en ´s avonds in de hotels. Vast allemaal vrouwen die na een scheiding hier op zoek waren naar afleiding. Veredelde prostitutie en niemand die het gek leek te vinden. En deze man was overduidelijk veel te jong voor haar.

´Hoe oud ben je?´ vraagt ze.

´Zal ik gaan zitten en je dan alles over mezelf vertellen?´ antwoordt hij nog steeds grijnzend en gaat zitten. Hij steekt een hand naar haar uit. ´Ik heet Mohammed en ben vijfentwintig.´

Ze schudden elkaar de hand.

´Eva,´ antwoordt ze. ´En voordat je het gaat vragen, nee ik ga je niet mijn leeftijd vertellen.´

Mohammed steekt een hand op naar de ober en bestelt een cola.

´Waar kom je vandaan Eva?´

´Nederland.´

´Het land van de molens,´ zegt Mohammed en Eva knikt. ´Is dit je eerste keer in Gambia? Het land van de glimlach?´

´Noemen ze het zo?´

Mohammed knikt en wijst naar zijn eigen glimlach. ´Wij zijn altijd vrolijk.´

´Dat lijkt me onmogelijk.´

´Gambia leeft van toerisme, de glimlach is onze business.´

´Je bedoelt sekstoerisme?´

Mohammed schiet in de lach. ´Jij windt er geen doekjes om.´

Eva reageert niet en bekijkt haar tafelpartner. Hij is knap, dat is overduidelijk. Hij heeft een symmetrisch gezicht, sterke kaaklijn en een gladde donkere huid waar kleine zweetdruppeltjes op liggen. Hij is lang en gespierd en heeft dus geen enkele reden om hier met haar te zitten. Geen andere reden dan betaalde seks in ieder geval.

´Heb je al iets van het land gezien?´ vraagt Mohammed haar.

Eva schudt haar hoofd. ´Alleen nog maar het strand. Ik ben gister aangekomen. Het is een verademing om weer de zon op mijn huid te voelen. Wat raadt je me aan om te zien?´

´De hoofdstad natuurlijk, Banjul. Een boottocht op de Gambia rivier is prachtig. Je kan het nationaal park bezoeken met de neushoorns of naar het fort waar vroeger de slaven van heel westelijk Afrika werden verzameld voordat ze verscheept werden naar de rest van de wereld.´

´Klinkt interessant, daar heeft het reisbureau in Nederland me helemaal niets over verteld. Ze hadden het vooral over de perfecte strandvakantie.´

De ober brengt de cola voor Mohammed en hij heft zijn glas naar haar op. Ze klinken zonder iets te zeggen en hij glimlacht weer.

´Jij glimlacht niet zoveel of wel?´

´Nederland wordt niet het land van de lach genoemd nee,´ antwoordt Eva afgemeten.

´Mag ik vragen wat voor werk je doet in Nederland?´

´Advocate, ik heb mijn eigen praktijk.´

´Heb je kinderen?´

´Twee. En jij?´

´Nee. In Gambia trouwen we nog op de traditionele manier en daar heb ik geen geld voor.´

´Hoe bedoel je?´

´Een vader zal mij nooit accepteren voor zijn dochter want ik heb geen geld voor de bruidsschat.´

´Je bent nog jong, tijd zat om dat geld te verdienen. Ik had ook geen geld toen ik twintig was,´ zegt Eva.

´Natuurlijk,´ antwoordt Mohammed en hij glimlacht weer maar het is een ijzige glimlach.

´Dat was geen echte glimlach,´ merkt Eva op. ´Waarom niet?´

Mohammed kijkt haar taxerend aan en lijkt even te twijfelen over wat te zeggen. Dan zucht hij en kijkt naar de langslopende mensen.

´Misschien heb je gelijk Eva en is er nog tijd om geld te verdienen maar ik betwijfel het. Voor ons Gambianen is er net een nieuw tijdperk aangebroken. Dertig jaar dictatuur heeft ons land verwoest maar sinds kort is er eindelijk echte vrijheid. Daar ben ik blij mee natuurlijk en hopelijk betekent dat ook dat er kansen voor zullen komen om een leven op te bouwen.´

´Daar had ik geen idee van.´

´De meeste buitenlanders hebben geen idee. Ze zien het strand en de zon en dromen van een leven zoals wij. Maar dat is alleen maar leuk als je geld hebt natuurlijk.´

Eva weet niet wat ze moet zeggen daarop. Ze voelt zich ongemakkelijk. De ober komt weer langs en Eva bestelt gefrituurde vis met patat. Ze vraagt aan Mohammed of hij ook iets wil eten maar hij schudt zijn hoofd.

´Ik zal geen misbruik maken van je gastvrijheid om hier te gaan zitten,´ zegt hij.

Mohammed is erg knap, Eva kan haar ogen niet van hem afhouden. Zijn donkere huid, de donkere ogen en het witste wit eromheen dat ze ooit heeft gezien. Maar hij is maar een paar jaar ouder dan Lucas, het is belachelijke om ook maar een moment te overwegen hem in haar hotelkamer uit te nodigen. Toch vraagt ze zich af hoe zijn grote handen op haar blote huid zouden aanvoelen.

´Vertel me over de dictatuur,´ zegt Eva.

´Daar praten we niet graag over.´

´Kom op, je kan me er toch wel iets over zeggen?´

Mohammed zucht ongemakkelijk en denkt na. ´Onze dictator geloofde dat hij een tovenaar was. Hij zei altijd dat hij voor het land zou zorgen met zijn magie. Maar daar is natuurlijk weinig van terecht gekomen.´

´En jullie geloofden hem?´

Mohammed haalt zijn schouders op. ´Onderschat de kracht van magie niet. Dit is Europa niet, hier waren nog oeroude krachten rond.´

Eva moet lachen maar ze kan aan Mohammed´s gezicht zien dat hij dat niet leuk vindt dus slikt ze haar lach in.

´Hoe was het om zonder vrijheid op te groeien?´

´Je stelt moeilijke vragen. De meeste Europese vrouwen willen liever gewoon dansen en horen dat ze ondanks hun leeftijd nog heel mooi zijn.´

´Ik hou niet van dansen,´ antwoordt Eva en glimlacht voor het eerst oprecht naar hem. ´Ik ben hier op vakantie maar nu ik er toch ben kan ik net zo goed iets leren over dit land.´

De gefrituurde vis is sappig en de patatjes precies knapperig zoals Eva er van houdt. Ze bestelt een rum-cola voor Mohammed en nog één voor haar zelf. Ze negeert zijn bezwaren en zegt dat ze niets van hem verwacht, alleen maar een leuk gesprek. Mohammed denkt na terwijl Eva eet en naar de voorbijgangers staart. Een half uur geleden voelde ze zich nog eenzaam en was ze jaloers op de langslopende menigte maar dat lijkt opeens een kinderachtige emotie.

´Het valt niet uit te leggen hoe dat voelt, opgroeien zonder vrijheid,´ zegt Mohammed dan. ´Je kan niet iets missen wat je niet kent. Mijn jeugd was juist heel erg vrij. Ik kende niets anders dan de hele dag spelen in het zand van de straten in mijn buurt. Ik voetbalde veel en dat was het enige waar ik naar uitkeek. Dat en het avondeten dat mijn moeder alle dagen voor ons klaar had. Een grote pan met rijst en vis waar we met de hele familie omheen zaten en van aten. Ik had één paar slippers, een korte broek en T-shirt die mijn moeder elke avond waste als ik naar bed ging en de volgende ochtend was het weer droog en klaar om aan te trekken.´

´Het klinkt als een mooie jeugd. Misschien hebben onze kinderen in Europa wel teveel spullen en dingen om te doen. Het maakt ze verwend.´

´Dat is nou een typische Europese gedachte. Jullie zijn een ster in het idealiseren van onze armoede,´ zegt Mohammed lachend.

´Hoe bedoel je?´

´Denk je niet dat ik liever ook een gestrest leven zou leiden zodat ik veel geld heb, een huis kan kopen en op vakantie kan gaan naar een ander land? Probeer maar eens een dagje in mijn schoenen te staan. De hele dag niets te doen hebben en je ondertussen wel zorgen maken over niet alleen mijn lege maag maar ook die van mijn hele familie.´

´Goed punt,´ gaf Eva toe en schoof haar bord naar het midden van de tafel. ´Eet alsjeblieft, nu voel ik me schuldig.´

´Dat lost ook echt iets op,´ wijst Mohammed haar sarcastisch terecht maar begint te eten.

Ze zijn stil. Eva staart naar Mohammed terwijl hij eet en zij een sigaret opsteekt. Niet alleen knap maar ook welbespraakt, ze voelt ergens diep van binnen iets bewegen. Een zacht briesje lijkt binnenin over haar maag te strijken maar dat is natuurlijk een rare uitdrukking zegt Eva tegen zichzelf. Dat klinkt als slechte poëzie.

´Dus wat doe je om aan geld te komen?´ vraagt ze hem.

´Overdag rijd ik in een taxi. Ik deel de auto met een paar vrienden. We hebben allemaal een dienst op een dag en delen de inkomsten. We wonen samen in een appartementencomplex verderop en delen de huur en kosten.´

´Jullie moeten goede vrienden zijn om elkaar zo te vertrouwen.´

Mohammed knikt. ´We zijn elkaars broers. Iedereen komt van ver, we hebben geen familie hier.´

´Waar is je familie?´

´Op het platteland. Als het toeristenseizoen afgelopen is ga ik daarheen om mee te helpen op het stuk land dat mijn familie daar heeft. Het is niet veel maar het is iets. Maar ik heb nu wel genoeg over mezelf verteld, nu is het jouw beurt. Waarom ben je hier alleen op vakantie?´

´Er was niemand die mee kon. Mijn kinderen hebben hun eigen leven en ik ben gescheiden.´

´Heb je geen vrienden die mee konden?´

´Niemand die ik aardig genoeg vind.´

Mohammed lacht. ´Dan zijn het geen echte vrienden.´

´Misschien.´

Het is weer stil. Het eten is op en hun drankjes ook. Eva weet even niet wat ze moet zeggen. Ze wil niet dat het gesprek ophoudt tussen hen. Of misschien toch wel. Misschien komt er iets beters hierna, deze avond is al vol verassingen. Ze durft het niet voor te stellen, Eva wil niet zijn zoals al die anderen Europese vrouwen die op zoek zijn naar aandacht en erkenning. Die op zoek zijn naar een oplossing voor hun eenzaamheid.

´Zullen we gaan?´ vraagt Mohammed.

´Waarheen?´

´Naar je hotelkamer.´

Hij heeft gezegd waar ze eigenlijk op hoopte en glimlacht nu niet meer. Mohammed kijkt haar alleen maar recht aan en wacht op haar antwoord. Eva denkt op dat moment aan van alles. Ze denkt aan het feit dat het ironisch is dat ze niet aan Tinder wilde beginnen omdat ze dat te wanhopig over vond komen. Maar nu staat ze op het punt om voor seks te betalen. Ze denkt aan haar ex-man die ze nog geen dag gemist heeft. Ze denkt aan Paul die ze nog steeds alle dagen mist. Maar dan denkt ze alleen nog maar aan de grote handen van Mohammed die tegenover haar zit en haar afwachtend aankijkt. Eva knikt en steekt haar hand op om de ober om de rekening te vragen.

Zijn handen voelen op haar huid precies zoals ze zich had voorgesteld; zacht en opwindend tegelijk. Zijn lippen zijn overal en zoenen haar lichaam. Eva bedenkt dat hij ervaren is en veel ervaring heeft maar dan stopt ze weer met denken en beantwoordt zijn zoenen en aanrakingen. Zijn gespierde billen onder haar handen winden haar op en als Mohammed haar tepel zoent vergeet Eva dat ze ooit getrouwd was of dat er ooit iemand was die Paul heet en die getrouwd is. Het is een warme avond maar met de ramen open is de zeewind die door de openstaande ramen binnen waait verkoelend. Het was raar om samen van het restaurant naar het hotel te lopen wetende wat er zou gaan gebeuren. Mohammed was ook veranderd, hij glimlachte niet meer en stelde geen vragen. Hij groette de bewakers beleefd toen ze door de poorten van het resort liepen maar zei niets meer tegen haar.

´Zojuist op het terras was je een stuk spraakzamer,´ merkt Eva op.

´Klopt, sorry. Het lig niet aan jou, of juist wel maar op een goede manier. Je maakt me zenuwachtig.´

´Zenuwachtig? Jij?´ schiet Eva in de lach.

´Ja. Ik doe dit wel vaker, dat weet je. Maar ik doe het nooit met vrouwen waar ik me oprecht tot aangetrokken voel.´

Eva vroeg zich een paar seconden af of ze droomde. Ze vroeg zich even af of ze in haar eigen romantische fantasiedroom was terecht gekomen. Toen pakte Eva zijn hand en glimlachte naar hem. Ze trok hem mee aan zijn hand terwijl ze begon te rennen.

´ Kom op!´

 

Nu dat het voorbij is vraag Eva zich af of Mohammed het had geacteerd. Zo snel als hij nu routinematig zijn blouse en broek weer aantrekt en ongemakkelijk naar haar had geglimlacht toen hij in de WC verdween doet haar afvragen of hij had gedaan alsof. Zodat het makkelijker zou gaan en zij met hem mee zou gaan of zodat ze hem nu misschien meer zou betalen? Of is zij het die zich van alles in haar hoofd haalt? Het maakt niet uit want ze zal het antwoord toch nooit weten. Eva legt het geld neer op de hoek van het bed en trekt snel wat kleding aan. Ze kijkt vanaf het bed toe hoe Mohammed weer de badkamer uitkomt en zijn spullen bij elkaar zoekt. Hij trekt zijn schoenen aan en stopt zijn telefoon in zijn broekzak. Dan ziet hij het geld op de hoek van het bed liggen. Hij bijt op zijn lip en staart er even naar voordat hij het oppakt. Het lijkt alsof hij teleurgesteld is.

Mohammed schraapt even zijn keel en kijkt haar dan aan. ´Ik ga er vandoor.´

Eva knikt en weet niet wat ze moet antwoorden. Zo´n tien minuten geleden lag hij nog bovenop haar en zoende hij haar nek maar nu waren ze weer vreemden voor elkaar. Mohammed steekt even zijn hand op naar haar en glimlacht voor de laatste keer naar haar voordat hij de hotelkamer verlaat. Dan is hij weg en voelt het bijna alsof het allemaal nooit gebeurd is. Het is drie uur ´s nachts  maar Eva is klaarwakker. Ze staat op, buiten op het balkon steekt ze een sigaret op en drinkt een glas met wodka uit het kleine koelkastje in de hotelkamer. Het is stil, afgezien van de branding een paar verdiepingen onder haar die op het zand klotst. Eva grijnst naar de donkere nacht en is even perfect gelukkig.

 

EINDE