I do writing

&

De politicus

Jelle staart verbijsterd naar de video. Na tien seconden klapt hij zijn laptop dicht en steekt met trillende vingers een sigaret op. Jelle is nog geen twee maanden minister en nu al loopt zijn positie gevaar. Hij had de post juist gekregen omdat hij zo betrouwbaar overkwam en een degelijk imago had. Dat is wat de mensen verwachten van een minister had Willem gezegd toen hij hem de baan aanbood. En het feit dat ik al twintig jaar bevriend ben met jou, de premier, dacht Jelle maar dat zei hij er niet bij. Jelle voelde zich vereerd en was trots dat hij het zo ver geschopt had. Niet slecht voor een Mavo student zei hij die avond tegen zijn vriend. Mo had met zijn ogen gerold en gelachen. Blijf vooral hangen in jeugd trauma´s lieverd en leun vooral op andermans woorden voor je eigenwaarde.

Daarom houdt hij zoveel van Mo, die kan het altijd zo goed verwoorden. Des te meer reden om zich nu te schamen voor de beelden die zojuist online zijn verschenen. Snel zet Jelle zijn telefoon uit. Hij is nog niet klaar voor de appjes die zonder twijfel gelijk binnen zullen stromen.

De sigaret is veel sneller op dan hij had verwacht en terwijl hij de tweede opsteekt schenkt hij ook een glas vol met twee kleine flesjes whisky uit het koelkastje van de hotelkamer. De hotelrekening valt toch onder reiskosten.

Jelle had het allemaal niet zo bedoeld maar daar zouden de journalisten natuurlijk geen boodschap aan hebben. En de oppositie al helemaal niet. Die zullen bloed ruiken. O god, wat nou als dit ook dit ook nog het einde van het kabinet zal betekenen? Hoeveel schuldgevoel zullen zijn schouders dan kunnen dragen? Na het glas whisky besluit Jelle zijn telefoon weer aan te zetten. Willem moet hem kunnen bereiken en hij zal snel genoeg bellen. Stiekem is hij blij dat hij niet in Nederland is en dus niet op het matje geroepen kan worden. Maar Jelle weet eigenlijk wel dat hij niet bang is voor Willem´s reactie. Ze kennen elkaar al twintig jaar en ook al is hij nu de premier, ze gaan nog steeds met elkaar om als gelijken. Hij is nog veel banger voor de reactie van Mo. Welke gek met een Marokkaanse vriend zegt nou zulke racistische dingen? Jelle heeft geen idee wat hij tegen Mo zal zeggen.

Het was een verwarrende avond geweest en hij voelde zich onder druk gezet. Toevallig had iemand dat blijkbaar gefilmd. Hoeveel mensen zeggen weleens iets dat ze helemaal niet zo bedoelen? Gewoon, in het vuur van de discussie en onder de druk van het gelijk krijgen. Het was lang geleden dat hij in een kroeg was geweest en na wekenlang hard werken om de puinhoop van zijn voorganger op het ministerie op te ruimen vond hij dat hij een biertje had verdiend. Het was bedoeld als een moment van ontspanning maar de eerste drie biertjes stegen al snel naar zijn hoofd en het smaakte zo goed dat hij door bleef drinken.

De kroeg waar hij altijd kwam was niet meer hetzelfde als vroeger. Nu dat hij minister was liet niemand hem meer rustig aan de bar zitten, keuvelend met de barman. Drie mannen waren naast hem komen zitten en begonnen hem te ondervragen over de politieke situatie in het land. Het waren van die mannen die elke middag in de kroeg aan een bar hangen en altijd over dezelfde dingen lullen. Met van die anekdotes over wat de zus van de buurman was overkomen, bij wijze van spreken dan, die al hun overtuigingen over de wereld bevestigen. Ja en dan komen ze er op die manier altijd op uit dat vroeger alles beter was. En dat was volgens hen de schuld van deze regering. Die zit er al zo een tien jaar dus je kan hun verantwoordelijkheid niet ontkennen zei één van hen tegen Jelle. Hij had een dikke kop van het vele bier drinken en vettige blonde krullen. Vroeger was jullie partij veel rechtser maar elke dag komen jullie met meer en meer links gelul de hoek om kijken zei de ander. Wat vind jij daar nou van? Jelle staarde naar de lange neus van de man en moest zich even inhouden om niet te giechelen en hem Pinokkio te noemen.

Daarna had Jelle geprobeerd uit te leggen dat hoewel de politiek om oneliners draait de praktijk van beleid maken een stuk ingewikkelder is en dat coalitievorming daar veel mee te maken had. Politiek gelul had een derde zijn antwoord genoemd. Ze kochten een rondje tequila en drukten het shotje in zijn hand. Laat nou maar eens zien dat je een echte man bent en niet zo´n linkse pussy had Pinokkio gezegd. Er was geen ontkomen aan. Ergens op dat moment had de dikke blonde kop gezegd dat het niet allemaal aan de regering lag maar dat het ook veel te maken had met de buitenlanders in Nederland. Die verpesten het voor ons allemaal en daar kunnen jullie ook weinig aan doen want onder druk van de EU hebben we natuurlijk weinig keus. Jelle had daar iets op terug willen zeggen maar de drank in zijn bloed had het allemaal wat wazig gemaakt en het was moeilijk om nog op de genuanceerde woorden te komen die hij wilde gebruiken. Dus had hij maar geglimlacht en geknikt en daarna hadden ze geproost.

Probeer je nou te zeggen dat de Nederlandse politiek eigenlijk niets heeft in te brengen en jullie dus niet meer zijn dan marionetten van de EU hippies, vroeg Pinokkio. Moeten wij burgers maar accepteren dat al die buitenlanders hier komen met hun achterlijke culturen? Het irriteerde Jelle dat Pinokkio praatte over marionetten. Natuurlijk niet antwoordde hij, we beslissen van alles zelf en er zijn heus ook veel migranten en culturen die het hier heel goed doen hoor. Ja, die uit Zweden zeker zei de dikke blonde kop grijnzend en zijn vrienden moesten lachen. Nee dat bedoel ik niet probeerde Jelle nog maar de drie mannen proosten met hun bierglazen en bestelden nog een rondje tequila. Jelle´s wangen gloeiden van de alcohol en de hitte in de kroeg. Hij knipperde met zijn ogen en hoopte op een geniale inval die hem in staat zou stellen deze drie leeghoofden de mond te snoeren. Het kon toch niet zo zijn dat drie nietsnutten een politicus als hem voor schut zetten, in de kroeg nog wel? Dat moet het moment geweest zijn dat iemand was begonnen met filmen want de inval die Jelle kreeg was precies het tegenovergestelde dan wat hij had gehoopt.

Zijn telefoon trilt en blijft dan trillen, de berichtjes stromen naar binnen. Er zijn meerdere journalisten die hem proberen te bereiken, daarnaast heeft hij een gemiste oproep van zijn secretaresse en notabene zijn vader. Dan trilt zijn telefoon weer en komt het gevreesde bericht van Willem binnen. Bel me staat er alleen maar. Maar niets van Mo. Dat is geen goed teken. Mo draagt het hart op de tong. Alleen als hij echt gekwetst is valt de stilte in.  

Het was opeens helder in zijn hoofd, zo voelde het in ieder geval want op de beelden hoor je duidelijk hoe Jelle met een dubbele tong spreekt. Luister, had hij gezegd, natuurlijk zijn er culturen die achterlijk zijn en hier niet passen zoals de islamieten en de Afrikanen met hun rare praktijken zoals hoofddoeken en polygamie. Maar wij zijn hier in Nederland ontwikkeld en kunnen hen misschien leren hetzelfde te zijn. Misschien is dat de enige manier om de wereld vooruit te helpen. En dan moeten we geduldig zijn, een beetje zoals een leraar met een leerling snap je? Als we de keuze hadden om ze allemaal buiten de grenzen te houden zouden we dat heus doen maar vergis je niet, die zwarten en moslims zijn ontzettend vindingrijk in het binnenkomen van ons land. En wie zou hier niet willen wonen, Nederland is een geweldig land toch?

Daarna hadden de mannen zijn hand geschud en instemmend geknikt. Ze hadden nog een rondje bier voor Jelle besteld en hij was daarna zwalkend naar huis gefietst. Dat was nu drie dagen geleden en hij had geen moment meer aan dit gesprek gedacht. Nu hij de beelden terugziet dringt het pas tot hem door hoe fout het is wat hij zegt.

Jelle´s telefoon blijft maar trillen en een vriend van hem heeft een paar foto´s gestuurd van artikelen die nu al online verschijnen. ´Kabinet vertoont koloniale arrogantie met opmerkingen in kroeg van Janssen´, ´Minister verspreekt zich en laat lelijke gezicht achter het masker van politieke correctheid zien´, ´Racistische opmerkingen van minister tijdens avondje stappen´.

Ik ben een Afrikaan en een moslim zou Mo tegen hem zeggen. Hoe durf je mij en mijn familie achterlijk en ongewenst te noemen? Mo die alle onzekerheden van Jelle verdraagt en hem altijd steunt. Mo met zijn geweldige familie die hen elke week uitnodigen voor een uitgebreid diner. Mo met zijn ronde strakke billen ook al is hij nu eind veertig. Mo met zijn zachte olijfkleurige huid. Hij herinnert zich nog de donkere ogen die twintig jaar geleden vanaf de andere kant van de bar naar hem staarde. Alleen die blik al deed hem verliefd op Mo worden. Jelle kijkt op zijn telefoon maar er is nog steeds geen bericht van Mo.

Hij heeft geen keuze en zal Willem moeten bellen. Jelle rookt nog twee sigaretten en drinkt nog een glas met wodka die hij in één keer achterover slaat. Dan toetst hij het nummer van Willem in en luistert naar de pieptoon. Even overweegt hij weer op te hangen maar dat zou laf zijn.

´Jelle?´

´Ja met mij.´

´Ik neem aan dat je de videobeelden hebt gezien?´

´Ja.´

´Je snapt dat er de komende dagen veel over je heen gaat komen.´

´Ja.´

´Maar maak je niet druk, het gaat wel goed komen. Op een bepaalde manier komt het eigenlijk wel goed uit want we proberen al een tijdje meer de rechtse stemmers aan te trekken en ik ben benieuwd wat hun reactie zal zijn.´

Jelle weet niet wat hij moet antwoorden en Willem praat verder.

´De oppositie en de media zullen je van alle kanten aanvallen maar de partij zal je steunen en we zullen zeggen dat je woorden ongelukkig zijn uitgekozen maar dat de algemene boodschap wel overeenkomt met de visie van de partij. Het zou natuurlijk heel erg helpen als je ook over Mo en jou zou vertellen en misschien kan Mo zelfs wel op camera verschijnen. Dat zou het racistische element er gelijk uithalen en dan blijft de simpele boodschap over die we al langere tijd proberen uit te dragen, namelijk dat onze multiculturele samenleving mislukt is omdat we elkaar altijd als gelijken hebben behandeld. Maar dat is eigenlijk helemaal niet mogelijk met niet-westerse culturen snap je?´

Verbijsterd hangt Jelle weer op en staart naar zijn telefoon. Er is nog steeds geen bericht van Mo binnen. Het telefoontje met Willem heeft alles veranderd. Het voelt alsof hij nu pas het echte gezicht van de wereld ziet en de schaamte kruipt zijn lichaam binnen. Alsof hij wakker word uit een prachtige droom en de schelle realiteit van de monsterlijke wereld zijn leven binnenvalt. Heeft hij meegewerkt aan het bewerkstelligen van die realiteit? Hoe had hij ooit kunnen denken dat de politicus niet een masker droeg, zelfs al was het één van zijn oudste vrienden?

Een klop op de deur en zijn assistente die door de hoteldeur praat. ´Tijd om te gaan Jelle.´ Hij pakt zijn spullen bij elkaar en loopt de kamer uit, de koude wereld tegemoet. Nog een laatste keer checkt hij zijn telefoon, geen woord van Mo.