oude liefde roest niet

Ik droomde van je en

toen dacht ik aan je

of misschien was het andersom.

 

We dansten,

we praatten,

we lachten en

toen zoende je me.

 

In het grijze ochtendlicht

bleek je niet meer dan

een geest te zijn,

een oude kennis,

een herinnering,

een zuchtje wind die

de troebele poel van mijn hart

even deed opleven.

 

Een paar dagen later zag ik je

flanerend over de boulevard.

Ik stak mijn hand op maar

durfde niet te zwaaien.