Bolivia

Lang heb ik gevochten om

niet van je te houden.

Maar je groene tenen krullen

zich bijna vrouwelijk

en je zwarte baard

kriebelt me vaak.

Je ogen zijn

zo blauw als de zee in het oosten

die met me vozen.

Hoe kon ik ooit

niet van je houden?

 

Je bent mijn nieuwe thuis

en ook al heb ik mijn dromen

achter moeten laten in

mijn eerste huis,

ik weet nu het volgende:

samen zijn we groot

in kleine momenten,

laten we ons DNA versmelten

en iets maken dat groter

is dan onszelf.