1 juni 1987

“Hoe ik ben begonnen met schrijven:”

1 juni 1987

ben ik geboren in Alkmaar en al zolang ik me herinner vertel ik mezelf een verhaal voor het slapen gaan. Ik ben altijd al bang voor het donker geweest en de verhaaltjes maakten het donker om me heen minder verstikkend. Eerst waren het vooral verhalen over meisjes die paard reden en die populair waren in hun klas. Later waren het vooral soapverhalen met elke avond wel een nieuwe twist waarbij de verloren gewaande tweelingzus op het toneel verscheen of haar grote liefde versierd werd door haar beste vriendin. Ik had nog nooit goede tijden slechte tijden gezien maar ik had zeker wel gevoel voor drama. Misschien daarom de interesse in schrijven.

1993

1993

zal het jaar zijn geweest waarin ik officieel leerde schrijven. Ik herinner me het gevoel nog toen ik de eerste letters leerde maken; het was euforisch en zo overweldigend om ingewijd te worden in een hele nieuwe wereld, daar was ik me compleet bewust van. Zo gauw ik kon lezen verslond ik alle boeken die ik kon vinden. Regelmatig checkte mijn moeder wat ik gelezen had omdat ze niet geloofde dat ik het hele boek zo snel uit had. Volgens mijn moeder vroeg ik haar op een dag bezorgd wat er zou gebeuren als ik de hele bibliotheek uit had gelezen. Ze moest keihard lachen!

1995, krokusvakantie

1995, krokusvakantie

dat moet zo ongeveer de tijd zijn geweest dat ik mijn eerste verhaaltjes zelf schreef. Net voordat de lente begon gingen we altijd met zijn allen op vakantie, vaak in een huisje ergens in drente of brabant. Het waren lange dagen thuis met soms wandelingen in het bos en ´s avonds samen eten en spelletjes spelen. De middagen bestonden voor mij vooral uit boeken lezen. Ik las zo drie boeken in een week. Maar nog leuker vond ik het dus om schriften vol te schrijven met verhaaltjes.

1996

1996

was het jaar dat ik mijn eerste dagboek kreeg. Een blauwe met een echt slotje eraan waar alleen ik het sleuteltje van had. Ik schreef vooral de spelregels op van de spelletjes die we op het schoolplein speelden en natuurlijk mijn gedachten over welke jongens ik leuk vond of juist niet. Inmiddels heb ik een boekenplank vol met dagboeken. Door de jaren heen zijn ze onontbeerlijk voor me geworden. Regelmatig lees ik terug wat ik geschreven heb. Het is een spiegel en tegelijkertijd mijn beste vriend. Niemand in mijn dagboek oordeelt over wat ik opschrijf, het is een toevluchtsoord. Het is het enige bezit wat ik altijd zal redden als er brand uitbreekt in mijn huis.

1997, vakantie in Oostenrijk

1997, vakantie in Oostenrijk

mijn moeder had een schrijfwedstrijd gezien in de krant. We moesten een verhaal schrijven met als thema: als ik voor één dag koning zou zijn dan……. Ik schreef dat ik dan alle dieren van de dierentuinen zou vrijlaten en ze terug zou brengen naar waar ze vandaan kwamen. Het regende die zomer veel en dus schreef ik ijverig mijn verhaal op de veranda van de boerderij waar we sliepen. Ik kon me niet voorstellen dat er iets leukers was dan dit!

2010

2010

Ik nam een tijdje vrij tussen mijn Bachelor- en Masterstudie in en ik besloot iets geheel anders te doen; vrijwilligerswerk in Zambia. Ik woonde drie maanden in Mansa, dicht bij de grens met Congo en er was helemaal niets te doen. Zelfs het vrijwilligerswerk lag op zijn gat door gebrek aan geld. Het was een super intense tijd maar ik had eigenlijk niemand om mijn ervaringen mee te delen dus begon ik te schrijven. In Zambia leerde ik dat ik nooit eenzaam ben, ik heb altijd een dagboek bij me.

2013

2013

2013: het jaar ervoor had ik mijn liefde ontmoet. We leerden elkaar kennen in Genève en ik was er klaar voor om af te studeren en een baan te zoeken ergens in Afrika. Dat was mijn grote droom! Maar toen bleek die liefde Boliviaans te zijn en kocht ik een ticket naar Santa Cruz de la Sierra. Het was moeilijk om me aan te passen in een land waar ik eigenlijk geen dromen had en naast die liefde dus niets te zoeken had. Maar daar begon ik op een dag opeens gedichten te schrijven, bezeten en zonder te kunnen stoppen. Ook al heb ik nu een heel leven opgebouwd hier, toch ben ik nog altijd dankbaar voor die beginperiode. Het was moeilijk en zwaar maar ik heb het schrijven er echt herontdekt. Na jarenlang in Amsterdam een vol en druk leven te hebben gehad, leidde de leegte in Bolivia naar het enige wat ik echt wil in mijn leven.

schrijven: 2017

2017

Ik woon in Santa Cruz, Bolivia. Ik heb een baan als lerares geschiedenis en elk weekend is er wel iets leuks te doen met familie of vrienden en het is eigenlijk altijd lekker weer. Maar het enige waar ik van droom is schrijven. Elke dag probeer ik op zijn minst een half uur tijd te vinden ook al is dat soms best lastig met 250 leerlingen en een hele grote familie waar ik in getrouwd ben (hoeveel verjaardagen kun je aan?). Het schrijven is een ademen geworden, een levensmiddel om de dag door te komen. Ik ben een schrijver. Dat staat vast.