Dear diary...

&

Writer´s block

Een eigen website hebben waarop ik dingen schrijf heeft zo zijn voor- en nadelen. Aan de ene kant is het supertof dat er nu ´echte´ mensen zijn die zo nu en dan lezen wat ik schrijf. Het is ook een stok achter de deur om te blijven schrijven en niet lui te zijn. Maar aan de andere kant, wat nou te doen als de inspiratie zomaar en opeens zonder aankondiging opdroogt? Ik staar nu naar de toetsen van mijn laptop en er komt niets, er valt niets naar binnen in mijn hoofd zoals ik dat altijd zeg als ik een idee voor een verhaal heb. Misschien ben ik te enthousiast begonnen met ideeën die me maar bleven invallen en heb ik erop gerekend dat dat ook zou blijven gebeuren. Zelfs als het gewone leven druk is en afleid; werk, feestjes, vrienden, bruiloften en ga zo maar door. Toen ik net in Bolivia ging wonen had ik nog weinig te doen. Eerst had ik geen baan en kende ik nog maar weinig mensen. In die tijd heb ik geleerd mijn eigen tijd te vullen met dingen die ik leuk vind, vooral sporten en schrijven. Maar nu, nu ik hier alweer vier jaar woon, een full-time baan heb, een paar goede vrienden en nog veel meer feestjes is er weer teveel afleiding en is er nog weinig ruimte in mijn hoofd voor het schrijven. En dus heb ik nu een writer´s block. Maar goed, daar hebben de grootste schrijvers wel eens last van. Ik zag in een interview bij het programma ´Boeken´ dat Renate Dorrestein er jaren één had en zelfs bang was dat ze zou eindigen bij de HEMA en haar dagen zou slijten met ossenworst snijden. Dat vond ik wel een grappig beeld. Gelukkig kwam het weer helemaal goed met haar en schrijft ze weer. Maar dat loste mijn probleem nog niet op.

 

Zonder inspiratie probeerde ik een onderwerp te bedenken voor een blog. Toen werd ik weer afgeleid en begon aan het tweede seizoen van ´The Crown´ op Netflix over het leven van Queen Elizabeth. Zonder spoilers weg te geven werd ik meegezogen in het benauwende huwelijk tussen de koning en koningin. Beiden ongelukkig omdat de één vreemdgaat en de ander machtiger is dan hem en hij zich daarom minder man voelt. De empathie die ik voor hem voelde deed me denken aan één van mijn favoriete series, ´Mad men´ dat zich afspeelt in de jaren zestig, waar de hoofdpersoon ook aan de lopende band vreemd gaat alsof hij niet anders kan en ik het toch zielig voor hem vond. Even vroeg ik me af wat de #metoo beweging daarvan zou vinden. ´Wat zijn de tijden veranderd´ is een understatement.

Nog steeds geen woorden om te tikken begon ik te lezen. Men zegt dat als je niet kan schrijven is lezen de enige remedie dus hoopvol begon ik aan het boek dat ik voor kerst had gekregen, Het labyrint der geesten van Carlos Ruiz Zafón. Mijn moeder vroeg met opgetrokken wenkbrauwen waarom ik hemelsnaam nog een boek wilde. Daar hebben we nu toch e-readers voor vond ze. Maar ik stond erop. Er gaat niets boven een dik vers ruikend boek in je handen. Hoewel ik er spijt van had toen ik de 800 pagina´s tellende pil in mijn handbagage van Nederland naar Bolivia zeulde. Met pijn in mijn hart las ik over één van de personages, Victor Mataix, die tijdens de Spaanse burgeroorlog geen kant wilde kiezen en daarmee de grootste verliezer werd. In het boek zegt iemand dat oorlogen achteraf altijd beschreven worden als een klip klare volgorde van gebeurtenissen waarbij één kant wint en de ander verliest. Maar als je er zelf middenin zit is het zoveel gecompliceerder, de realiteit troebel. Ik dacht aan alle mensen in de wereld die op dit moment in een land leven waar oorlog is en ze geen boodschap hebben aan de politiek, gewoon hun leven willen leven.

Maar goed, toen was het klaar. Genoeg afleiding gezocht en nu moest ik toch echt iets gaan schrijven. Zonder dat ik door had begon er toch een nieuwe aflevering van ´The Crown´ en gaf ik het op. Hopelijk volgende week meer inspiratie!

 

Veel liefs, Adinde