Dear diary...

&

Verkeer

Het verkeer in Bolivia is een hele andere wereld dan Nederland. Regels zoals dat via rechts inhalen niet is toegestaan gelden hier niet en een weg met twee rijbanen veranderd heel gemakkelijk in een driebaansweg en op drukke tijden zelfs vierbaans. Vrachtwagens voelen zich helemaal niet verplicht om op de rechter baan te blijven vanwege hun geringe snelheid en van baan wisselen gaat nooit gepaard met knipperlichten maar met een wapperend handje vanuit het raam zonder in hun zij spiegel te kijken. Een constant toeteren is het gevolg en vele boze gezichten en handgebaren komen veel voor.

En dan zijn er nog de motoren. In het dorp waar ik woon zijn motoren de meest gangbare manier van transport. Je houd een motor staande aan de kant van de weg en legt de bestemming uit en achterop gezeten brengt de bestuurder je overal naartoe tegen een super goedkope prijs. Een helm is verplicht voor de bestuurder voor de chauffeur maar niet voor de passagier. Regelmatig zit ik achterop en probeer ik heel hard niet te denken aan de snelheid waarmee we over het asfalt vliegen, mijn korte broek zal waarschijnlijk weinig bescherming bieden. Een leuk feitje is trouwens dat er maar weinig eisen lijken te zijn op wat voor helm men moet dragen. Tweede wereld oorlog helmen, honkbal helmen met maar één oor en bouwvakker helmen worden veelvuldig gedragen. De chauffeurs kijken er altijd heel serieus bij dus ik durf nooit te vragen of ze niet gewoon een echte helm willen kopen. Ook zie ik ze vaak de helm om hun arm dragen in plaats van op hun hoofd. Misschien is het dan te heet of zit hun haar die dag heel goed maar het blijft toch raar.

In ieder geval heeft het natuurlijk weinig zin om constant bang te zijn in het verkeer hier. Meestal slaap ik dus maar als ik in de zogeheten ´truffis´ zit. Op die manier let ik tenminste niet op de weg en de mogelijke gevaren. Truffis zijn trouwen auto´s met zeven zitplaatsen en je betaalt voor één zitplaats om naar de bestemming gebracht te worden. Maar terwijl je op elkaar gepakt zit in een klein autootje is slapen ook nog een hele kunst . Eén keer vielen ik en de jongen naast me tegelijkertijd in slaap en onze hoofden stootten pijnlijk tegen elkaar. Ook ben ik regelmatig wakker geworden tegen iemand anders zijn schouder of heb ik zo elegant mogelijk mijn eigen schouder moeten verplaatsen om iemands anders zijn slaap te onderbreken. Maar alles is beter dan de hele weg op te moeten letten en duizend angsten uit te staan! En dan te bedenken dat er waarschijnlijk plekken zijn op de wereld waar het nog drukker is en het er nog slechter aan toe gaat!

Veel liefs, Adinde