Dear diary...

&

Veiligheid

Okay, deze blog is best wel ironisch, een goed staaltje karma is een bitch zeg maar. Het onderstaande schreef ik vorige week.

Als ik mensen vertel in welke buurt ik woon in Montero vraagt men gelijk: ´Oh is het niet gevaarlijk daar?´ Onze straat staat blijkbaar bekend als onveilig. Nou weet ik toevallig dat de buren tegenover ons drugs verkopen vanuit hun huis. Maar ze wonen hier al hun hele leven net als mijn Boliviaanse  familie en alle dagen zeggen we beleefd gedag tegen elkaar. Eigenlijk heb ik nooit last van ze. Behalve als ze op zondagmiddag een feestje besluiten te organiseren dat doorgaat tot maandagochtend vroeg. Zelfs bij ons binnen lijkt het dan alsof het feest in onze tuin plaatsvindt in plaats van in die van hun. Zij hebben niets om voor op te staan maandagochtend zoals een legale baan maar wij natuurlijk wel. Kwart voor zes ´s ochtends is dan opeens heel vroeg. Maar onveilig heb ik me nooit gevoeld hier. Niet in dit dorp of ergens anders in het land.

Maar hetzelfde gebeurt als ik aan mensen in Nederland vertel dat ik in Bolivia woon. Vaak is het eerste wat ze vragen: ´is het daar gevaarlijk?´ Ja, het verkeer is vooral gevaarlijk! Alle dagen erger ik me aan het onverantwoordelijke gedrag van mensen. Maar meer dan dat ook niet. Het lijkt een standaard vraag en de eerste zorg van mensen. Toen ik vertelde dat ik op vakantie ging naar Colombia vroeg men me hetzelfde en ook toen ik naar Gambia ging en ook naar Zambia. Terwijl de ergste dingen soms gebeuren binnen een familie of op klaarlichte dag in het meest ingeslapen stadje. Veiligheid bestaat nooit en daarmee dus altijd. Veiligheid is een concept dat alleen in iemands hoofd bestaat. Als je je veilig voelt ergens is dat de realiteit. Zo ben ik ooit zonder te weten een favela – ghetto- in Brazilie in gelopen. Achteraf hoorde ik pas dat het een favela was, voor mij was het een gezellig buurtje. Naief misschien maar het was mijn realiteit. Maar ook in Amsterdam fietste ik rustig om drie uur ´s nachts naar huis terwijl anderen dat niet zagen zitten. Ik was me gewoonweg van geen kwaad bewust. Nou heb ik makkelijk praten want er is me nooit iets erg overkomen en dus hoef ik mijn realiteit en concept van veiligheid niet bij te stellen. En tot die tijd geniet ik er ook van en voel ik me veilig in mijn buurtje in Montero. Over dat verkeer trouwens een volgende keer meer want dat verdient een blog apart!

Goed, dit had het einde van mijn blog moeten zijn maar een paar uur geleden liep ik mijn huis uit om naar zumba te gaan.  Buiten het hek stond een menigte van rond de honderd man die me vertelden dat tien minuten geleden de buren waren overvallen door iemand met een vuurwapen. De politie kwam er ook net aan, ze hadden kogelvrije vesten aan en wapens bij zich. Daar schrok ik toch wel even van. Ik vind het niet echt een fijn idee dat ik een paar honderd meter verwijderd was van een gewapende overval zonder het door te hebben. Het slaperige stadje waar ik woon blijkt toch iets gevaarlijker dan ik dacht. Nu ik dit heb opgeschreven ga ik maar even een wijntje drinken en ik beloof hierbij dat ik nooit meer mijn mening vol overtuiging zal verkondigen. Goedenavond, ik ga even mijn realiteit bijstellen.   

Veel liefs, Adinde