Dear diary...

&

Tijd

Iedereen heeft rare obsessies, verzamelwoede of dwangneigingen. Niemand is compleet normaal, zelfs als gemiddeld een synoniem van normaal is. Iedereen heeft wel een rare eigenschap te verbergen. De één heeft er misschien een paar meer dan de ander maar we hebben allemaal zo onze rariteiten. We proberen allemaal op één of andere manier controle te hebben over ons leven.

Die van mij is tijd. Tijd is mijn probleem. Ik denk de hele dag aan tijd en hoeveel ik er nog van over heb. Ik bereken hoeveel tijd elke taak mij kost: van afwassen tot koken en strijken. Maar niet alleen als het om huishoudelijke taken gaat, hoewel ik je kan vertellen dat het strijken van een blouse met korte mouwen nauwelijks twee minuten kost (als het strijkijzer heet is). Ik bereken ook hoeveel uur ik slaap per week en hoeveel tijd ik nodig heb om op en neer van mijn werk te reizen. Ik bereken in het weekend hoeveel minuten ik ontspan en een boek mag lezen en hoe lang een douche duurt, met het afdrogen inbegrepen. Soms wordt ik er helemaal gek van en de ironie is dat ik in een land woon waar niemand iets om tijd geeft, mijn eigen familie inbegrepen. Mijn man lacht om mijn obsessieve gereken en snapt niet waar ik me druk over maak maar ik kan niet anders. Sinds kort vraag ik me alleen af of ik er altijd zo geobsedeerd mee bezig ben geweest of dat het wonen in een Latijns Amerikaans land met een flexibele houding ten opzichte van tijd mij heeft veranderd. Probeer ik me vast te houden aan de Nederlandse houding van punctualiteit en ben ik daarin doorgeslagen? Heb ik mezelf een obsessie aangepraat? Die gedachte blijft maar in mijn hoofd rondspoken en ik kan je vertellen, ik voel een nieuwe dwangneiging opkomen.

Veel liefs, Adinde