Dear diary...

&

Taal

Een vriendin van mij woont in Hongkong en ze vertelde me hoe het soms voelt alsof ze in een bubbel in de stad woont want alle mensen om haar heen in het dagelijkse leven spreken een taal die ze niet verstaat. Het geeft een vervreemdend gevoel om je te bewegen tussen mensen die je niet kan bereiken met taal. Taal is een essentieel onderdeel van mijn leven. Ik ben de hele dag bezig met het vormen van woorden en zinnen in verschillende talen voor mijn website en andere dingen die ik schrijf in Nederlands, Engels en Spaans.

Ook ik heb heel lang in een bubbel in Bolivia geleefd. Toen ik naar Bolivia vertrok sprak ik wel iets van Spaans maar bij aankomst werd het me gelijk duidelijk dat ik nog niet in staat was iedereen te verstaan en echt een gesprek te voeren. Het hielp ook niet dat het accent van de regio waar ik woon hartstikke moeilijk is en heel veel eigen niet-Spaanse woorden gebruikt. Daarbij is op mijn werk Engels de voertaal en spreek ik Engels met mijn man en de meeste van mijn vrienden. Maar misschien dat al die lange avonden erbij zitten onbewust heel veel geholpen heeft want op een avond hoorde ik het opeens. Ik verstond iedereen om me heen en kon zelfs vloeiend terugpraten. Inmiddels hoor ik vaak van familieleden dat ik net als hun klink in het Spaans.

Het Nederlands daarentegen zit diep in me, het blijft mijn moedertaal. En als ik kwaad of geirriteerd ben gebruik ik altijd nederlandse scheldwoorden. Dat is ook ideaal want dat verstaat hier toch niemand. Ik merk dat het schrijven in verschillende talen en het spreken van drie talen door elkaar ook een slechte invloed heeft, vooral op het Nederlands dat ik schrijf.De zinsconstructies die ik maak moet ik drie keer nalezen omdat het vaak niet klopt en is beinvloed door Engelse grammatica. Ik heb weleens ergens gelezen dat de indruk van een karakter die mensen van je hebben kan verschillen per taal die je spreekt, vooral als je verschillende talen spreekt. Als ik Nederlands spreek is het duidelijk dat ik uit Noord Holland kom en met een dikke l spreek zoals we dat altijd gekscherend tegen elkaar zeggen. In het engels klink ik vooral heel Amerikaans wat mensen altijd maar raar vinden want ik kom toch uit Nederland en dus zou ik Brits moeten klinken. Ik heb geen idee waarom men dat denkt, misschien omdat Engeland dichterbij Nederland is dan Amerika? In het Spaans klink ik vaak veel schattiger dan ik in realiteit ben. Door het buitenlandse accent dat ik heb en mijn onzekerheid over of ik het allemaal weg goed uitspreek heeft men een hele andere indruk van mijn karakter. En zo zie je maar weer hoe belangrijk taal is in het leven!

Veel liefs, Adinde