Dear diary...

&

Reizende schrijfster

Soms droom ik van een bestaan als reizende schrijfster. Zo eentje die artikelen schrijft over alle plekken waar ze heengaat en dat dan vervolgens verkoopt aan reisbladen of kranten. Reizende schrijvers zien de wereld anders en maken de reis op een andere manier mee dan de gemiddelde vakantieganger. Ze zijn zich bewust van de details die ertoe doen, in staat een landschap poëtisch te beschrijven en het eten zo te beschrijven dat je het als lezer bijna kan proeven. Soms droom ik ervan dat te kunnen.

Misschien zou ik dan mijn ontmoeting met ´Guernica´ van Picasso beschrijven. Het verschrikkelijke bombardement van het plaatsje Guernica tijdens de Spaanse burgeroorlog in kubistische stijl geschilderd. Het hangt in het Reina Sofia museum in Madrid. Het is een bizar, deprimerend, dramatisch en overweldigend schilderij. Ik had geen idee dat het schilderij zo groot was, het bedekte een hele muur. Daarna zag ik ook voor het eerst de schilderijen van Salvador Dalí in het echt. Ik wist niet dat ze daar hingen en liep er dus per ongeluk tegenaan. Het was zo overweldigend dat ik mijn tranen moest inhouden.

Dan zou ik hier nu kunnen schrijven over het elegante Madrid dat me verleidde tot waanzinnige uitspraken als: misschien is het hier wel mooier dan in Barcelona. En dat voor iemand die een oprechte liefde voor Barcelona voelt! Ik denk dat het de gebouwen zijn die mijn hoofd op hol deden slaan. Het spierwitte ervan, de overdreven versieringen en imposante hoogtes van gebouwen als het Paleis, de Almudena of het postkantoor. Het zijn sowieso de standbeelden van Griekse goden en Cervantes en het is zonder twijfel de elegantie van de Plaza Mayor waar obers nog een wit uniform dragen en een mist van kleine waterdruppeltjes je koel houdt.  Madrid wil ons eraan herinneren dat Spanje ooit een machtig wereldrijk was.

Als reizende schrijfster zou ik sowieso schrijven over het feit dat iedereen die echt de geest van Portugal wil meemaken dat moet doen door bij Portugezen te gaan lunchen. Daar is het ondanks een taalbarrière altijd gezellig en houdt de stroom van eten en drank nooit op. Wie had gedacht dat je alleen door het eten van schelpdieren hartstikke vol kunt raken. En wie wist dat er zoveel verschillende soorten mosselen, schelpen en oester bestaan? Vissend in de zee aan de Portugese kunst kun je zomaar een octopus vangen en die ´s avonds opeten. In Portugal is het mogelijk echt tot rust te komen en van een lange trage zomer te genieten.

Ik zou waarschijnlijk ook schrijven over vakantie in eigen land en hoe leuk het eigenlijk is om de afsluitdijk te bezoeken. Of de kleine dorpjes, een rondvaart in een stad als Amsterdam, Alkmaar of Utrecht en haring eten in Volendam. Doe deze activiteiten vooral met een buitenlandse vriend of vriendin. Het geeft een frisse blik op onze cultuur en geloof me je voelt je dan toch even trots om Nederlander te zijn.

Het is mijn droom een reizende schrijfster te zijn en dus ben ik dat misschien van tijd tot tijd gewoon.

Veel liefs, Adinde