Dear diary...

&

Onmogelijke kunst

Een museum vol met kunst om je aan te vergapen en onder de indruk te zijn van de boodschap, de techniek, de context waarin het gemaakt is of het kleurgebruik. Het was een cultuurorgasme. Maar het allermooiste was een lijst van honderd onmogelijke kunstwerken. Ik heb ze allemaal wel honderd keer gelezen en kon me er maar moeilijk van los scheuren. Het waren allemaal dingen waar geen kunst van valt te maken. Waarom was ik er zo van onder de indruk? Goede vraag. Het waren eigenlijk allemaal heel voor de hand liggende dingen en daarom realiseerde ik dat het zo makkelijk is om te vergeten wat voor een groot wonder het leven is, dat onze realiteit ingenieus en oneindig mysterieus is. Ik ben soms zo druk met iets van mijn leven te maken dat ik vergeet dat het leven op zich al een wonder is. Soms ben ik te gefocust op de betekenis van woorden als succes, geluk en liefde in plaats van te waarderen dat ik dit leven mag leven. Gewoon omdat ik in dit lichaam en in deze familie op deze plek geboren ben. Maar goed, hier een paar van mijn favoriete onmogelijke kunst:

          Je eigen gezicht zien. Alle dagen als ik in de spiegel kritisch naar mijn huid, ogen en haar kijk ben ik me er alsmaar bewust van dat ik niet een objectieve realiteit zie. Ik zie alleen maar mijn versie van mezelf en ik zal nooit weten hoe anderen mij precies zien en of er eigenlijk wel zoiets als een objectieve versie van mezelf bestaat. Het is dus onmogelijk om zoiets simpels als mijn eigen gezicht te schilderen. Dat is toch super mysterieus?  

          Andermans pijn voelen. Familie en vrienden zijn het allerbelangrijkste in mijn leven en ik probeer er altijd voor ze te zijn, vooral in moeilijke tijden. Ik probeer met ze mee te lijden als ze door een moeilijke periode gaan maar ik zal nooit echt hun pijn kunnen voelen, zowel fysiek als mentaal. Heb je weleens  naar een zielige film gekeken en hard mee gehuild met de problemen en pijn van de mensen in het verhaal? Ik wel en tijdens dat huilen voelde ik me eigenlijk heel goed. Het is fijn om in fictieve pijn te zwelgen en even je emoties de vrije loop te laten gaan. Maar het heeft niets te maken met echt de pijn van een ander voelen, fictief of niet. Dat is simpelweg onmogelijk.

          Mijn favoriet is het Niets. Dat moet voor mijn gevoel met een hoofdletter geschreven worden, vraag me niet waarom. Het is onmogelijk om het Niets zichtbaar te maken. Sowieso is er nooit niets. We hebben geen idee hoe dat Niets eruit ziet. Zelf als we ons vervelen, slapen of aan niets denken is er altijd nog iets. Dromen, flarden van gedachtes of een deuntje dat maar in ons hoofd blijft hangen. De heilige graal in verhalen draait altijd om goud of het vinden van de eeuwige jeugd maar ik zou graag het niets een keer in mijn leven willen meemaken.

Veel liefs, Adinde