Dear diary...

&

Neppe vrienden

Ik schrijf dit stukje voor mijn website en elke keer dat ik hier iets plaats, zet ik ook een link op mijn Facebookpagina die dezelfde naam als mijn website heeft. Vervolgens deel ik dat bericht weer en dan hoop ik dat mensen dit stukje zullen lezen. Ondertussen ben ik aan het leren over Twitter en Instagram om te kijken of ik zo meer lezers voor mijn website kan generen. Ja, als amateurschrijver moet je daar over nadenken want als ooit een uitgeverij je boek goed genoeg vindt dan zullen ze eerder geneigd zijn het te publiceren als je al online een lezerspubliek hebt. Zo werkt de wereld nou eenmaal en ik probeer eraan mee te doen.

Nou kan ik je vertellen: dat gaat nog niet van een leien dakje. Ik heb tot nu toe 55 volgers op mijn Facebook dus dat is niet echt indrukwekkend. Ik dacht dat het misschien aan mij ligt terwijl ik juist heel erg mijn best doe. Toen ik bijvoorbeeld met mijn Facebookpagina begon voor A Tale Of Dreams kwam ik erachter dat je likes kan kopen. Je vult je doelgroep in, betaalt een klein bedrag en Facebook belooft je dan een aantal likes voor de duur dat je betaalt. Het bleek trouwens niet echt te helpen, ik denk dat ik er een stuk dertig views (niet eens likes) op die betaalde posts heb gekregen dus ik weet niet zeker of dat het geld waard was. Of misschien is een pagina met schrijfsels ook gewoon niet echt een commerciële pagina die snel verspreid, kan ook gewoon natuurlijk.

Toen las ik afgelopen weekend over de Nederlandse zanger Dotan die allerlei nep profielen had gecreëerd, een stuk of 140 geloof ik. Profielen met namen werden bedacht, foto´s gegoogled (eentje bleek al dood te zijn) en die neppe vrienden zouden dan zijn berichten liken en hem bejubelen in comments onder zijn posts. In eerste instantie vond ik het eerlijk gezegd wel heel slim (even niet in acht genomen dat je foto´s van dode mensen steelt) en schaamde ik me zelfs een beetje dat ik het zelf nog niet bedacht had. Maar goed, ik heb ook gewoon een full-time baan dus 140 nep vrienden bij elkaar fantaseren is niet echt een optie. Maar daarna besefte ik dat het eigenlijk nergens op slaat. Waarom zou ik nep vrienden willen die niet eens lezen wat ik schrijf? Daarnaast is het ook niet zo dat wat ik geschreven heb niet per se beter is naarmate meer mensen het gelezen en geliked hebben. Dus wat probeer ik nou eigenlijk te bewijzen? Het hele online wereldje en de waardering die erbij komt kijken is toch wel een rare aangelegenheid.

Ik zag Arjen Lubach op tv die ervoor pleitte dat iedereen zijn Facebook account opheft vanwege het gebrek aan privacy en doorverkopen van data. Veel mensen zeiden tegen hem dat zij afhankelijk zijn van Facebook voor de reclame van hun bedrijf of hobby en hij antwoordde dat het toch van de gekke is dat je succes afhankelijk is van 1! bedrijf in de wereld. Daar heeft hij natuurlijk wel een punt. Nou is het niet zo dat ik stop met Facebook of dat ik een alternatief weet over hoe je jezelf kan promoten in de eeuw van social media. Maar ik wil wel alvast aankondigen dat vanaf mei mijn website een knop zal hebben waar je je email adres kan achter laten. Dan krijg je gewoon lekker ouderwets een email als ik iets geschreven heb op de pagina van A Tale Of Dreams. Dat zal ik binnenkort ook nog even aankondigen op Facebook, dat dan weer wel!

Veel liefs, Adinde