Dear diary...

&

Monsters

Toen ik naar Bolivia verhuisde was één van mijn grootste angsten dat ik de boeken die ik had meegenomen te snel uit zou hebben. Door de jaren heen ben ik altijd obsessief bezig geweest met zoveel mogelijk Nederlands- en Engelstalige boeken om mij heen te verzamelen zodat ik nooit zonder zit. Inmiddels heb ik ze in overvloed. De boekenplanken kreunen onder het gewicht en er staat zelfs een doos onder mijn bed met een stuk of dertig boeken erin. En dan heb ik het nog niet eens over de e-reader die een hele bibliotheek bevat!

Eén van de boeken die ik net gelezen heb is het boek ´de Cirkel´ van Dave Eggers (er is ook een film van). Het verhaal gaat over Mae die bij het bedrijf de Cirkel gaat werken en een wereld wordt ingezogen waar privacy een misdaad is. Privacy is niet nodig want je hebt alleen iets te verbergen als je iets slechts heb gedaan dus totale openheid maakt ons een beter mens. Je identiteit op sociale media is een wezenlijk onderdeel van jezelf en alles moet gefilmd worden om zo transparantie af te dwingen van onze politici maar ook van ons zelf. Je raadt het al, de Cirkel blijkt uiteindelijk een monster gecreëerd door mensen en bijna alle personages in het boek worden er het slachtoffer van.

Het boek is van 2013 en ironisch genoeg heeft de realiteit de fictieve wereld inmiddels ingehaald. In de media wemelt het van de berichten over Facebook en wat voor monster we inmiddels ons leven hebben binnengehaald. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Whatsapp, Google en Instagram. Het deed me denken aan alle uitvindingen door de eeuwen heen die uiteindelijk in monsters veranderden: de atoombom, Frankenstein en zoiets praktisch als plastic.

Maar ik dacht ook aan mezelf en hoe ik zelf mijn eigen monsters creëer door door te slaan in sommige dingen dus misschien is het de menselijke natuur om monsters in het leven te roepen. Zo ben ik ooit begonnen met zumba twee keer per week omdat ik van dansen houd. Ik vond het zo leuk dat ik vaak wel vier keer per week ging en nu ben ik zo ver dat ik me schuldig voel als ik een dag niet ga. Niet omdat ik het dansen mis maar omdat ik dan bang ben dat ik die dag niet genoeg bewogen heb. Hetzelfde geldt voor gezond eten en soms zelf voor het schrijven. Ik was zo blij met een eigen website waar ik al mijn inspiratie op kwijt kan. Het schrijven geeft me rust en maakt mijn hoofd leeg maar tegenwoordig overvalt me soms ook de druk van produceren. Men zegt vaak dat schrijvers alleen goed worden als ze meters maken en dus voel ik me mislukt als ik een dag niet schrijf. Ik ben namelijk al 31(!) en hoop toch snel wel een echt goede schrijver te worden.  

Wat te doen met monsters die in de verkeerde handen zijn gevallen zoals het internet en de atoombom? Geen idee, maar wat ik wel weet is dat ik mijn monsters op zijn tijd om zeep moet helpen en gewoon even ga Netflixen. Of misschien ga ik toch maar een boek lezen want daar schijn je als schrijver ook veel van op te pikken (je weet wel, vocabulaire vergroten enzo). Wat zijn jouw monsters? Als je nog een goed boek zoekt lees dan de Cirkel (of kijk de film).

Veel liefs, Adinde