Dear diary...

&

Missen

Woensdag is de oppas dag van mijn ouders, dan passen ze op de kinderen van mijn broer. Als echte betrokken grootouders sturen ze me de hele dag video´s en foto´s van mijn nichtje en neefje. Hoe de één lekker aan het tekenen is en de ander aan het oefenen is om op zijn benen te staan. Gedurende mijn lessen open ik de berichtjes even snel om naar de snoetjes van die kleintjes te kijken. Als ik de foto´s zie sluit ik mijn ogen en voel ik ze in mijn armen en hoor ik hun gelach. De één brabbelt onverstaanbaar en de ander is al veel te welbespraakt voor haar leeftijd. Ik zie ze twee keer per jaar en koester de herinneringen die ik met ze heb om ze in mijn hoofd af te spelen als ik ze mis. Daar ben ik natuurlijk blij mee maar het dringt ook een besef naar de voorgrond: missen is echt een actief werkwoord. Je voelt het door je hele lichaam en het doet je huilen en lachen tegelijkertijd. Het geeft een rijk gevoel; ik heb tenminste mensen om me heen die ik kan missen. Maar het doet me net zo goed afvragen waar ik nou helemaal mee bezig ben; wat doe ik hier aan de andere kant van de wereld?

Missen valt niet uit te leggen aan een ander en het is ook niet in te voelen. De één mist zijn oma en de ander haar broer of de hond. Dat gevoel is niet overdraagbaar want een hele relatie zit besloten in dat ene woord van missen.

Als ik een liedje hoor dat me herinnert aan de zaterdagavonden die ik doorbracht in de kroeg met mijn vriendinnen of een grap die ik probeer uit te leggen aan mijn man maar hij snapt er niets van en ik moet toegeven dat het misschien wel erg Nederlandse humor is. Als ik het eten van mijn moeder mis of een knusse avond op de bank met een glas wijn voor de open haard. Het zijn allemaal momenten waarop ik actief mensen mis. Of beter gezegd, het zijn momenten waarop ik me bewust ben van het missen. Want eigenlijk is dat gevoel er altijd op de achtergrond. In dat opzicht is missen ook een heel passief werkwoord. Het is een gevoel dat altijd aanwezig is en waar ik zelf op een bepaalde manier aan gewend ben geraakt. Ik mis mensen en weet dat ik eigenlijk mijn hele leven mensen zal moeten missen, waar ik ook woon. Als wij besluiten naar Nederland te gaan zijn er weer heel veel mensen die ik zal missen uit Bolivia. Het werkwoord missen is een constante geworden in mijn leven dat ik niet meer weg kan denken en daarom went het ook. Dat is wat reizen of in een ander land wonen met je doet; het maakt de wereld veel kleiner want overal ken je wel iemand en iedereen is maar een vliegtuig tripje van je vandaan. Maar het maakt de wereld ook zo groot; we lopen tegen de obstakels van tijdzones en tijdsverschillen, visumaanvragen en hoge vliegtuig prijzen aan om te kunnen zijn bij de mensen van wie we houden. Nu dus even aan allen die ver van me vandaan zijn: ik mis jullie!

Veel liefs, Adinde