Dear diary...

&

#metoo in Bolivia

Heb je de nieuwe serie ´Me Jane, you Tarzan´ gezien? Het gaat over hoe het er nu voorstaat in Nederland een jaar na het begin van #metoo. Eén ding viel me vooral. Ik vond het shockerend om te zien dat pas sinds een paar jaar het studieboek voor gynaecologen de correcte versie van een clitoris laat zien. Bizar om te bedenken dat men blijkbaar het vrouwelijk lichaam zo slecht kent. Als de gynaecologen al die jaren al geen idee hadden hoe moeten wij er dan allemaal mee omgaan?!

Het zette me aan het denken hoe het eigenlijk gesteld is met de #metoo beweging in Bolivia of beter gezegd, hoe het ervoor staat met de positie van de vrouwen in Bolivia. Dit is het land waar het moorden van vrouwen een speciale naam heeft, feminicidio, omdat het zo vaak voor komt en het geweld ook echt gericht is op het vrouw zijn. Vaak zijn het mannen die uit jaloezie hun vrouw vermoorden. Bolivia is een land waar de verhoudingen vooral nog traditioneel geregeld zijn. De mannen werken en de vrouwen blijven thuis om voor de kinderen te zorgen. Part-time banen bestaan bijna niet en je kind bij een kinderdagverblijf brengen wordt toch vaak als raar gezien. Toch waaien sommige dingen over uit andere Latijns Amerikaanse landen. Toen er hevige protesten waren in Argentinië om abortus te legaliseren, wakkerde dat ook de discussie in Bolivia aan. Hier is abortus alleen onder bepaalde omstandigheden zoals verkrachting en gevaar voor de moeder´s gezondheid toegestaan. Dat betekent dat de meeste vrouwen illegale abortussen laten plegen en vaak alsnog in het ziekenhuis eindigen. Het is zelfs één van de grootste doodsoorzaken onder vrouwen.

Het is moeilijk om in Bolivia als vrouw serieus genomen te worden. Een columniste schreef een column over het fenomeen ´Jueves de Frater´.  Het betekent zoiets als de donderdag van de studentenverenging. Vrouwen en mannen zien elkaar elke donderdag en vooral mannen nemen het vaak als een vrijbrief om veel te drinken. De vrouwen in de praktijk eindigen vaak bij elkaar thuis en eten wat terwijl ze op de kinderen passen. Een hele andere realiteit dus waar de columniste over klaagde.  Want mannen nemen eigenlijk altijd aan dat zij niet op de kinderen hoeven te letten en kunnen staan en gaan waar ze willen. Er werden vooral veel grappen gemaakt over de column en er werd niets serieus besproken over man-vrouw verhoudingen in het land.

Het blijkt vooral uit de praktische dingen en omgangsvormen dat Bolivia nog lang niet op weg is naar gelijkheid. Zo hoorde ik ooit in een gesprek een nichtje zeggen dat vrouwen nooit hun stem moeten verheffen. Op elk feestje zitten de vrouwen en mannen gescheiden en meisjes dromen vaak van een huwelijk met een rijke man zodat ze zich nergens zorgen over hoeven te maken.  #metoo bestaat dus in Bolivia nog niet of is nog zo verstopt dat het een lange weg heeft te gaan om basisvoorzieningen en rechten voor elkaar te krijgen zoals het recht op abortus.

Veel liefs, Adinde

My diary