Dear diary...

&

Liefde maakt blind

Soms vraagt hij me: zul je nog van me houden als ik oud ben? Als onze gezichten gerimpeld zijn, we waarschijnlijk een kunstgebit hebben en niet meer rechtop kunnen staan, zullen we dan nog steeds van elkaar houden op dezelfde manier zoals we dat nu doen?

Dan glimlach ik en beloven we elkaar van wel maar dat is makkelijk gezegd nu we nog (redelijk) jong zijn. Maar even iets anders, heeft iemand trouwens al de nieuwe serie ´Alternate carbons´ op Netflix gezien? Het gaat over een wereld in de toekomst waar de ziel zich in een soort harde schijf in onze nek bevindt en we nooit echt doodgaan, we wisselen makkelijk van lichamen ´sleeves´ genaamd en hebben allerlei nieuwe wapens en technologische snufjes. De hoofdpersoon heeft een nieuw lichaam en wordt verliefd op de vriendin van degene die er voor hem in dat lichaam zat en zij wordt ook verliefd op hem. Dus zij hield van hetzelfde lichaam maar ook van de nieuwe ziel die erin had, volg je het nog?

 

Ik probeerde me voor te stellen hoe dat zou zijn. Hou ik van de ziel of het lichaam van iemand? Maakt het uit als die ziel opeens in een ander lichaam zit of niet? Zou ik de ziel herkennen. Schijnt die door de ogen heen of is het nog te zien in bepaalde gebaren, ideeën of handelingen? Is het raar om daar over na te denken? Misschien maar ook al wonen we nog niet in die toekomst op een bepaalde manier is het natuurlijk hetzelfde als ouder worden. Een lichaam verandert in een kleine dertig jaar en, laten we eerlijk zijn, wordt er niet per se mooier op maar toch hoop ik nog van hem te houden. Dit is mijn theorie: ik heb het nooit opgezocht dus misschien is dit wetenschappelijk gezien compleet belachelijk maar ik geloof altijd dat we het ouder worden van onze geliefden niet zien zoals anderen dat doen en daarmee altijd de ziel in elkaars ogen blijven zien.

 

Katja Schuurman vertelde bij Jinek dat in het programma Memories (dat zij presenteert) oude geliefden elkaar na 30 jaar weer terugzien en dan zeggen: ´o hij is geen spat veranderd.´ Wij als kijkers zien dan natuurlijk wel het verschil maar blijkbaar de verloren gewaande geliefden dus niet. Als ik naar foto´s van zes jaar geleden kijk kan ik zien dat mijn geliefde is veranderd maar als ik hem nu alle dagen in de ogen kijk zie ik het verschil niet met toen en hou ik nog steeds van hem zoals zes jaar geleden. Ik ben ervan overtuigd dat er een stofje in je hersenen vrijkomt door de liefde en daarom de werkelijkheid een beetje opgepoetst wordt om je verliefd te houden. Zoals die film van jaren geleden waarin Gwyneth Paltrow eigenlijk heel dik is maar de hoofdpersoon haar alsmaar als een slanke den ziet rondlopen. Liefde op die manier maakt ons allemaal een beetje blind denk ik. Maar zoals ik al zei, misschien is dat een compleet belachelijke theorie. Moraal van het verhaal? Kijk ´Alternate carbons´, het is een goede serie!

 

Veel liefs, Adinde