Dear diary...

&

Het is er pas als je het ziet maar dan is het er wel voor altijd!

Elke Zumba les kom ik binnen en kijk ik naar mezelf in de spiegel. Aan het begin van de les vind ik altijd nog dat ik er slank genoeg uit zie. Maar na een uur lang rondjes draaien en op en neer springen lijken mijn benen dikker, mijn billen groter en mijn heupen te breed. Ik vraag me af hoe dat ineens kan. Ik zou juist nog slanker moeten zijn want ik heb net calorieën lopen verbranden. Of, en dit is natuurlijk het meest logische scenario, er is helemaal niets veranderd aan mijn lichaam na een uur intensief dansen. Maar waarom is mijn spiegelbeeld dan toch veranderd?  

Ik heb meer van dit soort voorbeelden. Bijvoorbeeld de dag dat ik me realiseerde dat ik wel degelijk een snor heb. Op een dag zag ik het opeens. Ik boog voorover in de spiegel en ontdekte een licht zwarte snor boven mijn lip. Ik wist wel dat ik daar een paar haartjes had maar dacht eigenlijk dat het een soort van snoezig dons was. Daar bleek niets van waar te zijn. Vanaf het moment dat ik besefte dat ik een snor had viel het me ook elke keer op als ik in de spiegel keek, ik kon het niet meer niet-zien.

Of de dag dat ik erachter kwam dat ik een erg agressieve haargroei op mijn benen heb. Ik was tien jaar oud en mijn klasgenoten lachten en wezen naar mijn benen, ´Jan de conciërge benen´ noemden ze het. Jan de conciërge was een man van veertig dus je kunt je indenken wat voor haargroei ik had. Eigenlijk was het me nooit opgevallen en het had me nooit dwars gezeten maar nu dat ik het wist was het er voor altijd en vele jaren van verschillende ontharingstechnieken volgden tot de dag van vandaag.

Met veel interesse heb ik het programma van Sophie Hilbrand gezien, ´Sophie in de kreukels´. Ik ben zelf dertig en ik kijk graag naar oppervlakkig reality series. Maar meestal vraag ik me daarna wel af of ik niet ook aan de botox moet beginnen, preventief dan hè, net als Kim Kardashian of de Balkjes of Melisa. Maar goed, Sophie kwam er dus achter in haar programma dat als je eenmaal begint aan het tegengaan van veroudering (botox etc.) dat je dan meer en meer gefocust raakt op de imperfecties van je uiterlijk en daardoor juist ontevredener wordt dan voordat je ook maar enige behandeling was ondergaan. Dus eigenlijk was het advies van Sophie: doe er niets aan, aan dat ouder worden. Liever een rimpeltje erbij en een gelukkig leven dan een strak gezicht en nog steeds die ene rimpel in je kin zien die nooit weg zal gaan! Maar ja, dat is moeilijk te accepteren als je die rimpel wel ziet. Of als je de snor ziet die op je bovenlip groeit.

Wat is het moraal van dit verhaal? Een poging tot het verdedigen van imperfectie en tevreden zijn met je uiterlijk en lijf natuurlijk. Laten we eerlijk zijn, er zijn zoveel belangrijkere dingen in het leven. Maar tegelijkertijd kan ik het niet beloven dat ik daar zelf aan kan voldoen want het is waar; als je het eenmaal ziet is het er wel voor altijd!

Veel liefs, Adinde