Dear diary...

&

Inspiratie?! schrijfmailtjes

Ken je dat, dat je je voor allerlei nieuwsbrieven via de e-mail inschrijft en ze vervolgens nooit leest? Ik schrijf me altijd in voor alles wat met schrijven te maken heeft. Dat betekent dat mijn mailbox altijd propvol zit met e-mails die ik eigenlijk nooit lees. Dus eens in de zoveel tijd ga ik er echt voor zitten en open ik een hele rits mails die me zouden moeten inspireren. Maar is dat ook zo?

Aan de ene kant leer ik veel  over alle dingen die ik in de gaten moet houden als ik schrijf. Bijvoorbeeld over hoe je het karakter van een personage door laat schijnen in een dialoog of hoe belangrijk de komma is (iets wat ik vaak vergeet). Maar dan zijn er ook nog de schrijfregels waar je je aan moet houden die vooral verwarrend werken. Het stikt van de artikelen die regels opleggen maar tegelijkertijd toegeven dat de meest grote schrijvers diezelfde regels aan hun laars lappen en toch groot zijn geworden. Ik maak bijvoorbeeld veel gebruik van symbolische dromen in mijn verhalen, iets wat ´not done´ is volgens de experts. Het gebruik van dromen is eigenlijk te makkelijk in een verhaal. Maar aan de andere kant zijn er zoals ik al zei de grote schrijvers die zich daar niets van aantrekken. Ik las ooit een column over de boeken van Haruki Murakami, mijn grootste voorbeeld. Hij volgt letterlijk op geen enkele manier de verwachtingen van een lezer. Zijn verhalen hebben vaak helemaal geen afgerond einde waarin alles duidelijk wordt. Ook gebeuren er veel rare dingen in zijn verhalen die helemaal nooit worden uitgelegd. En toch is hij één van de grootste schrijvers van het moment. Uiteindelijk is schrijven natuurlijk een combinatie van talent en vakmanschap. Het blijft altijd een kwestie van balanceren tussen die twee. Aan de ene kant blokkeren de regels van het schrijven de creativiteit en inspiratie van een schrijver. Maar zonder enige kennis van vakmanschap heb je ook niets aan die creativiteit. Dus ik denk dat ik voortaan de mails over schrijfregels ga negeren. Dan word ik vast net zo groot als Murakami!

Veel liefs, Adinde

My diary