Dear diary...

&

hoe een ander land je verandert

Een citaat dat ik tegenkwam op facebook: ´you have to experience being foreign at least once´. Daar ben ik het helemaal mee eens! Ik moest er wel even over nadenken waarom ik het daar zo volmondig mee eens ben want dat is best moeilijk uit te leggen. Ik klaag namelijk vaak tegen vrienden over de moeilijkheden van het wonen in Bolivia dus waarom zou ik het in godsnaam aan anderen aanraden?! Ik denk dat wonen in een ander land je leert dat de wereld super complex is en er geen enkele universele waarheid bestaat. Geen idee of dat inzicht je met iets zal helpen in het leven maar ik vond het wel een hele fijne ontdekking. Als buitenlandse in Bolivia ben ik zelf ongemerkt veranderd en heb ik een andere kijk op de wereld gekregen, soms positief en soms negatief. Een paar voorbeelden:

 

Als ik iets moet regelen reken ik er altijd op dat meer dan één poging nodig zal zijn. Of het nou gaat om brood kopen of een telefoon kopen of papierwerk regelen, het lukt nooit in één keer. Als ik daarop reken kan het ook alleen maar meevallen. Hetzelfde geldt voor dingen plannen. Ik kijk nooit meer  uit naar afspraken, een feestje of een vakantie. Er is altijd de kans dat dingen op het laatste moment niet doorgaan of veranderen en daarom kijk ik er gewoon niet naar uit en denk ik er niet eens aan tot de dag zelf. Misschien klinkt dat heel negatief en soms mis ik de voorpret van het uitkijken naar iets ook wel maar grappig genoeg heeft het een heel positief bijeffect. Ik ben namelijk gelukkig in het moment zelf en niet zo bezig met wat we in het weekend gaan doen want dat weet toch niemand! Ik focus me alleen op de dag zelf en kijk niet echt verder dan dat. Hoe zen is dat?!  

 

Ik ben van routine gaan houden. Ooit had ik een druk leven vol met allerlei afspraken en dingen te doen en weinig tijd om alleen thuis te zijn en rust te pakken. Nu sta ik alle dagen om kwart voor zes op en ga ik om tien uur naar bed. Alle dagen werk ik, sport ik, schrijf ik en doe ik dagelijkse huishoudelijke dingen. In de chaos van dit land waar alles altijd anders gaat dan verwacht leef ik stoïcijns mijn eigen routine en ben ik mijn een eilandje van rust. En grappig genoeg bevalt me dat ontzettend! Mijn favoriete moment is vrijdagavond als ik in korte broek, met een glas wijn en vol ideeën op het terras achter mijn computer ga zitten.

 

Ik ben nederig geworden en dankbaar voor het geluk dat ik altijd heb gehad in mijn leven. Als Nederlanders staan we veel te weinig stil bij hoeveel privileges we hebben, gewoon omdat we een Nederlands paspoort bezitten. Boliviaan zijn is helemaal niet zo makkelijk en als buitenlander loop ik soms tegen dezelfde problemen aan en ben dan verbaasd waarom niemand net zo verongelijkt is als ik. Wat voel ik me dan wit en zeikerig! Na vier jaar Bolivia is mijn realiteit nog steeds niet hetzelfde als de gemiddelde Boliviaan en ben ik er nog steeds regelmatig van overtuigd dat ik bepaalde rechten heb. In een land waar niemand om je rechten geeft krijg je snel een lesje in nederigheid.

 

Bolivia is mijn tweede thuis geworden. Ik kwam hier ooit om de paar jaar uit te zitten die mijn man nodig zou  hebben om zijn studie af te maken. Nu dat moment nadert en we een plan proberen te maken om naar Nederland te verhuizen krijg ik het benauwd. Ik mis mijn familie en vrienden in Nederland ontzettend maar wat zal ik dit land en dit continent missen. Een klein deel van mijn hart is Latina geworden. En dat zit in de kleine dingen. Volgens mijn man lach ik bijvoorbeeld veel harder en schel dan een paar jaar geleden (dat heb ik geleerd van zijn tantes en nichtjes), ik kan inmiddels genieten van de grappen en oude familie verhalen die letterlijk elke verjaardag, kerst of zaterdagmiddag weer herhaald worden, ik heb inmiddels geaccepteerd dat familie overal bij hoort te zijn en dat het altijd gezellig is, ik vind het heel normaal dat we onze sappen vers maken van wat er in de tuin ligt, of dat een heel varken in een klei oven hoort te worden gebakken en ik vind dat overal altijd muziek bij hoort, op hoog volume uit grote speakers ook al zijn het altijd precies dezelfde liedjes en dat al twintig jaar lang.

 

Er zijn vast nog honderd andere manieren waarop ik veranderd ben waar ik me niet eens bewust van ben. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan als ik weer in Nederland zal wonen in de nabije toekomst.   

 

Veel liefs, Adinde