Dear diary...

&

Emigreren

Ik emigreerde naar Bolivia voor de liefde. Vanaf het moment dat we elkaar leerden kennen in Genève was het duidelijk: als we bij elkaar wilden zijn moest ik met hem meegaan naar Bolivia. Misschien klinkt het romantisch om je grote liefde te ontmoeten en samen naar zijn geboorteland te gaan maar eigenlijk was verhuizen naar een land dat ik zelf niet had uitgekozen helemaal niet zo makkelijk. Ik stond op het punt af te studeren en had mijn leven lang gedroomd over een baan in Afrika en dat zou dus voorlopig niet doorgaan. Ook voelde het eerst ongelijk want hij ging naar huis waar hij iedereen kende, de taal spreekt en zijn weg wel weer zou vinden ook al was hij zeventien jaar weg geweest. Ik daarentegen sprak maar een beetje Spaans en had geen idee wat ik in Bolivia moest doen. Ik kende er niemand en de cultuurverschillen waren gelijk heel groot. De eerste tijd heb ik me vaak afgevraagd wat ik hier in godsnaam aan het doen was?!

En toch zou ik het zo allemaal weer overdoen en dat schrijf ik nu op na vier jaar in Bolivia terwijl de droom van Afrika er nog steeds is en ik inmiddels een nichtje en neefje heb die ik alle dagen mis. Ik zou het allemaal net zo weer overdoen want ik heb hier zoveel geleerd. Laat ik allereerst toegeven dat het weer heel erg meehelpt. Het is hier eigenlijk altijd bloedheet met een felle zon en strakblauwe lucht. We hebben een grote tuin en ik hoef nooit meer aan dan t shirt en korte broek. Sommige buitenlanders zeggen dat ze de seizoenen missen maar daar heb ik helemaal geen last van!

Dan zijn er natuurlijk inmiddels ook de voor de hand liggende dingen. Ik spreek de taal, ik ben deel geworden van de familie (hoewel dat soms nog uitdagingen met zich meebrengt), heb een groep vrienden om me heen, een baan als geschiedenislerares en een dagelijkse routine opgebouwd. Maar waar ik echt gelukkig van word is dat ik weer ben gaan schrijven. Als klein meisje schreef ik al maar als student in Amsterdam was het leven zo vol dat er geen plek in mijn hoofd was voor schrijven. Voor schrijven heb je stilte nodig, een veilige eenzaamheid die je doet terugtrekken in je eigen droomwereld. Ik weet zeker dat als ik in Nederland was gebleven ik nu niet zoveel zou schrijven. En nu kan ik me geen leven zonder woorden in mijn hoofd voorstellen. Het langzame leven hier en op het begin het gebrek aan mensen en activiteiten hebben ervoor gezorgd dat ik de stilte vond om te schrijven. En dat is het grootste kado dat Bolivia me gegeven heeft!

Daarnaast ben ik ook gewoon van het land gaan houden. Het is mijn tweede thuis geworden. Hier is het dagelijkse leven een uitdaging, letterlijk de kleinste activiteiten als boodschappen doen of een bezoek aan een bank leiden tot frustraties. Maar het is ook een kleurrijk land met een hele rijke cultuur, traditionele dansen en kleding, prachtige natuur en (niet onbelangrijk) altijd wel ergens een leuk feestje. Het is het land van mijn man en het zal voor de helft bij mijn (toekomstige) kinderen horen en daar ben ik trots op! Misschien is het belangrijkste wat ik me realiseerde door te emigreren dat elke stap in je leven weer iets nieuws brengt, je zult er altijd iets van leren. Heel cliché maar wel waar!

Veel liefs, Adinde