Dear diary...

&

Echt of niet??

Om een verhaal te kunnen bedenken en op te schrijven moet je een goede dosis fanatasie en empathie hebben. Je moet kunnen bedenken wat er gaat gebeuren met de hoofdpersonen en je moet kunnen invoelen wat er door het hoofd van de karakters gaat. Maar laten we eerlijk zijn, om op die ideëen en gevoelens te komen laat een schrijver (of in ieder geval ik) zich altijd inspireren door het leven zelf. De dingen die ik meemaak, die ik hoor van anderen en die ik lees in de krant – alles kan me inspireren voor een verhaal. En natuurlijk is niets zo interessant voor mij als schrijver om mijn eigen gevoelens te gebruiken voor een verhaal. Maar dat is soms misschien raar of confronterend voor de mensen die me goed kennen. Er zijn bijvoorbeeld meerdere mensen geweest die veel van mij in de hoofdpersoon herkenden van ´de Hallucinatiefabriek´. En ooit liet ik mijn ouders een verhaal lezen waarin de hoofdpersoon naar Bolivia verhuisd en doodongelukkig uiteindelijk haar eigen man vermoordt. Dat hakte er geloof ik nogal in toen zij dat lazen in Nederland.

Ook al zou je het misschien niet gelijk denken, het meeste in ´de Hallucinatiefabriek´ is ook echt gebeurd. Want voor dat verhaal heb ik me laten inspireren door iemand die ik ken. Alles wat Monica meemaakt (of bijna alles) is echt gebeurd. Misschien is dat raar en ongemakkelijk maar uiteindelijk geloof ik dat zolang het verhaal iets moois heeft om over te vertellen dat het gebruikt mag worden. Tenslotte zijn verhalen van iedereen, niemand kan ze echt bezitten.

Nu werk ik aan een volgend boek dat het verhaal vertelt van mijn Boliviaanse familie. Niemand die er in voorkomt bestaat echt maar alles wat de karakters meemaken is echt gebeurd. De hoofdpersoon is een soort van combinatie van alle mannen in de familie en daarom vind ik het wel kunnen. Ik zal natuurlijk nooit vertellen hoe het precies zit, dat blijft het geheim van de schrijver. En natuurlijk heb ik mijn man om toestemming gevraagd of ik het allemaal mag gebruiken.Hij zei gelijk ja want ondanks alle drama die er in voor zal komen is hij ook wel een beetje trots dat hij en zijn familie interessant genoeg zijn om een boek over te schrijven!

Veel liefs, Adinde