Dear diary...

&

Dictatuur perikelen

Het was niet mijn plan om ook over politiek te schrijven maar sinds deze week zijn dictatuur perikelen in Bolivia ons leven binnengedrongen. Het gaat opeens nergens anders meer over op facebook, op whatsapp en in gesprek met de buren. Vorige week heeft het hooggerechtshof in Bolivia bepaald dat President Evo Morales voor een vierde keer op een rij mag meedoen aan de verkiezingen die in 2019 zullen plaatsvinden. De grondwet staat maar twee termijnen toe en Morales heeft er al drie op zitten (hij heeft na de eerste termijn de naam van het land veranderd zodat hij nog een keer aan de verkiezingen mee kon doen). Deze beslissing van het hooggerechtshof is een klap in het gezicht van de Bolivianen want vorig jaar had hij een heel referendum georganiseerd om mensen voor- of tegen te laten stemmen over zijn deelname aan nieuwe verkiezingen. 60 % stemde nee en nu blijkt het niets uit te maken want de rechters hebben hem toch toestemming gegeven.

 

Nou zijn we wel wat gewend hier. Bolivia kent een grillige bureaucratie waar de regels per dag veranderen en je kan zomaar worden aangehouden door de politie voor niet bestaande overtredingen (serieus een keer gebeurd voor autorijden in korte broek) maar deze ontwikkelingen zijn van een ander niveau. Hierover zijn de Bolivianen echt boos en bereid de straat op te gaan. De demonstraties vinden plaats door het hele land en nu vraag ik me af wat ik zelf doe. Ik ben het met de demonstranten eens; we moeten laten zien dat we het niet eens zijn met Evo´s stappen om de democratie om zeep te helpen en dat we het niet pikken. Maar aan de andere kant ben ik geen Boliviaan en heb ik daar misschien niets te zoeken. En als ik heel eerlijk ben zijn de waterkanonnen en traangas behoorlijk beangstigend. Maar ik ben altijd een idealist geweest en geen enkele verandering in de geschiedenis is zonder slag of stoot gegaan dus zou angst geen obstakel moeten zijn.

 

Daarbij dringt het nog maar langzaam door wat er aan de hand is. Eigenlijk zijn mijn eerste zorgen of de banken nog wel open blijven en mijn geld veilig op de bank staat, of de supermarkten brood blijven verkopen en de olieprijzen niet opeens omhoog gaan want ik moet toch naar mijn werk elke dag. We weten allemaal hoe Venezuela er aan toe is en hopen dat Bolivia niet dezelfde kant op zal gaan. Het is ontluisterend dat mijn rotsvaste geloof in mensenrechten en democratie eigenlijk niets voorstellen wanneer ik daarvoor mijn dagelijkse leven moet onderbreken. En ik moet toch ook nog toegeven dat mijn idealisme de laatste jaren behoorlijk aan kracht heeft ingeboet. Het is zo makkelijk om vanuit het comfortabele Nederland te praten over concepten als transparantie, gelijke rechten en armoedebestrijding. Ik heb de afgelopen jaren heel wat mensen moeten omkopen om dingen gedaan te krijgen en negeer vaak bedelende mensen op straat. Deze regering heeft de afgelopen tien jaar laten zien dat ze erop uit zijn om zolang mogelijk aan de macht te blijven en hun zakken ondertussen te vullen. Zal mijn gedurfde poging om met de Boliviaanse vlag op mijn gezicht geschilderd de straat op te gaan enig verschil maken? Waarschijnlijk niet.

 

Afgelopen weekend waren er ook nog verkiezingen van rechters. Het leek een soort back up plan van Evo voor het geval dat dit gerechtshof zijn  verzoek niet zou inwilligen. Dan zouden er nieuwe rechters worden gekozen die dat hoogstwaarschijnlijk wel zouden doen. Stemmen is verplicht in Bolivia maar nu dat Evo toch zal meedoen over anderhalf jaar maakt het niet meer uit welke rechters gekozen worden. Als protest hebben veel Bolivianen op hun stembiljet alle rechters gekozen of een extra vakje getekend waar ze John Snow van Game of Thrones kiezen, de ex-minares van Evo, de lokale porno ster of gewoon de hele voetbalclub van Montero. Op die manier heb je wel gestemd en aan je verplichting voldaan en tegelijkertijd laten zien dat je de instituten van deze regering niet meer serieus kan nemen. Rond de 50% van alle stemmen zijn daarom geannuleerd en onbruikbaar. Toch wel een groot statement van de hele bevolking!

 

Een antwoord op wat ik doe en bereid ben om te doen heb ik nog niet, misschien komt dat in de komende jaren want deze strijd is nog lang niet gestreden!

Veel liefs, Adinde