Dear diary...

&

Best of both worlds

Als iemand me vraagt hoelang ik al in Bolivia woon zeg ik altijd vier jaar. Maar dat zeg ik al een paar jaar dus het zal wel dichter bij de vijf of zes jaar liggen. En ik kan ook inmiddels zeggen dat ik me hier thuis voel. Integratie kost drie tot vijf jaar zegt men en ik herken dat ook. In de afgelopen vijf jaar heb ik alle stadia van integratie doorgemaakt (die zijn er vast) en die ik hier nu even ter plekke bedenk. Nieuwsgierig en verbaasd zijn, verloren en eenzaam, kwaad over waarom de dingen hier zo anders gaan, acceptatie en inmiddels denk ik dat ik bij de laatste fase ben beland; die van een tweede thuis. Ik ben hier in Bolivia net zo vreemd en net zo thuis als ik dat in Nederland ben en eigenlijk zie ik daar wel het voordeel van in. Ik ken de goede en slechte kanten van beide landen, ik heb in beide landen familie en vrienden en ze zitten beiden voor altijd in me hart.

 

Ik ben er niet minder Nederlands op geworden, integendeel zelfs. De afgelopen jaren hebben me juist laten zien hoe ontzettend Nederlands ik ben. Zoals ik gewend ben dingen te doen is voor het grootste gedeelte door mijn cultuur ingegeven; effectief, snel, nuchter en direct. Geen van die woorden werken in Bolivia. Hier is niets effectief, snel of direct en alles gaat op zijn latino dramatisch. Daarom is het een verademing als ik in Nederland ben en met mensen op die manier kan communiceren en alle informatie gewoon op het internet staat. In Nederland zijn fietsen, kaas en alle dingen waarmee ik ben opgegroeid. Het is er knus en de steden zijn oud en goed onderhouden. In Nederland is het makkelijk om van het leven te genieten.

Maar ik heb ook veel van de Bolivianen geleerd. Men zegt dat ik inmiddels veel harder lach dan vroeger, dat moet ook wel als ik boven de tantes en nichtjes in de familie wil uitkomen. Ik hou van de luide stemmen en uitbundige uitroepen. Laatst zat ik in een wachtkamer bij de huisarts in Nederland en een Spaanse vrouw schalde door de stille wachtkamer: Hola! Que tal?!!´ Iedereen keek verschrikt op terwijl ze een kennis uitbundig zoende. Wat zijn wij Nederlanders toch ingetogen vergeleken daarbij. Het woord nee ken ik niet want er is altijd een manier om iets voor elkaar te krijgen, weliswaar met veel vallen en opstaan en volhouden en flexibiliteit is ´my middle name´ inmiddels. Ik reken nooit meer ergens op en ga er altijd van uit dat alles anders gaat dan verwacht en geniet daarom extra als feestjes wel doorgaan, we toch op vakantie gaan of mijn salaris wel gewoon wordt uitbetaald.

 

Maar ik erger me ook aan beide landen en natuurlijk moet je daar niet teveel bij stil staan maar dat is soms moeilijk. Ik erger me aan de Nederlanders die geen idee hebben in wat voor geweldig land ze leven en hoe goed ze het voor elkaar hebben. Don´t get me wrong, alle respect voor ieders zorgen maar soms vergeet men dat alles relatief is. Zolang je gezond bent en je geliefden om je heen hebt ben je al heel rijk. Ik erger me ook aan de Bolivianen die alles half doen, doen alsof ze van alles verstand hebben maar weinig in de praktijk tot perfectie kunnen uitvoeren. De laksheid waarmee men met hun vuilnis en natuur omgaat en de berusting in het feit dat hun situatie nou eenmaal is zoals die is. Natuurlijk allemaal heel begrijpelijk in de context van het land en zoals ik al zei alles is relatief.

 

Daarom prijs ik mezelf gelukkig. Ik ken ´the best of both worlds´, ik heb de kans om de goede dingen van beide landen te leren en die me eigen te maken. Het zullen de dingen zijn die ik aan mijn toekomstige kinderen wil meegeven en eigenlijk iedereen die ik ken. Je hoeft geen vijf jaar in het buitenland te wonen om erachter te komen dat we van elkaars culturen zoveel kunnen leren! Dus vertel me, wat kan ik leren van de landen waar jullie wonen?

Veel liefs, Adinde

My diary